Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 23 marca 2005 roku, sygn. akt XVII Amc 32/04, niepublikowany

Sąd Okręgowy w Warszawie, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2005 r., w Warszawie sprawy z powództwa Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

przeciwko C. Polska Spółka Akcyjna z/s w Krakowie

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone

 

I.Uznaje za niedozwolone i zakazuje C. Polska Spółka Akcyjna z/s w Krakowie stosowania w umowach z konsumentami:

 

1. Postanowień wzorca umowy pod nazwą „Statut" o treści:

a)  „Członkom wykluczonym C. zwróci kwoty wniesione po odjęciu składki członkowskiej, naliczonych opłat manipulacyjnych (+VAT), ewentualnych kosztów ubezpieczenia, oraz odsetek za opóźnienie. Do czasu ogłoszenia otrzymania świadczenia o wykluczeniu członek zo­bowiązany jest realizować swoje zobowiązania płatnicze, jeśli członek tych obowiązków nie dopełni, nie wpłacone w tym okresie części rat miesięcznych, nie stanowiące zaliczki na zakup produktu oraz odsetki za opóźnienie naliczone od niezapłaconych rat, zostaną potrącone z wpłaconych już zaliczek. Członkom wykluczonym C. zwróci na­leżne sumy dopiero w miesiącu następującym po ostatnim miesiącu okresu spłaty podjętego przez członka w Deklaracji Członkowskiej. Do tejże sumy C. nie dolicza odsetek",

b) „Nabywca składając podpis pod niniejszym Statutem oświadcza, że powyższe zasady rozliczeń zrozumiał, akceptuje i jako zgodne z jego wolą podważać ich nie zechce",

c) „Strony nieodwołalnie rezygnują z prawa podważenia niniejszego Statutu".

 

2. Postanowień wzorca umowy pod nazwą „Statut system nieruchomo­ści" o treści:

a) „Członkom wykluczonym C. S.A., zwróci kwoty wniesione po odjęciu składki członkowskiej, opłat manipulacyjnych (+VAT), ewentualnych kosztów ubezpieczenia, oraz odsetek za opóźnienie. Do czasu ogłoszenia wykluczenia członek zobowiązany jest realizować swoje zobowiązania finansowe, jeśli członek tych obowiązków nie dopełni, kwota ta oraz naliczone za nią odsetki za opóźnienie zostaną potrącone z wpłaconych już zaliczek. Wobec członka wykluczonego C. S.A. nie wprowadza w czyn odstępnego lub odszkodowania, a zwrot należnej członkowi sumy nastąpi dopiero w miesiącu następują­cym po ostatnim miesiącu podjętego przez członka w Deklaracji Członkowskiej okresu spłaty. Od tejże sumy C. nie nalicza odse­tek",

b) „Nabywca składając podpis pod niniejszym Statutem oświadcza, że powyższe zasady rozliczeń zrozumiał, akceptuje i jako zgodne z jego wolą podważać ich nie zechce",

c) „Strony nieodwołalnie rezygnują z prawa podważenia niniejszego Statutu".


II. Wpis ostateczny od pozwu ustala na kwotę 500 zł (pięćset) i nakazuje ka­sie Sądu Okręgowego w Warszawie pobranie tej kwoty od C. Polska Spółki Akcyjnej z/s w Krakowie.


III.   Zasądza od C. Polska Spółki Akcyjnej z/s w Krakowie na rzecz Pre­zesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów kwotę 800 zł (osiem­set) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.


IV. Zarządza publikacje prawomocnego wyroku w Monitorze Sadowym i Go­spodarczym na koszt pozwanego.


Powód - Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów wniósł o uznanie za niedozwolone i zakazanie pozwanemu C. Polska S.A. z/s w Krakowie stosowania w umowach z konsumentami wybranych postanowień wzorców umownych zatytułowanych „Statut" oraz „Statut - system nieruchomości". We wzorcu nazwanym „Statut" powód zakwestionował następujące postano­wienia:


1) pkt VII ust. 8 „Członkom wykluczonym C. zwróci kwoty wniesione po   odjęciu składki członkowskiej, naliczonych opłat manipulacyjnych (+VAT), ewentualnych kosztów ubezpieczenia, oraz odsetek za opóźnienie. Do czasu ogłoszenia o wykluczeniu członek zobowiązany jest realizować swoje zobowiązania płatnicze, jeśli członek tych obowiązków nie dopełnił, nie wpłacone w tym okresie części rat miesięcznych, nie stanowiące zaliczki na zakup produktu oraz odsetki za opóźnienie naliczone od niezapłaconych rat, zostaną potrącone z wpłaconych już zaliczek. Członkom wykluczonym C. zwróci należne sumy dopiero w miesiącu następującym po ostat­nim miesiącu okresu spłaty podjętego przez członka w Deklaracji Członkow­skiej. Do tejże sumy C. nie dolicza odsetek" - jako sprzeczne z art. 3851 § 1 kc oraz art. 3853 pkt 9, 17 i 22 kc,


2) pkt VII ust. 9 „Nabywca składając podpis pod niniejszym Statutem oświad­cza, że powyższe zasady rozliczeń zrozumiał, akceptuje i jako zgodne z jego wolą podważać ich nie zechce", oraz pkt VIII ust. 6 „Strony nieodwołalnie rezygnują z prawa podważenia niniejszego Statutu" - jako sprzeczne z art. 3851 kc i wypełniające dyspozycję art. 3853 pkt 9 kc,

We wzorcu umownym pod nazwą „Statut system nieruchomości" powód za­kwestionował postanowienia w brzmieniu:

1) pkt VII ust. 7 „Członkom wykluczonym C. S.A., zwróci kwoty wnie­sione po odjęciu składki członkowskiej, opłat manipulacyjnych (+VAT), ewentualnych kosztów ubezpieczenia, oraz odsetek za opóźnienie. Do czasu ogłoszenia wykluczenia członek zobowiązany jest realizować swoje zobo­wiązania finansowe, jeśli członek tych obowiązków nie dopełni, kwota ta oraz naliczone za nią odsetki za opóźnienie zostaną potrącone z wpłaconych już zaliczek. Wobec członka wykluczonego C. S.A. nie wprowadza w czyn odstępnego lub odszkodowania, a zwrot należnej członkowi sumy nastąpi dopiero w miesiącu następującym po ostatnim miesiącu podjętego przez członka w Deklaracji Członkowskiej okresu spłaty. Od tejże sumy C. S.A. nie nalicza odsetek" - jako sprzeczne z art. 3851 § 1 kc oraz wypełniające dyspozycję art. 385 pkt 9,17 i 22 kc.


2) pkt VII ust. 8 „Nabywca składając podpis pod niniejszym Statutem oświad­cza, że powyższe zasady rozliczeń zrozumiał, akceptuje i jako zgodne z jego wolą podważać ich nie zechce" oraz pkt VIII ust. 6 „Strony nieodwołalnie rezygnują z prawa podważenia niniejszego Statutu" - jako sprzeczne z art. 385 kc i wypełniające dyspozycję art. 385 pkt 9 kc.


W uzasadnieniu pozwu powód stwierdził, ze zakwestionowane klauzule stano­wią niedozwolone postanowienia umowne w rozumieniu art. 3851 § 1 kc ponie­waż kształtują prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami i dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy. Zda­niem powoda pozwany celowo zamieścił w stosowanych wzorcach postanowie­nia sprzeczne z obowiązującymi przepisami licząc, że ze względu na niską świadomość prawną konsumenci nie zorientują się, iż wiążące ich umowy zawierają uregulowania sprzeczne z prawem i nie będą dochodzić swoich rosz­czeń. Takie postępowanie powód uznał za wyraz szczególnie rażącego narusze­nia dobrych obyczajów.


W szczególności powód wskazał, że postanowienia zawarte w pkt VII ust. 8 wzorca „Statut" i pkt VII ust. 7 wzorca „Statut - system nieruchomości" nakła­dają na konsumenta obowiązek dokonywania świadczeń określonych w umowie do momentu otrzymania oświadczenia pozwanego o wykluczeniu z systemu w sytuacji gdy na pozwanym nie ciąży jednocześnie obowiązek zwrotu konsu­mentowi w tym samym terminie wpłaconych przez niego środków pieniężnych. Podkreślił jednocześnie, ze termin zwrotu należnych konsumentowi środków finansowych nie został jednoznacznie określony przez pozwanego, który może nimi swobodnie dysponować i pobierać pożytki będąc jednocześnie zwolnionym z obowiązku zapłaty konsumentowi odsetek. Takie ukształtowanie praw i obo­wiązków stron jest przejawem jednostronnego charakteru wzorca umownego ponieważ pozwany zastrzegł sobie w umowie prawo do pobierania odsetek za zwłokę w przypadku gdy konsument dokona wpłaty z opóźnieniem. Zdaniem powoda ustalone przez pozwanego konsekwencje finansowe wykluczenia kon­sumenta z systemu są karą umowną nakładaną na konsumentów, którzy nie wykonali swoich zobowiązań lub postanowili odstąpić od wiążącej ich umowy. Wysokość tej kary uznał powód za rażąco wygórowaną. W konsekwencji powód stwierdził, ze kwestionowane postanowienia poprzez narzucenie konsumentowi długotrwałego okresu oczekiwania na zwrot wpłaco­nych pieniędzy i finansowanie nimi działalności pozwanego prowadzą do prze­rzucenia na niego ryzyka gospodarczego co uznał za rażące naruszenie dobrych obyczajów oraz uczciwości kupieckiej i jako takie sprzeczne z klauzulą general­ną art. 3851 § 1 kc.


Jednocześnie powód stanął na stanowisku, że kwestionowane klauzule poprzez nałożenie na konsumenta wygórowanych kar umownych oraz obowiązku speł­nienia świadczenia mimo braku obowiązku świadczenia po stronie pozwanego są niedozwolonymi postanowieniami umownymi w rozumieniu art. 385 pkt 17 i 22kc.

Brak jednoznacznego określenia terminu, w jakim ma nastąpić ogłoszenie o wy­kluczeniu konsumenta z systemu prowadzi zdaniem powoda do wniosku, że o terminie tym decydować może wyłącznie sam pozwany dokonując w ten sposób wiążącej interpretacji umowy.


W efekcie powód uznał, ze kwestionowane postanowienia spełniają także cechy klauzuli abuzywnej wskazanej w art. 3853 pkt 9 kc a z uwagi na brak jedno­znaczności sformułowań naruszają przepis art. 385 § 2 zd. 1 kc, w myśl którego wzorzec umowy powinien być sformułowany jednoznacznie i w sposób zrozumiały.


Odnośnie pozostałych kwestionowanych postanowień obu wzorców umownych powód stwierdził, iż wyłączają one możliwość podjęcia przez konsumenta ne­gocjacji warunków umowy i pozbawiają go możliwości skutecznego dochodze­nia roszczeń lub zmiany warunków umowy również na drodze sądowej. Stanowi to przejaw naruszenia podstawowych praw konsumentów gwarantowanych przepisami ustawy zasadniczej tj. prawa do sądu, informacji i prawa do bezpie­czeństwa ekonomicznego będąc zarazem w sprzeczności z przepisami art. 3851 kc. Postanowienia te są również zdaniem powoda przykładem klauzuli abuzyw­nej powołanej w art. 3853 pkt 9 kc, ponieważ przyznają kontrahentowi konsumenta uprawnienie do dokonywania wiążącej interpretacji umowy przez stwier­dzenie, że warunki wzorca umownego nie mogą być kwestionowane przez kon­sumenta nawet przed sądem powszechnym. Pozwany nie uznał powództwa wnosząc o jego oddalenie. Uzasadniając odpowiedź na pozew wskazał w szczególności na nietrafność za­rzutu naruszenia przepisu art. 3851 § 1 kc podnosząc, ze kwestionowane posta­nowienia sformułowane zostały w sposób jednoznaczny i dotyczą głównych świadczeń stron (pkt VII ust. 8 wzorca „Statut" i pkt VII ust. 7 wzorca „Statut -system nieruchomości").

Wskazał również, że we wzorcach nie zastrzeżono kary umownej, która doty­czyć może świadczeń niepieniężnych a nie finansowych, jak w przedmiotowych wzorcach.


Nie zgodził się również ze stanowiskiem powoda o rażąco wygórowanej kwocie finansowych konsekwencji wykluczenia konsumenta z systemu, które zdaniem pozwanego sprowadzają się do wysokości odsetek ustawowych. Odnośnie terminu zwrotu sum świadczonych przez konsumenta stwierdził, ze postanowienia wzorców w tym zakresie w brzmieniu: „w miesiącu następują­cym po ostatnim miesiącu okresu spłaty podjętego przez członka w Deklaracji" - są jednoznaczne i pozwalają określić termin zwrotu środków. Również za nietrafne uznał zarzuty powoda co do prawa wiążącej interpretacji zapisów wzorca przez pozwanego wskazując, że konsument podpisując umowę ma pełna możliwość zapoznania się z jej treścią świadomości swoich praw i obowiązków oraz swobodę wyboru przystąpienia do systemu. Zdaniem pozwanego kwota potrącana przez niego jest jedynie próbą wyrówna­nia poniesionej w wyniku niekonsekwentnego zachowania konsumenta, szkody i to w świetle określonych okolicznościach.


Stwierdził także, że w kontekście treści analizowanych wzorców umownych ja­ko całości równowaga stron nie została naruszona. Na rozprawie w dniu 23.03.2005 r. strony poparły prezentowane uprzednio w pismach procesowych stanowiska. Pełnomocnik powoda zmodyfikował powództwo w zakresie wzorca „Statut" w ten sposób, że wniósł o uznanie za niedozwolone wskazanych w po­zwie postanowień tego wzorca w brzmieniu zgodnym z wzorcem a nie przyto­czonym w pozwie.


Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustali co następuje:

Bezsporne jest, że w prowadzonej działalności gospodarczej polegającej na or­ganizacji systemu zakupów pozwany w stosunku z konsumentami posługuje się wzorcami umownymi zatytułowanymi „Statut" oraz „Statut - system nierucho­mości" zawierającymi zakwestionowane przez powoda postanowienia umowne.

Pozwany temu nie zaprzeczył. Nie zarzucił też niezgodności brzmienia zakwe­stionowanych klauzul z treścią umowy. W związku z powyższym na podstawie art. 230 kpa okoliczność te należało uznać za przyznaną.


Prezes UOKiK wnosząc pozew zarzucił zakwestionowanym postanowieniom wzorców umownych, ze kształtują prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają ich interesy. Jednocześnie powód stwierdził, że kwestionowane klauzule mają odzwierciedlenie w katalogu klauzul abuzywnych zawartym w art. 385 kc.


Mając powyższe na uwadze domagał się uznania zakwestionowanych klauzul za niedozwolone i zakazania pozwanemu wykorzystywania ich w stosunkach z konsumentami.


Pozwany nie zgodził się ze stanowiskiem powoda uzasadniając, że kwestiono­wane klauzule zawarte w pkt VII ust. 8 wzorca „Statut" i pkt VII ust. 7 wzorca „Statut - system nieruchomości" zostały sformułowane w sposób jednoznaczny, dotyczą głównych świadczeń stron i w myśl art. 385 § 1 zd. 2 kc nie mogą być zakwalifikowane jako niedozwolone postanowienia umowne. Nie uznał również zarzutów powoda co do abuzywnego charakteru pozostałych zakwestionowanych postanowień wzorców umownych i wniósł o oddalenie po­wództwa.


Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów zważył co następuje:

W postępowaniu o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone przedmiotem oceny Sądu jest czy zawarte we wzorcu poszanowania mają cha­rakter niedozwolonych postanowień umownych. Jest to tzw. abstrakcyjna kon­trola wzorca umownego.


Zgodnie z art. 3851 § 1 kc za takie uznaje się postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Nie uzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść przy zawieraniu umowy konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień przyjętych z wzorca umowy, które kontrahent zaproponował konsumentowi - art. 3851 pkt 3 kc. W rezultacie ta­kiego postępowania konsument jest związany postanowieniami wzorca umowy bez negocjacji.


Można stwierdzić, że dla uznania postanowień wzorców umownych za niedo­zwolone konieczne jest stwierdzenie łącznego istnienia czterech podstawowych przesłanek:

a) zawarcia umowy z konsumentami w oparciu o kwestionowane postano­wienia,

b) postanowienia te nie były uzgadniane indywidualnie z konsumentami,

c) postanowienia kształtują prawa i obowiązki konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając ich interesy,

d) jednoznacznie sformułowane postanowienia nie dotyczą głównych świadczeń stron.


W celu łatwiejszej oceny abuzywnego charakteru typowych postanowień umownych często występujących w obrocie, ustawodawca w art. 385 kc zawarł katalog tych postanowień. Do uznania jednak, że konkretne postanowienie zgodne w treści z występującym w katalogu jest niedozwolonym postanowie­niem umownym nie wystarczy stwierdzenie tej zgodności. Konieczne jest rów­nież wykazanie zgodności takiej klauzuli z przesłankami klauzuli generalnej art. 3851 § 1 kc. Dopiero w przypadku pozytywnego wyniku badania postanowienia wzorca mogą być uznane za niedozwolone.


Funkcja art. 3853 kc sprowadza się do ustanowienia domniemania, że określone klauzule umowne są zakazanymi postanowieniami umownymi. Ma to ułatwić kontrolę konkretnych klauzul pod kątem ich abuzywności. Aby stwierdzić, że wskazana klauzula jest niedozwolonym postanowieniem umownym należy ustalić, czy mieści się ona w katalogu art. 3853 kc a następnie w drodze badania, czy spełnia przesłanki klauzuli generalnej art. 3851 § 1 kc.

Analizując zakwestionowane postanowienia wzorców pod kątem ich zgodności z klauzulami w katalogu art. 3 853 kc należy zgodzić się ze stanowiskiem powo­da w tym zakresie. Odnośnie postanowień pkt VII ust. 8 wzorca „Statut" i pkt VII ust. 7 wzorca „Statut - system nieruchomości" należy stwierdzić, że zapisy te zawierają cechy charakterystyczne wskazanych przez powoda klauzul abuzywnych wymienionych w art. 3853 pkt 9, 17 i 22 kc. I choć we wzorcach nie zastrzeżono, że w przypadku niewykonania zobowiązania lub odstąpienia od umowy na konsumencie ciążył będzie obowiązek zapłaty kary umownej lub od­stępnego, nie ulega wątpliwości, że przewidziane we wskazanych postanowie­niach skutki takiego działania konsumenta nakładają na niego obowiązek dal­szego spełniania świadczenia aż do czasu otrzymania stosownego zawiadomie­nia od kontrahenta - pozwanego (art. 3853 pkt 22 kc). Kwestionowane postano­wienia kształtują pozycję stron umowy w sposób asymetryczny. Przyznają po­zwanemu prawo bezpłatnego dysponowania środkami finansowymi konsumenta aż do upływu zadeklarowanego okresu uczestnictwa w systemie, zatrzymania części wniesionych środków w postaci składki członkowskiej, opłat manipula­cyjnych i ewentualnej marzy mimo braku obowiązku świadczenia z jego strony. Dają również pozwanemu prawa naliczania odsetek zwalniając go z tego obo­wiązku wobec konsumenta.


Ogólny rozmiar osiąganych przez pozwanego korzyści w przypadku gdy konsument przestaje być uczestnikiem systemu jest rażąco wygórowany, nie współmierny do obowiązków pozwanego i wbrew stanowisku zaprezentowane­mu w odpowiedzi na pozew nie sprowadza się jedynie do odsetek. W tym stanie zarzut powoda o wystąpieniu w kwestionowanych postanowieniach cech klauzuli abuzywnej określonej w art. 385 pkt 17 kc jest zdaniem Sa­du uzasadniony.

Również stawiany wszystkim kwestionowanym postanowieniom zarzut spełnienia cech charakterystycznych klauzuli abuzywnej wskazanej w art. 385 pkt 9 kc wobec przedstawionych przez powoda argumentów należy uznać za tramy.

Analizując - jak to zalecał pozwany pełną treść wzorców umownych należy dojść do wniosku, że w sposób celowy zostały one zredagowane w takiej formie aby wyrobić w konsumentach przekonanie o braku możliwości kwestionowania ich poszczególnych postanowień oraz dochodzenia swych roszczeń na drodze sądowej.


Za całkowicie błędną należy także uznać argumentację pozwanego co do braku przedmiotu interpretacji umowy przez kontrahenta wobec nieokreślenia we wzorcu terminu ogłoszenia. Właśnie brak określenia we wzorcu wyraźnego i sztywnego terminu na złożenie oświadczenia (ogłoszenie) umożliwia pozwane­mu swobodną interpretację postanowień wzorca umownego w tym zakresie przez jednostronne określenie tego terminu bez uzgodnienia z konsumentem (art. 385 pkt 9 kc). Korzyść, jaką osiąga pozwany jest wyraźnie sformułowana w kwestionowanych postanowieniach. Do czasu otrzymania zawiadomienia (ogłoszenia) konsument zobowiązany jest do realizowania swoich obowiązków umownych pod rygorem dalszych skutków prawnych.


Mając powyższe na uwadze zdaniem Sądu zakwestionowane klauzule w brzmieniu przytoczonym w pozwie mają swoje odzwierciedlenie w katalogu klauzul abuzywnych art. 385 kc. Można więc przyjąć domniemanie o niedo­zwolonym charakterze tych postanowień. Wątpliwości nie budzi fakt, że kwe­stionowane postanowienia stanowią integralną część stosowanych przez pozwa­nego przy zawieraniu umów z konsumentami wzorców umownych. Pozwany nie twierdzi jednocześnie, że były one w jakikolwiek sposób uzgodnione indy­widualnie z konsumentami. W żadnym wypadku nie wynika to z faktu, że przed przystąpieniem do systemu każdy z konsumentów zapoznał się z treścią wzorca i uzyskał wyjaśnienia, skoro w żaden sposób nie miał możliwości indywidualnie uzasadniać poszczególnych jego postanowień (nawet nie kwestionowanych przez powoda.


Badając następnie, czy wskazane postanowienia wzorców umownych spełniają wymienione przesłanki klauzuli generalnej art. 3851 § 1 kc należy stwierdzić, ze spełnienie dwóch pierwszych przesłanek nie budzi wątpliwości w świetle okoliczności sprawy.

Pozwany stosując wzorce umowne obejmujące kwestionowane klauzule zawiera umowy z konsumentami a postanowienia wzorców nie są przedmiotem indywidualnych uzgodnień stron. Również ostatnią z wymienionych przesłanek należy uznać za spełnioną. Kwestionowane postanowienia nie dotyczą bowiem głów­nych świadczeń stron, takich jak cena i towar lecz ubocznych tzn. składki człon­kowskiej, opłat manipulacyjnych, odsetek lub marży.


Oceny wymaga przesłanka kształtowania praw i obowiązków konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami oraz rażącego naruszenia ich interesów. Okoliczności te muszą być spełnione łącznie.


Zgodnie z przyjętym stanowiskiem doktryny sprzeczne z dobrymi obyczajami są działania, które w następstwie niewiedzy lub braku doświadczenia konsu­menta kształtują stosunek zobowiązaniowy w sposób asymetryczny, niezgodny z zasadą równości stron. Rażące naruszenie interesów konsumenta określono jako naruszenie prywatności, niewygoda, nierzetelne traktowanie / E.. Łętowska Ustawa s.99, Cz. Żurawska, Komentarz 2001 s. 133/.


Analizując przedstawione zarzuty zgodzić się należy ze stanowiskiem powoda o abuzywnym charakterze zakwestionowanych klauzul. Zastosowanie we wzor­cach umownych przedmiotowych postanowień, które w sposób niekorzystny ! kształtują sytuację konsumenta nadmiernie uprzywilejowując kontrahenta jest przejawem nierzetelnego traktowania poprzez wykorzystanie braku doświad­czenia i niskiej świadomości prawnej konsumentów. Jednocześnie pozwany wykorzystuje pozycje profesjonalisty zawodowo zajmującego się prowadzeniem tego rodzaju działalności. Takie działanie należy uznać za sprzeczne z dobrymi obyczajami. Prowadzi to do stworzenia nierównorzędnej pozycji stron umowy przez nieuzasadnione uprzywilejowanie jednej z nich. Pozwany uzyskuje prawo do jednostronnego interpretowania umowy w korzystny dla siebie sposób, wią­żąc jednocześnie nadmiernie konsumenta nieodpłatnie korzystając z jego środków i wyrabiając w nim przekonanie o braku możliwości do obrony swych praw przed sądem. Stanowi to naruszenie konstytucyjnych praw obywatelskich i sprzeczne jest z obowiązującymi przepisami. Dlatego właśnie kwestionowane postanowienia wzorców umownych umożliwiające kontrahentowi działanie z naruszeniem powszechnie obowiązujących zasad ze szkodą dla konsumenta na­leży uznać za rażące naruszenie jego interesów.


W tym stanie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów uznając, że kwestio­nowane postanowienia wzorców umownych stosowanych przez pozwanego w obrocie z konsumentami spełniając generalne przesłanki klauzuli niedozwolonej art. 3851 § 1 kc są jednocześnie odzwierciedleniem klauzul abuzywnych wskazanych w art. 3853 pkt 9, 17 i 22 kc zakazał ich wykorzystywania (art. 47942 kpc).


O wysokości wpisu od pozwu i ściągnięciu go od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa orzeczono na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 111 § 1 pkt 7 kpc.


O kosztach zastępstwa procesowego orzeczono na podstawie art. 98 i 99 kpc. O publikacji prawomocnego wyroku w Monitorze Sadowym i Gospodarczym na koszt pozwanego zarządzono na zasadzie art. 47944 kpc.


Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT