wyrok SN z dnia 1999.10.12 II UKN 141/99 OSNP 2001/1/29

W wyroku z dnia 12 października 1999 r., II UKN 141/99, Sąd Najwyższy uznał, że zapłata przez pracodawcę jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy powinna być wzięta pod uwagę, przy określeniu wysokości odpowiedniego zadośćuczynienia z art. 445 § 1 KC.


Sąd Najwyższy - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu w dniu 12 października 1999 r. sprawy z powództwa Eugeniusza C. przeciwko Przedsiębiorstwu Oczyszczania Sp. z o.o. we W. o odszkodowanie, zadośćuczynienie i rentę uzupełniającą na skutek kasacji powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 września 1998 r. sygn. akt III APa 7/98

1. oddala kasację,

2. nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

 

Wyrokiem z dnia 29 października 1997 r. Sąd Wojewódzki - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu oddalił powództwo Eugeniusza C. przeciwko Przedsiębiorstwu Oczyszczania Sp. z o.o. o odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy i rentę uzupełniającą. Sąd pierwszej instancji ustalił, że dnia 15 kwietnia 1993 r. powód uległ wypadkowi przy pracy polegającemu na uderzeniu się w głowę (przecięciu łuku brwiowego), jednakże wypadek ten w świetle opinii biegłego sądowego lekarza nie spowodował bezpośrednio po wypadku uszczerbku na zdrowiu ani nie ma takich następstw obecnie, wobec czego brak jest podstaw do przyznania jednorazowego odszkodowania i renty uzupełniającej.

Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 23 września 1998 r. w uwzględnieniu apelacji powoda zmienił wyrok Sądu pierwszej instancji w ten sposób, że zasądził od pozwanego kwotę 4.262 zł tytułem jednorazowego odszkodowania wskutek wypadku przy pracy i kwotę 2.000 zł tytułem zadośćuczynienia, a dalej idące żądania oddalił. Sąd ten w oparciu o opinię dodatkowo powołanego biegłego neurologa ustalił, że wskutek wypadku przy pracy z dnia 15 kwietnia 1993 r. w zespole psychoorganicznym, który jest objawem miażdżycy i współistnieje z szeregiem schorzeń samoistnych powodujących inwalidztwo, udział uszczerbku na zdrowiu wywołany uderzeniem w głowę może wynosić od 10 do 15%, przyjmując dla celów odszkodowawczych tę wyższą wartość. Ze względu na to, że wskutek wypadku powód utracił krótkotrwale przytomność i doznał rozstroju zdrowia manifestującego się nerwicą o charakterze kompensacyjnym, Sąd Apelacyjny uznał za zasadne roszczenie o zadośćuczynienie, którego wysokość w kwocie 2.000 zł uznał za odpowiednią przy uwzględnieniu kwoty odszkodowania.

Rozstrzygnięcie sądu drugiej instancji w zakresie dotyczącym wysokości zadośćuczynienia zaskarżył powód kasacją opartą na art. 445 § 1, domagając się zasądzenia 91.738 zł zadośćuczynienia.

 

Sąd Najwyższy rozważył, co następuje:

Kasacja jest oczywiście bezzasadna. W szczególności nie zawiera ona zarzutu naruszenia prawa procesowego, co oznacza, że Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami dokonanymi przez Sąd drugiej instancji. Z ustaleń tych zaś wynika między innymi, że uszczerbek na zdrowiu odniesiony przez powoda w wypadku nie jest znaczny. Sąd przyjął korzystniejszą dla powoda wysokość uszczerbku, chociaż możliwym byłoby zasądzenie odszkodowania odpowiadającego 10% uszczerbku, zauważył też Sąd, iż w protokóle powypadkowym odnotowano jako pośrednią, lecz niewykluczającą odpowiedzialności pozwanego przyczynę wypadku niedostateczną koncentrację uwagi powoda na wykonywanej pracy. Ustalenia te są elementem mogącym rzutować na wysokość "odpowiedniej" sumy zadośćuczynienia, o jakiej mowa w przepisie art. 445 § 1 KC. Przepis ten nie reguluje pojęcia "odpowiedniości", pozostawiając ją uznaniu sądu. Zważywszy, że zasadniczą przyczyną niezdolności powoda do pracy są schorzenia głównie psychiatryczne, zaś - jak to wynika z opinii biegłego - zwykle uraz głowy typu, jakiego doznał powód, nie powoduje żadnych następstw, gdy chodzi o objawy organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego (ale może powodować zaburzenia funkcjonalne odbijające się skargami subiektywnymi, najczęściej o charakterze nerwicowym), uznać należy wysokość zadośćuczynienia, sięgającą 50% kwoty odszkodowania, za odpowiednią w rozumieniu art. 445 § 1 KC. Funkcję naprawienia szkody bowiem wypełnia odszkodowanie, natomiast zadośćuczynienie spełnia funkcję łagodzącą za doznaną, niewymierną materialnie krzywdę, której rozmiarów w przedmiotowej sprawie nie można uznać za znaczne i uzasadniające żądanie sumy ponad 90.000 zł.

Tym samym zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się chybiony, wobec czego Sąd Najwyższy w oparciu o art. 39312 KPC orzekł jak w sentencji wyroku.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT