Wyrok Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 18 stycznia 2010 roku, sygn. akt I C 337/09, niepublikowany

Roszczenie o świadczenie należne od zakładu ubezpieczeń ramach obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne bez względu na to, czy pojazd jest już naprawiony oraz czy właściciel uszkodzonego pojazdu wydał już na ten cel środki pieniężne. W związku z powyższym zarzut pozwanego jakoby powód nie przedłożył faktur na zakup części oraz robociznę potrzebną do naprawy samochodu należy uznać za chybiony.


Sąd Rejonowy w Przemyślu po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z powództwa A.M. przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. o zapłatę
4.429,35 zł
I. zasądza od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. na rzecz A.M. kwotę 4.366,06 zł (cztery tysiące trzysta sześćdziesiąt sześć złotych 06/100) wraz z odsetkami w wysokości ustawowej począwszy od dnia 09.09.2008r.
II. zasądza od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. na rzecz A.M. kwotę 835 zł (osiemset trzydzieści pięć złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu
III. w pozostałej części powództwo oddala
IV. nakazuje ściągnąć od Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. na rzecz Skarbu Państwa - Kasa Sądu Rejonowego w Przemyślu kwotę 684,99 zł (sześćset osiemdziesiąt cztery złote 99/100)
Pismem z dnia 19 marca 2009 r. powód  A.M. wniósł do tut. Sądu pozew o zapłatę kwoty 4429,35 zł wraz z odsetkami wysokości ustawowej wskazując jako pozwanego Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w Sopocie.

W uzasadnieniu pozwu naprowadził jakoby w sierpniu 2008r. uczestniczył w kolizji drogowej, której skutkiem uległ zniszczeniu jego samochód osobowy. Winny  zdarzenia   posiadał   ubezpieczenie   w   pozwanym   towarzystwie ubezpieczeń.

W ocenie powoda wypłacone odszkodowanie nie likwiduje w całości powstałej po jego stronie szkody.

Zarządzeniem dnia 2 czerwca 2009r. pozew ze względu na nieuzupełnianie braków formalnych został zwrócony. Na prośbę pełnomocnika powoda pozew ponownie zarejestrowano w dniu 3 sierpnia 2009r.

W pisemnej odpowiedzi na pozew pozwane Towarzystwo wniosło o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu stanowiska pozwany stwierdził, iż w jego ocenie w uszkodzonym pojeździe powoda doszło do tzw. szkody całkowitej. W związku z powyższym wypłacono powodowi różnicę pomiędzy wartością całego pojazdu i jego pozostałością. Nadto zapłacono za zniszczone tablice rejestracyjne. Nadto pozwany podniósł jakoby powód nie wykazał przeprowadzenia faktycznie naprawy.

Sad ustalił następujący stan faktyczny;

W dniu 4 sierpnia 2008r. A.M. będący właścicielem samochodu osobowego marki Mazda był uczestnikiem wypadku komunikacyjnego, w wyniku którego jego pojazd uległ uszkodzeniu. Sprawca i winny zdarzenia posiadał wykupioną polisę ubezpieczenia OC w Towarzystwie Ubezpieczeń S.A. W dniu 8 sierpnia 2008r. A.M. zgłosił zdarzenie do ubezpieczyciela sprawcy szkody. W wyniku likwidacji szkody pozwany uznając , iż w danym przypadku doszło do tzw. Szkody całkowitej wypłacił powodowi odszkodowanie w wysokości 3.243, 02 zł, w tym kwotę 169, 50 zł.
W ocenie powoda odszkodowanie takie było zaniżone i nie w pełni zwracało koszty naprawy samochodu. Po bezskutecznej korespondencji z pozwanym powód na własną rękę zlecił kalkulację naprawy Wojciechowi S. prowadzącemu serwis samochodowy. Według wyliczeń Wojciecha S. koszty naprawy samochodu powoda wraz z podatkiem VAT wynosiły wg cen z roku 2008 7.672,37zł.

Zgodnie z wyliczeniami biegłego sądowego z zakresu m.in. kalkulacji warsztatowej Jacka G. wysokość kosztów naprawy samochodu Andrzeja M. to jest koszty przywrócenia stanu poprzedniego to kwota 7609,08 zł.

Nadto, jak zauważa biegły, wartość samochodu marki Mazda powoda przed kolizją drogową opiewa na sumę 8800 zł brutto. Wartość pojazdu uszkodzonego wg cen z sierpnia 2008r. to kwota 5.000 zł brutto. Tym samym wg biegłego kwota potrzebna do przywrócenia wartości pojazdu przed szkodą nie przewyższa jego wartości rynkowej.

Sąd dopuścił wszelkie dowody zawnioskowane przez strony sporu, nie odmawiając im wiary.

Kierując się powyższym, Sąd zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 415 k.c. kto ze swojej winy wyrządził drugiej osobie szkodę obowiązany jest do jej naprawienia. Według art. 822 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia OC zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do wypłaty odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim przez ubezpieczonego. Po myśli art. 363 § 1 i 2 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić wg wyboru poszkodowanego poprzez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jeżeli naprawienie szkody ma nastąpić w pieniądzu wysokość odszkodowania powinna być ustalona w pierwszej kolejności wg cen z daty ustalenia odszkodowania.

Według stanowiska Sądu Najwyższego zawartego w wyroku z dnia 27.06.1988r. ICR 151/88 roszczenie o świadczenie należne od zakładu ubezpieczeń ramach obowiązkowego ubezpieczenia komunikacyjnego odpowiedzialności cywilnej z tytułu kosztów przywrócenia uszkodzonego pojazdu do stanu pierwotnego jest wymagalne bez względu na to, czy pojazd jest już naprawiony oraz czy właściciel uszkodzonego pojazdu wydał już na ten cel środki pieniężne. Podobnie orzekł Sąd w wyroku z dnia 7.08.2003r. IV CKN 387/01 , gdzie wprost napisano „ obowiązek naprawienia szkody przez wypłatę odpowiedniej sumy pieniężnej powstaje z chwilą wyrządzenia szkody i nie jest uzależniony od tego, czy poszkodowany dokonał naprawy rzeczy i czy w ogóle zamierza ją naprawić". Nadto w wyroku z dnia 25.04.2002r. I CKN 1466/99 Sąd Najwyższy stwierdził, iż poszkodowany nie ma obowiązku poszukiwania dla naprawy uszkodzonego pojazdu części najtańszych. Z kolei w wyroku z dnia 29.01.2002r. V CKN 682/00 Sąd Najwyższy wskazał , iż nawet w przypadku tzw. szkody całkowitej niejednokrotnie naprawa pojazdu jest nie tylko możliwa, ale i uzasadniona ekonomicznie. Podstawowym warunkiem przyjęcia naprawy pojazdu jest okoliczność, by koszty te nie przewyższały jego wartości. Ze wskazanymi stanowiskami Sądu Najwyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni się zgadza . W związku z powyższym zarzut pozwanego jakoby powód nie przedłożył faktur na zakup części oraz robociznę potrzebną do naprawy samochodu należy uznać za chybiony. Sąd nie podziela również stanowiska pozwanego, by poszkodowany miał obowiązek do naprawy samochodu używać tzw. zamienników. Zgodnie z opinią biegłego sądowego koszt naprawy nie przewyższa wartości uszkodzonego pojazdu sprzed wypadku, a zatem nie powoduje nie uzasadnionego wzbogacenia powoda. Powód może w ramach likwidacji szkody domagać się , by jego pojazd został przywrócony do stanu poprzedniego, poprzedniego tym przy użyciu oryginalnych części do jego naprawy. O ile zatem wartość naprawy to jest wg opinii biegłego przywrócenia stanu poprzedniego nie przekracza wartości pojazdu sprzed wypadku odszkodowanie powinno zawierać całość kosztów naprawy.

W związku z faktem, iż zgodnie z opinią biegłego koszty przywrócenia stanu poprzedniego wg cen z sierpnia 2008r. to kwota 7.609,08 zł , zaś powodowi wypłacono 3.243,02 zł różnica pomiędzy kosztami faktycznymi naprawy, a wypłaconym odszkodowaniem stanowi kwotę zasądzoną w orzeczeniu Sądu I instancji. W pozostałej części Sąd powództwo oddalił. Odsetki zasądzono od dnia 9 września 2008r. zgodnie z art. 817 § 1 k.c.

W związku z faktem, iż powództwo zostało praktycznie w całości uwzględnione Sąd w oparciu zasadę odpowiedzialności za wynik procesu kosztami postępowania obciążył pozwanego , w tym kosztami wynagrodzenia biegłego jak także zastępstwa procesowego powoda.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT