Wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 21 maja 2008 r., Sygn. akt III Ca 408/08, niepublikowany

Proces zdrowienia ofiar wypadku jest okolicznością pożądaną i normalną. Zatem nie sposób, jak chce skarżący, limitować wyłącznie z uwagi na ten naturalny proces roszczenia powodów.


Powodowie wnieśli o  zasądzenie od pozwanego Towarzystwa Ubezpieczeń kwot: 10.956,38 zł. na rzecz Ryszarda F. i 5.200 zł. na rzecz Tomasza F., oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
    W uzasadnieniu podali, że na dochodzoną pozwem kwotę składają się następujące roszczenia powstałe wskutek wypadku  z dnia 7 stycznia 2004 r. : powoda Ryszarda F. -  kwota 3.200 zł  z ustawowymi odsetkami od dnia 22 marca 2005 r. tytułem odszkodowania
za utracone zarobki , kwota 7.000 zł tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie
z ustawowymi odsetkami od dnia 22 marca 2005 r., kwota 756, 38 zł tytułem zwrotu poniesionych kosztów leczenia;  powoda Tomasza F. -  kwota 3.200 zł  z ustawowymi odsetkami od dnia 22 marca 2005 r. tytułem odszkodowania za utracone zarobki oraz  kwota 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie z ustawowymi odsetkami od dnia
22 marca 2005 r.
    Pozwany wniósł o  oddalenie powództwa oraz zasądzenie kosztów procesu.
Zarzucił, że  wypłacił powodom kwoty pozwalające na pełną i realną rekompensatę wyrządzonej im krzywdy. Ponadto powodowie nie wykazali utrat zarobków wskutek wypadku, jak również nie było podstaw do korzystania przez nich z usług prywatnej praktyki lekarskiej, a nie szpitala publicznego.

    Wyrokiem z dnia 28 grudnia 2007 r. Sąd Rejonowy w pkt. 1.  zasądził od pozwanego na rzecz powoda Ryszarda F. kwotę 5.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 8 marca 2005 r., w pkt. 2. zasądził od pozwanego na rzecz powoda Tomasza F. kwotę 2.000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 8 marca 2005 r., w pkt.3. w pozostałej części powództwa oddalił, w pkt.4. zasądził od pozwanego na rzecz powoda Ryszarda F.kwotę 210, 28 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w pkt. 5. zasądził od powoda Tomasza F. na rzecz pozwanego kwotę 125,70 zł tytułem zwrotu kosztów procesu, w pkt.6. – 8. nakazał pobrać od stron nieuiszczone części wynagrodzenia biegłych.
Orzekając, ustalił między innymi, że w dniu 7 stycznia 2004 r, powodowie wracali samochodem marki Renault Master ze Śremu do Rudy Śląskiej.
 Samochód prowadził Tomasz F.. W miejscowości B. od jadącego przed powodami samochodu odłączyła się nieprawidłowo zaczepiona przyczepa, która stanęła poprzek drogi. Widząc to zdarzenie, powodowie zatrzymali samochód. Wówczas jadący z naprzeciwka samochód ciężarowy TIR zjechał na pas ruchu, o którym poruszali się powodowie i uderzył czołowo w ich samochód. Po uderzeniu samochód powodów był pchany przez kilkanaście metrów, a następnie wpadł do rowu i przewrócił się na prawy bok. Powodowie, unieruchomieni zapiętymi pasami bezpieczeństwa, zostali wyciągnięci przez innych kierowców. Pogotowie nie zostało wezwane.
W dniu 8 stycznia 2004 r. Ryszard F. w związku z odczuwanymi bólami w klatce piersiowej, prawym kolanie i lewym nadgarstku w towarzystwie syna Tomasza F. udał się do Szpitala Miejskiego. Ponieważ w szpitalu publicznym musieli czekać na wykonanie badań, udali się do prywatnej kliniki w Katowicach, gdzie pozostawali w odpłatnym leczeniu urazów powstałych w związku z wypadkiem komunikacyjnym.
Na skutek wypadku powód Tomasz F. doznał stłuczenia prawego stawu kolanowego, stłuczenia prawego stawu barkowo-ramiennego oraz wykręcenia nadgarstka prawego; zgodnie z ustaleniami biegłych sądowych obrażenia te nie wywołały trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda. Powód Ryszard F. doznał stłuczenia prawego stawu kolanowego, złamania mostka ze zniekształceniem, stłuczenia nadgarstka i śródręcza lewego oraz urazu skrętnego odcinka szyjnego kręgosłupa a stopień trwałego uszczerbku na zdrowiu powoda ustalony w postępowaniu sądowym wyniósł 13 %. W toku postępowania likwidacyjnego lekarz pozwanego, który badał powodów stwierdził, że Ryszard F. doznał 16 % ,zaś Tomasz F. 6 % trwałego uszczerbku na zdrowiu. W postępowaniu likwidacyjnym pozwany wypłacił tytułem zadośćuczynienia powodowi Ryszardowi F. kwotę 8.000 zł, natomiast  powodowi Tomaszowi F. wypłacił z tego tytułu kwotę 3.000 zł.
W motywach orzeczenia Sąd I instancji podał, że  pozwany ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną przez sprawcę wypadku komunikacyjnego jako ubezpieczyciel na mocy umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Obecnie obrażenia, jakich doznali powodowie nie przejawiają się u Tomasza F. trwałym uszczerbkiem na zdrowiu, natomiast u Ryszarda F. wynoszą 13 % , jednak jeszcze półtora roku po wypadku  trwały uszczerbek na zdrowiu u powodów wynosił odpowiednio po  6 % i 16 %.
Fakt, iż powodowie obecnie znajdują się w lepszym stanie fizycznym nie może przesądzać o tym, że zadośćuczynienie wypłacone przez pozwanego zostało ustalone w prawidłowej wysokości. Biorąc pod uwagę przede wszystkim okres bezpośrednio po wypadku, w tym charakter obrażeń i związane z nimi cierpienia, Sąd uznał, iż zadośćuczynienie należne powodowi Ryszardowi F. wynosi 13.000 zł, a powodowi Tomaszowi F. 5.000 zł, przy czym kwoty te należało pomniejszyć o świadczenia wypłacone przez pozwanego powodom tytułem zadośćuczynienia w kwotach odpowiednio 8.000 zł i 3.000 zł.
Sąd uznał, iż powodowie nie wykazali utraty zarobków ani konieczności pozostawania prywatnym, odpłatnym leczeniu.

    Orzeczenie to zaskarżył  co do pkt. 1,2,4 i 6 pozwany, domagając się jego zmiany poprzez oddalenie powództwa w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenia kosztów procesu.
    Skarżący zarzucił  sprzeczne ustalenie stanu faktycznego z treścią zebranego w sprawie materiału przez uznanie, że przyznane zadośćuczynienie za doznaną krzywdę nie zostało ustalone w prawidłowej wysokości, co narusza art. 233 k.p.c. oraz niewłaściwe uzasadnienie wyroku poprzez wskazanie podstaw rozstrzygnięcia z pominięciem dyrektyw w tej materii obowiązujących oraz pominięcie w uzasadnieniu kwestii kluczowej tj. rozstrzygnięcia w zakresie uznania kwot przyznanych przez pozwanego za zaniżone, co narusza art. 328 § 2 k.p.c. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 445§ 1 k.c. poprzez uznanie, że kwoty wypłacone powodom przez pozwanego są zaniżone i przyjęcie, iż kwota 13.000 zł wobec powoda Ryszarda F. oraz kwota 5.000 zł wobec powoda Tomasza F. są odpowiednie.

    Sąd Okręgowy zważył, co następuje.
Apelacja pozwanego jest nieuzasadniona.
Sąd I instancji prawidłowo zakwalifikował roszczenia powodów, a następnie ustalił wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy.
Ustalenia faktyczne składające się na podstawę orzeczenia są prawidłowe.
Dotyczą one faktów, które w części były miedzy stronami bezsporne, bądź też mają swoją podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym, który w zakresie dokonanych ustaleń jest logiczny i spójny.
Ocena dokonana przez Sąd Rejonowy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, przewidzianej w dyspozycji art. 233 k.p.c.

Z tych względów Sąd Odwoławczy przyjął za własne ustalenia faktyczne Sądu
I instancji.
Podniesiony w apelacji zarzut naruszenia art. 233 k.p.c.  jest nietrafny, gdyż ocena Sądu I instancji, iż powodowie doznali wskutek wypadku krzywd uzasadniających zasądzenie im zadośćuczynień w zaskarżonej apelacją wysokości nie pozostaje w sprzeczności z tym przepisem. Już w toku postępowania likwidacyjnego (k. 46v i 98 v akt tych postępowań), lekarz orzecznik pozwanego stwierdził u powoda Tomasza F. 6 %,  a u powoda Ryszarda F. 16 %  trwałego uszczerbku na zdrowiu. Ustalenie stanu rzeczy istniejącego w chwili zamknięcia rozprawy zawiera w sobie nie tylko końcowy zakres trwałego uszkodzenia ciała i odczuwanych przez powodów dolegliwości, ale również w całej rozciągłości przebieg leczenia wraz ze zdrowotnymi konsekwencjami poszczególnych jego etapów, jak i dalsze okoliczności związane z zastosowaniem art. 445 k.c. Dlatego ustalenia zaskarżonego orzeczenia nie pozostają w sprzeczności z cytowanym w apelacji orzecznictwem Sądu Najwyższego.
Proces zdrowienia ofiar wypadku jest okolicznością pożądaną i normalną. Zatem nie sposób, jak chce skarżący, limitować wyłącznie z uwagi na ten naturalny proces roszczenia powodów. Cierpienia powodów były znaczne  już w chwili zaistnienia trwałego uszczerbku na zdrowiu, obecnie będącego w regresie i   nie zostały przez pozwanego w całości zrekompensowane
w postępowaniu likwidacyjnym. Dlatego nie koliduje z art. 233 k.p.c. prawidłowo oceniona przez Sąd I instancji okoliczność, iż aktualnie trwały uszczerbek na zdrowiu u powoda Tomasza F. nie występuje, natomiast u powoda Ryszarda F. zmalał on do 13 % .
    Po myśli art. 445 k.c. zadośćuczynienie musi stanowić realną, odczuwalną dla powodów wartość rekompensującą całościowo doznaną krzywdę. Przyznane zadośćuczynienie obejmuje i uwzględnia wszystkie cierpienia, zarówno już doznane przez poszkodowanych jak i te, które będą z pewnością odczuwać w przyszłości, a które w chwili wyrokowania dadzą się z dużym stopniem prawdopodobieństwa przewidzieć. Dlatego  nie budzi zastrzeżeń ocena Sądu I instancji, iż krzywdy powodów polegające na cierpieniu fizycznym i psychicznym, które znalazły odzwierciedlenie również w ustaleniach  początkowych trwałego uszczerbku na zdrowiu powodów, wraz z konsekwencjami w postaci traumy powypadkowej, winny zostać zrekompensowane w stosunku do powoda Ryszarda F. kwotą 13.000 zł, a w stosunku do powoda Tomasza F. - 5.000 zł.
Skarżący nie podniósł skutecznie zarzutów, które mogłyby podważyć przedstawiony przez Sąd Rejonowy sposób ustalenia „odpowiedniej” w rozumieniu art. 445 k.c. kwoty zadośćuczynienia.

    Nie mógł się ostać również zawarty w apelacji zarzut naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. Uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia zawiera ustalenie faktów, które Sąd uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł i przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa – czyli wszystkie obligatoryjne elementy wymienione w powołanym przepisie.
Przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku miernik przyznanego zadośćuczynienia respektuje wymogi art. 445 k.c. i utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego w tym zakresie.

Reasumując, zaskarżony wyrok jest prawidłowy i dlatego apelację
pozwanego jako bezzasadną oddalono z mocy art. 385 k.p.c.
O kosztach postępowania apelacyjnego postanowiono w oparciu o dyspozycję
art. 98 k.p.c. i art. 108 § 1  k.p.c.   

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT