Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 28 czerwca 2005 roku, sygn. akt VI Ca 431/05, niepublikowany

Gdyż art. 431 k.c. w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom, skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17.10.1991 r. III CZP 100/91 ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka o treści następującej " ...Art. 431 stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim). Na poparcie tego poglądu Komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, nr 2, póz. 30), oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach "w stanie wolnym" (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: "... 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)... " (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji ocenę skarżącego, iż art. 431 k.c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne. Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.


Sąd Okręgowy w Częstochowie Wydział VI Cywilny Odwoławczy po rozpoznaniu w dniu 28.06.2005r. w Częstochowie na rozprawie sprawy z powództwa P. Towarzystwa Ubezpieczeń S.A. w W. przeciwko Skarbowi Państwa - Nadleśnictwo K. o zapłatę na skutek apelacji powoda

od wyroku Sądu Rejonowego  dnia 1.03.2005r.,

I. oddala apelację.

II. zasądza od powoda na rzecz pozwanego kwotę 300(trzysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1.03.2004 r. Sąd Rejonowy w M. w K. oddalił powództwo P.  Towarzystwo Ubezpieczeniowe Spółka Akcyjna w W.  Oddział w K., przeciwko Skarbowi Państwa-Nadleśnictwu K. o zapłatę kwoty 3 987,33 zł dochodzonej jako regres od sprawcy szkody, z tytułu wypłacenia poszkodowanemu Grzegorzowi M. odszkodowania komunikacyjnego z uwagi na uszkodzenia samochodu Daewoo Nubira zaistniałe na skutek potrącenia przez, poszkodowanego w miejscowości P.  przebiegającej przez jezdnię sarny.

Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny.

Na podstawie polisy poszkodowany Grzegorz M: „ był objęty ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu, Auto-casco i od następstw nieszczęśliwych wypadków dla posiadaczy pojazdów mechanicznych. W dniu 01.02.2004 r. przejeżdżał przez lasy w okolicach miejscowości P. W tym czasie na jezdnię przed prowadzony przez niego samochód marki Daewoo Nubira  wbiegła sarna i doszło do jej potrącenia W wyniku tego zdarzenia poszkodowany poniósł szkodę  w postaci uszkodzenia pojazdu, zabita sarna została oddana do punktu skupu dziczyzny. W oparciu o kalkulację szkody z 2.03.2004 r. w dniu 3.03.2004 r. powód wypłacił poszkodowanemu odszkodowanie w wysokości 3.987,33 zł. W dniu 21 kwietnia 2004 roku zwrócił się do Nadleśnictwa K.  z wezwaniem do zapłaty na jego rzecz tej kwoty tytułem regresu. W odpowiedzi pełnomocnik Nadleśnictwa poinformował powoda, że jednostki organizacyjne Lasów Państwowych nie odpowiadają za tego typu szkody. Powyższy stan faktyczny Sąd I instancji ustalił na podstawie następujących dowodów: dokumentów ubezpieczeniowych, notatki urzędowej, dokumentacji zdjęciowej, pisma pełnomocnika pozwanego.

Sąd I instancji uznał za wiarygodne wszystkie dowody przeprowadzone w sprawie, ponieważ nie budziły one wątpliwości co do swej autentyczności, a strony nie poddawały w wątpliwość tych dowodów.

Apelację od tego wyroku złożył powód zarzucając: naruszenie prawa materialnego tj. art. 431 k.c. w związku z art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 13.10.1995r. - Prawo łowieckie ( Dz. U. z 2002 r. nr 42 póz. 372 zm.) i § 1 ust 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 10.12.2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przekazywania w zarząd obwodów łowieckich wyłączonych z wydzierżawiania (Dz. U. nr 219 póz. 1842) poprzez niewłaściwą jego wykładnię tj. przyjęcie, że nadleśnictwo jako jednostka organizacyjna Lasów Państwowych nie może być zarządcą lasu (koła łowieckiego leśnego) i nie może ponosić odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez zwierzę żyjące w stanie dzikim. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zasądzenie na rzecz powoda kwoty dochodzonej pozwem, ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Sąd odwoławczy zważył, co następuje. Apelacja jest niezasadna.

I.              Sąd odwoławczy podziela ustalenia Sądu I instancji oraz dokonaną przez ten Sąd ich ocenę.

Sąd I instancji przedstawił spójną koncepcję odpowiedzialności w okolicznościach niniejszej opartą na prawidłowej wykładni art. 431 k.c. oraz przepisów prawa łowieckiego. Nietrafny jest zgłoszony zarzut naruszenia prawa materialnego, gdyż art. 431 k.c. w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom, skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17.10.1991 r. III CZP 100/91 ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka o treści następującej " ...Art. 43 J stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim). Na poparcie tego poglądu Komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, nr 2, póz. 30), oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach "w stanie wolnym" (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: "... 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)... " (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji ocenę skarżącego, iż art. 431 k.c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne. Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.

II.             Oczywiście możliwa jest sytuacja, o której pisze w apelacji skarżący, w której ,,...Lasy Państwowe są zarządcą obwodu łowieckiego leśnego, który w konkretnym wypadku obejmuje las ...", ale to, że sytuacja taka jest możliwa, nie oznacza jeszcze, że faktycznie miała ona miejsce. Powód w żadnym razie faktu tego nie udowodnił, co więcej, nie podejmował takiej próby. Dlatego nie może wyprowadzać takich wniosków o ewentualnej odpowiedzialności Skarbu Państwa, wynikającej z takich hipotetycznych faktów.  Przedstawione w uzasadnieniu apelacji rozważania w tym zakresie mają charakter czysto teoretyczny i nie nawiązują do  ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie.
Z odpowiedzi na apelacje wynika, że w miejscowości P., gdzie doszło do zderzenia pojazdu z sarną istnieje obwód łowiecki polny nr 82 i został on wydzierżawiony Kołu Łowieckiemu ,, O.G." w Z., które nie zostało pozwane w niniejszej sprawie.

III.            Powód nie dochodził odpowiedzialności pozwanego na zasadach ogólnych (dawny art. 417 k.c.), gdyż nie wykazywał winy jego funkcjonariusza, np. straży leśnej z tytułu niedopełnienia jakichś obowiązków. Podobnie nie wykazywał odpowiedzialności innego podmiotu, tzn. zarządcy drogi, np. Dyrektora Okręgowego Dróg Krajowych i Autostrad, np. z tytułu nierozmieszczenia wzdłuż drogi tablic ostrzegających o dzikich zwierzętach.

Mając na względzie wskazane argumenty Sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację jako niezasadną.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT