Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 1994 roku, sygn. akt I ACr 164/94, niepublikowany

Skoro brak jest odrębnej regulacji prawnej co do terminu spełnienia świadczeń odszkodowawczych przez ...,  to ma tu zastosowanie art. 817 § 1 k.c. odnoszący się do ubezpieczyciela. Poszkodowany bowiem nie może znaleźć się w gorszej sytuacji od takiej, w której sprawca szkody miał obowiązkowe ubezpie­czenie OC. W konsekwencji należy wyrazić pogląd, że zgodnie z cytowanym przepisem pozwany ... miał obowiązek wypłacić świadczenie w terminie 30 dni od zgłoszenia niezależnie od tego czy było doręczone ubezpieczycielowi, czy też ... .


Sąd Apelacyjny w Lublinie po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 1994 roku w Lublinie na rozprawie sprawy z powództwa ... przeciwko ... o zadośćuczynienie i odszkodowanie na skutek rewizji stron od wyroku Sądu Wojewódzkiego w Lublinie z dnia 11 stycznia 1994 sygn. akt I C 239/92

I.              Z rewizji powódki zaskarżony wyrok pdpkt II zmienia w ten sposób, że zasądza od ... na rzecz powódki odsetki od wypłaconej sumy 15000,000 zł (piętnaście milionów zł.) w wysokości 140% w stosunku rocznym od 1 sierpnia 1991 r. oraz 80% w stosunku rocznym, od 15 września 1991 r. do dnia 4 marca 1992 r.

II.             W pozostałej części rewizję powódki i w całości rewizję pozwanego oddala.

III.            Koszty postępowania rewizyjnego pomiędzy stronami wzajemnie znosi.  

Sąd Wojewódzki w Lublinie wyrokiem z dnia 11 stycznia 1994 r. I C 239/92 - zasądził od ... in solidum na rzecz powódki ...  kwotę zł 21.730.000 z usta­wowymi odsetkami od dnia 1 sierpnia 1991 r. oraz 15.723.300 zł kosztów procesu, w części pozostałej powództwo oddalił.

Powódka dochodziła zadośćuczynienia i odszkodowania za zniszczony samochód.

Sąd ten między innymi ustalił, że powódka w dniu 28 czerwca 1991 r. uległa wypadkowi drogowemu. Sprawcą wypadku był pozwany ..., który prowa­dził samochód bez obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. W wypadku został uszkodzony samochód powódki, zaś ona doznała obrażeń twarzy i szyi.

Pozwany ... ze wskazanej przyczyny wypłacił powódce w dniu 5 marca 1992 r. kwotę zł 15.000.000, w tym 10.000.000 zł zadośćuczynienia i 5.000.000 zł odszkodowania za samochód. W dniu 29 kwietnia 1992 r. wypłacił 10.000.000 zł i w dniu 12 lipca 1993 r. dalszą kwotę zadośćuczynienia. Łączna kwota wypłat zadośćuczynienia wyniosła więc sumę 32.000.000 zł.

Sąd Wojewódzki przyjął wysokość zadośćuczynienia w kwocie 50.000.000 zł i zasądził z tego tytułu resztę należności w kwocie 18.000.000 zł.

Na podstawie opinii biegłego, powołanego przez ZU wyliczył wysokość szkody za samochód na kwotę 8.730.000 zł. i zasądził różnicę pomiędzy tą sumą, a sumą już wypłaconą 3.730.000 zł (8.730.000 - 5,000.000 zł).

Do zasądzenia odsetek przyjął opóźnienie od 1 sierpnia 1991 r., gdyż szkoda została zgłoszona w dniu 29 czerwca 1991 r., a pozwany miał 30 dni na zlikwidowanie szkody od daty zgłoszenia.

Według opinii biegłych lekarzy powódka na skutek wypadku doznała: zespołu bólowego pourazowego, korzonkowo-szyjnego, nerwicy pourazowej, trwałego oszpe­cenia twarzy w postaci 5 blizn w środkowej części czoła, blizny w okolicy gładyszki powodującej zniekształcenie brwi lewej i blizny na granicy czubka nosa, lewego utrzymywały się przez okres 2 miesięcy. Trwały uszczerbek na zdrowiu biegli określili łącznie na 17%.

Wyrok ten zaskarżyła powódka ...  i pozwany ... .

Powódka w rewizji zarzucając sprzeczność istotnych ustaleń oraz nie rozważenie wzrostu kosztów zabiegu i leczenia poszpitalnego  wnosiła o zmianę wyroku i uwzględnienie powództwa w całości.

Pozwany w rewizji zarzucając naruszenie prawa materialnego pod postacią § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1990 r. w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów (Dz. Ustaw nr 89, poz.527), art. 481 § 1 K.c. i 363 § 1 k.c., a także art.8 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. (Dz. U. Nr 59, poz.344) o działalności ubezpieczeniowej - wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku i obniżenie zasądzonej sumy do 18.000.000 zł oraz oddalenie powództwa w zakresie odsetek za okres od 1.08.1991 r. do 5.03.1992 r. i zasądzenie kosztów procesu rewizyjnego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Rewizja pozwanego ... nie może być uwzględniona z braku uzasadnio­nych podstaw.

Zarzut zwiększenia wartości starego samochodu powódki przez naliczenie kosztów remontu w postępowaniu sądowym nie został niczym wykazany.

Powoływany w rewizji art. 363 § 1 k.c. wyraża konstrukcję zobowiązania przemiennego z prawem wyboru poszkodowanego przez żądanie przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy lub zapłatę odpowiedniej sumy.

Poszkodowana żądała zapłaty odszkodowania w pieniądzu na pokrycie kosztów naprawy samochodu. Koszty te określił biegły ZU na kwotę 8.730.000 zł (akta szkody). Z tego tytułu pozwany pokrył szkodę w wysokości 5.000.000 zł, przeto Sąd Wojewódzki prawidłowo zasądził pozostałą jej część w wysokości 3.730.000 zł.

Jeżeli w wyniku takiej naprawy samochód zwiększyłby swoją wartość w stosunku do stanu przed wypadkiem, to wówczas zobowiązany mógłby żądać zwrotu nadwyżki przez stosowne pomniejszenie kosztów naprawy. Faktu zwiększenia takiej wartości skarżący jednak niczym nie udowodnił, przeto rozważania w tym przedmiocie zwarte w rewizji nie mogą być skuteczne (art. 6 k.c.).

Również zarzut nieprawidłowego przyjęcia terminu opóźnienia do naliczenia ustawowych odsetek nie jest trafny.

Zgodnie z § 11 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1990 r. w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów (Dz. U. nr 89, poz. 527). W przypadku, gdy sprawca szkody nie posiadał obowiązkowego ubezpieczenia O.C. ubezpieczyciel ma obowiązek przyjąć zgłoszenie o szkodzie, przeprowadzić postępowanie likwidacyjne szkody oraz przesłać sporządzoną dokumentację ... do zapłaty odszkodowania. W takim przypadku ... działa na zlecenie ubezpieczyciela lub w jego zastępstwie (art. 734, 738 §1 i 2 w związku z art. 750 k.c.).

Skoro brak jest odrębnej regulacji prawnej co do terminu spełnienia świadczeń odszkodowawczych przez ...,  to ma tu zastosowanie art. 817 § 1 k.c. odnoszący się do ubezpieczyciela. Poszkodowany bowiem nie może znaleźć się w gorszej sytuacji od takiej, w której sprawca szkody miał obowiązkowe ubezpie­czenie OC. W konsekwencji należy wyrazić pogląd, że zgodnie z cytowanym przepisem pozwany ... miał obowiązek wypłacić świadczenie w terminie 30 dni od zgłoszenia niezależnie od tego czy było doręczone ubezpieczycielowi, czy też ... .

Zaniechanie natomiast obowiązków w tym względzie przez ubezpieczyciela nie ma w sprawie istotnego znaczenia, a może być ewentualnie brane pod uwagę w wewnętrznych rozrachunkach tych stron.

Z powyższych względów zgłoszone zarzuty nie naruszają podanych przepisów prawa materialnego, co skutkuje oddaleniem rewizji pozwanego (art. 387 k.p.c.).

Rewizja powódki jest częściowo zasadna.

Sąd Wojewódzki przyjmując trafnie koncepcję 30 dniowego terminu płatności świadczeń od dnia zgłoszenia szkody, bezpodstawnie oddalił powództwo o odsetki za opóźnienie wypłaconej sumy  15.000.000 zł. Prawidłowo bowiem ustalił opóźnienie od 1 sierpnia 1991 r. oraz zapłatę tej sumy w dniu 5.III.1992 r.  

W myśl art. 481 § 1 k.c. za okres ten należały się więc od tej sumy odsetki ustawowe. Z tego względu Sąd Apelacyjny w tym zakresie zaskarżony wyrok w części oddalającej powództwo zmienił i roszczenie uwzględnił (art. 390 § 1 k.p.c.). w pozostałej części rewizja powódki co do większego odszkodowania za samochód podlegała oddaleniu z braku wykazania wyższej szkody od zasądzonej.

O kosztach Sąd Apelacyjny orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. w związku z art. 393 § 1 k.p.c.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT