Wyrok Sądu Okręgowego z dnia 3 października 2006 roku, sygn. akt VI Ca 640/06, niepublikowany

Zgodnie z treścią art. 817 kc zakład ubezpieczeń obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie dni trzydziestu licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności   koniecznych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości świadczenia   okazało   się   niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu czternastu dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe.


W dniu 16 kwietnia 2002 r. w miejscowości D.  pod C. miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której został uszkodzony samochód marki Daewoo Matiz, będący własnością powoda. Sprawcą kolizji był syn powoda - Marcin K.. Powód miał ubezpieczony przedmiotowy pojazd w zakresie ubezpieczenia autocasco w ZU SA. Następnego dnia -tj. 17 kwietnia 2002 r. zgłosił pozwanemu ubezpieczycielowi szkodę. Pozwany odmówił wypłaty odszkodowania   powołując się na opinie biegłego, który stwierdził, iż w okolicznościach przedstawionych przez syna powoda nie mogło dojść do kolizji.

 

Konsekwencją powyższej opinii biegłego było postępowanie karne toczące się przed Sądem  Rejonowym,  między innymi przeciwko synowi powoda o czyn z art. 13 § 1 kk w zw. Z art. 286 § 1 kk. Prawomocnym wyrokiem z dnia 31 stycznia 2005 r. Marcin K. został uniewinniony od popełnienia zarzucanego mu czynu. Powód zwrócił się wtedy jeszcze raz o wypłatę odszkodowania, jednak pozwany pozostawił niniejszy wniosek bez odpowiedzi.

 

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 maja 2006 roku  Sąd Rejonowy zasądził od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w W. Inspektoratu w C. na rzecz powoda Jerzego K. kwotę 5315 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 17 kwietnia 2002 r. do dnia zapłaty Na powyższy wyrok apelacje wniósł pozwany.  Zaskarżył on punkt 1 w/w wyroku w części dotyczącej ustalonego przez Sąd terminu zapłaty odsetek za zwłokę w spełnieniu świadczenia głównego, ustalającego okres zwłoki na dzień od 17 kwietnia 2002 r. W tym tez zakresie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez ustalenie, iż pozwany jest zobowiązany do zapłaty należności głównej z ustawowymi odsetkami od dnia 14 lutego 2005r. do dnia zapłaty. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego w postaci art. 817 § 1 i 2 kc poprzez ustalenie, iż pozwany popadł w zwłokę w spełnieniu świadczenia już na drugi dzień po zgłoszeniu uszkodzenia samochodu.

 

W uzasadnieniu niniejszej apelacji pozwany podniósł, iż datą od której popadł on w zwłokę w spełnieniu świadczenia jest dzień 14 luty 2005 r., wtedy bowiem upłynęło 14 dni od dnia wydania wyroku przez Sąd Rejonowy w sprawie syna powoda. Pozwany podniósł, iż nie mógł w ustawowym terminie 30 dni od zgłoszenia wypadku spełnić należnego powodowi świadczenia, albowiem posiadał uzasadnione wątpliwości co do okoliczności zdarzenia. Ponadto pozwany dodał, iż powód nigdy nie określił kwotowo wysokości dochodzonego roszczenia.

 

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja pozwanego jest częściowo zasadna.

Jakkolwiek należy zgodzić się z zarzutem skarżącego, iż Sąd I instancji niewłaściwie  oznaczył   dzień  popadnięcia  w  zwłokę  w  spełnieniu świadczenia przez pozwanego, to niemożliwym jest jednak uznanie, iż jest to dzień wskazany przez skarżącego - tj. 14 luty 2005 r.. Zgodnie z treścią art. 817 kc zakład ubezpieczeń obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie dni trzydziestu licząc od daty otrzymania zawiadomienia o wypadku. Gdyby wyjaśnienie w powyższym terminie okoliczności   koniecznych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości świadczenia   okazało   się   niemożliwe, świadczenie powinno być spełnione w ciągu czternastu dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe.

 

W realiach niniejszej sprawy powód zgłosił zawiadomienie o wypadku następnego dnia po zdarzeniu tj. 17 kwietnia 2002 r. Pozwany odmówił wypłaty odszkodowania powołując się na sporządzoną w postępowaniu szkodowym opinię wykluczającą kolizję w okolicznościach podanych przez syna powoda. Pozwany miał możliwość ustalenia swojej odpowiedzialności. Został powiadomiony o wypadku, syn powoda oraz pozostali uczestnicy kolizji złożyli wyjaśnienia co do jej przebiegu. Przedstawione zostały określone dokumenty, powód przedstawił także do oględzin samochód. Pozwany odmówił wypłaty odszkodowania opierając się na sporządzonej opinii biegłego- uwzględniającej wszystkie te okoliczności wypadku. Nie można więc mówić, iż pozwany nie miał możliwości ustalenia swej odpowiedzialności. Pozwany podniósł, iż posiadał wątpliwości co do okoliczności wypadku. Nie jest to jednak jednoznaczne z niemożliwością ustalenia odpowiedzialności, o której mowa w § 1 art. 817 kc. Skarżący podnosi w swej apelacji, iż w przedmiotowej sprawie dzień, o którym można mówić, iż popadł on w zwłokę winien być wyznaczony zgodnie § 2 cytowanego wyżej artykułu tj. po upływie czternastu dni od dnia w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie okoliczności koniecznych do ustalenia odpowiedzialności było możliwe. Zdaniem Sądu Okręgowego twierdzenie to pozostaje bezzasadne. Jak już wskazał wyżej Sąd możliwe było ustalenie odpowiedzialności pozwanego w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia szkody. Pozwany powołuje się w apelacji na wydanie wyroku w postępowaniu karnym dotyczącym syna powoda, jednakże zdaniem Sądu orzeczenie to nie miało żadnego znaczenia dla ustalenia odpowiedzialności pozwanego. Po pierwsze wyrok ten jak słusznie wskazał w odpowiedzi na pozew pozwany nie wiąże w postępowaniu cywilnym, po drugie zaś opierał się on, choć na całkowicie sprzecznej opinii z opinią biegłego sporządzoną w postępowaniu szkodowym, to opartej na takim samym stanie faktycznym, jaki istniał w chwili upływu trzydziestu dni od zgłoszenia roszczenia przez powoda.

 

Powód jak słusznie wskazał Sąd I instancji dopełnił wszystkich wymaganych umową ubezpieczenia autocasco warunków koniecznych do wypłaty odszkodowania. Równocześnie z zawiadomieniem o wypadku zgłosił roszczenie o wypłatę odszkodowania. W oparciu o kosztorys pozwany wycenił wartość szkody na kwotę 5314,8 zł. Brak wiec tym samym podstaw do wskazywania, iż pozwany nie pozostaje w zwłoce co do tej kwoty. Pozwany powołuje się w apelacji na uzasadnienie Sądu Najwyższego, wskazujące, iż zakład ubezpieczeń nie pozostaje w opóźnieniu co do kwot nie objętych jego decyzją, jeśli poszkodowany po jej otrzymaniu lub wczesnej nie określił kwotowo swego roszczenia. Zdaniem Sądu orzeczenie to nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Pozwany objął bowiem swoją decyzją zasadzoną kwotę (kalkulacja szkody w aktach szkody).

 

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd Okręgowy uznał, iż pozwany jest obowiązany do zapłaty zasądzonej kwoty z ustawowymi odsetkami od dnia  17 maja 2002 r. tj. 30 dni od dnia zgłoszenia przez powoda szkody. W tym tez zakresie Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok Sądu I instancji. Orzeczono na podstawie art. 386 §1 kpc.

 

O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł na podstawie art. 102 kpc. Biorąc pod uwagę fakt, iż wyrok Sądu I instancji został zmieniony tylko w nieznacznej części, Sąd Okręgowy nie obciążył powoda kosztami postępowania apelacyjnego.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT