Wyrok Sądu Okręgowego z dnia 20 listopada 2009 roku, sygn. akt XXIII Ga 609/09, niepublikowany

Zgodnie z dyspozycją art. 232 kpc w zw. z art.6 kc powód winien wszelkimi możliwymi środkami dowodowymi wykazać wysokość poniesionej szkody. Zgodnie bowiem z dyspozycją art.  8241 par. 1 kc suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Odszkodowanie ubezpieczeniowe nie może zatem wynosić więcej aniżeli szkoda wyrządzona w ubezpieczonym mieniu w następstwie wypadku przewidzianego w umowie ubezpieczenia, wszelka bowiem nadwyżka oznaczałaby bezpodstawne wzbogacenie, przekreślające istotę i cel gospodarczy ubezpieczenia majątkowego.


Sąd Okręgowy w Warszawie XXIII Wydział Gospodarczy Odwoławczy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. w Warszawie sprawy z powództwa Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń Wzajemnych "T." w Warszawie o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla m. st. Warszawy w Warszawie z dnia 22 maja 2009 r. Sygn. akt XV GC 908/09 oddala apelację.

Strona powodowa -  Zakład Ubezpieczeń S.A. w Warszawie złożył pozew przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń w Warszawie o zapłatę kwoty 2 019,89 zł wraz z należnościami ubocznymi. Powódka podniosła, iż dochodzona kwota stanowi niezrefundowaną część kwoty odszkodowania wypłaconego przez powoda z ubezpieczenia AC poszkodowanemu -  Zakładom Autobusowym Sp. z o.o. - właścicielowi marki Ikarus. Przedmiotowy pojazd został bowiem uszkodzony w dniu 5 września 2005 r. na sutek kolizji, której sprawcą był kierujący pojazdem marki Ford. Powódka wskazała, iż na podstawie w/w umowy ubezpieczeniowej AC, zawartej z poszkodowanym, na podstawie kalkulacji, powód wypłacił odszkodowanie w kwocie 5 120,60 zł, natomiast w związku z faktem, że sprawca kolizji objęty był ubezpieczeniem od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, powód zwrócił się do strony pozwanej z wezwaniem do zwrotu kwoty wypłaconego odszkodowania. Strona powodowa podkreśliła, iż pozwany dokonał częściowej refundacji odszkodowania wpłacając kwotę 3 100,71 zł, tym samym do zapłaty pozostała kwota 2 019,89 zł.

W dniu 8 grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy dla m. st. Warszawy w Warszawie wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym uwzględniający w całości żądanie pozwu.

W sprzeciwie pozwany wniósł o oddalenie powództwa podnosząc, iż powód występując z roszczeniem regresowym nie przedstawił podstawowego dowodu, który zobowiązywał go do wypłaty odszkodowania, tj. polisy i ogólnych warunków ubezpieczenia. Brak tych dowodów sprawia, iż pozwany zakwestionował zasadność dochodzonego przez ZU S.A. roszczenia. Strona pozwana podniosła, iż zawierane umowy ubezpieczenia AC dotyczą naprawienia szkody związanej z uszkodzeniem pojazdu, nie obejmują natomiast utraconych korzyści. Zdaniem pozwanego, być może umowa odmiennej treści została zawarta pomiędzy powodem a ZA, jednakże nie przywołanie tego dowodu w pozwie z uwagi na treść art. 47912 k.p.c. uzasadnia wniosek pozwanego o oddalenie powództwa.

Wyrokiem z dnia 22 maja 2009 r. Sąd Rejonowy dla m.st. Warszawy w Warszawie oddalił powództwo.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Sąd Rejonowy dokonał następujących ustaleń i oceny prawnej:

W dniu 5 września 2005 r. sprawca kolizji kierując pojazdem marki Ford zderzył się z pojazdem marki Ikarus, stanowiącym własność  Zakładów Autobusowych Sp. z o.o. powodując uszkodzenie tego pojazdu. W wyniku uszkodzenia tego pojazdu na trasę autobusu na czas naprawy wyjechał autobus zastępczy. Średnia odległość pokonywana przez autobus od pętli do pętli wynosi ok. 15 km. Na podstawie umowy ubezpieczenia AC zawartej z poszkodowanym, na podstawie kalkulacji powód wypłacił odszkodowanie w kocie 5 120,60 zł. W związku faktem, że sprawca kolizji miał zawartą z pozwanym umowę ubezpieczenia OC, na podstawie art. 828 § 1 k.c., powód zwrócił się do niego z wezwaniem do zwrotu kwoty wypłaconego odszkodowania. Pozwany wypłacił powodowi z tego tytułu kwotę 3 100,71 zł. Wezwanie do dobrowolnego spełnienia świadczenia, tj. wypłaty na rzecz powoda kwoty 5 120, 60 zł zostało doręczone pozwanemu w dniu 29 listopada 2005 r.

Sąd Rejonowy podniósł, iż pozwany nie wypłacił powodowi kwoty 2 019,89 zł z tytułu „utraconych wpływów wg załączonego zestawienia". Z zestawienia „utraconych wpływów" z dnia 21 września 2005 r. wynika, że na dochodzoną kwotę składają się: wartość utraconych wpływów za godziny przestoju autobusu w wysokości 24,89 zł, wartość utraconych wpływów za czas naprawy autobusu 1995 zł, przy czym nie wiadomo w jaki sposób zostały wyliczone powyższe kwoty. W ocenie Sądu I instancji powód nie udowodnił należycie wysokości utraconych przez Zakłady Autobusowe Sp. z o.o. korzyści, natomiast utrata korzyści musi być przez żądającego odszkodowania udowodniona, np. dokumentami finansowymi. Zdaniem Sądu Rejonowego nie wiadomo, na jakich zasadach została wyliczona kwota w zestawieniu „utraconych wpływów" z dnia 21 września 2005 r., przy czym udowodnienia wysokości poniesionych strat nie może stanowić jedynie umowa zawarta pomiędzy Miastem Stołecznym Warszawa, a  Zakładami Autobusowymi Sp. z o.o., czy zeznania świadka odnośnie ilości kilometrów pokonywanych autobusem w ciągu godziny. Sąd I instancji podniósł nadto, iż ZA Sp. z o.o. dysponuje taborem zastępczym na wypadek awarii autobusu, bowiem w takim wypadku na trasę wyjeżdża autobus zastępczy, a tym samym nie można mówić o utraconych korzyściach, skoro w miejsce uszkodzonego autobusu na jego linii jeździ drugi autobus.

Zdaniem Sądu Rejonowego powód nie przedstawił dowodu z umowy ubezpieczenia łączącej go z Zakładami Autobusowymi Sp. z o.o., co powoduje, że nie uwodnił również zakresu swej odpowiedzialności względem podmiotu i faktu ponoszenia odpowiedzialności również za utracone korzyści.

Od powyższego rozstrzygnięcia apelację złożyła strona powodowa, zaskarżając je w części oddalającej powództwo co do kwoty głównej oraz odsetek ustawowych od tej kwoty oraz kosztów, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku i zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2018,89 zł wraz z należnościami ubocznymi.

Rozstrzygnięciu zarzucono niewłaściwą ocenę dowodów poprzez uznanie, że powód nie udowodnił wysokości szkody.

Skarżący podniósł, iż pozwany otrzymał akta szkody w oryginale, które zawierały dokumenty niezbędne do likwidacji szkody, w tym kopię polisy ubezpieczeniowej. Ponadto w ocenie skarżącego zgodnie z regułą wyrażoną w art. 828 k.c. powód wykazał, że do szkody doszło i że wypłacił odszkodowanie, natomiast na pozwanym ciąży obowiązek dowodowy wykazania, że wysokość odszkodowania została zawyżona.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja i jej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie.

Słuszne jest bowiem stanowisko Sądu I instancji, że powód nie udowodnił szkody w zakresie dochodzonym w niniejszym postępowaniu. Zgodnie z dyspozycją art. 232 kpc w zw. z art.6 kc powód winien wszelkimi możliwymi środkami dowodowymi wykazać wysokość poniesionej szkody. Zgodnie bowiem z dyspozycją art.  8241 par. 1 kc suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Odszkodowanie ubezpieczeniowe nie może zatem wynosić więcej aniżeli szkoda wyrządzona w ubezpieczonym mieniu w następstwie wypadku przewidzianego w umowie ubezpieczenia, wszelka bowiem nadwyżka oznaczałaby bezpodstawne wzbogacenie, przekreślające istotę i cel gospodarczy ubezpieczenia majątkowego.

W ocenie Sądu Okręgowego zasadnie Sąd I instancji wskazał, że z zestawienia „utraconych wpływów" z dnia 21 września 2005 r.  wynika, iż na dochodzona kwotę składają się: wartość utraconych wpływów za godziny przestoju autobusu, tj. kwota 24,89 zł oraz wartość utraconych wpływów za czas naprawy autobusu w kwocie 1995 zł, przy czym z treści powołanego dokumentu ani z żadnych innych dowodów zgromadzonych w sprawie nie wynika, w jaki sposób zostały wyliczone powyższe kwoty. Powód nie udowodnił zatem w sposób należyty wysokości utraconych przez  Zakłady Autobusowe Sp. z o.o. korzyści, gdyż nie wiadomo, na jakich zasadach została wyliczona kwota w zestawieniu „utraconych wpływów" z dnia 21 września 2005 r.

Skoro pozwany w niniejszej sprawie kwestionował wysokość ustalonego i wypłaconego poszkodowanemu odszkodowania, to powód winien był wykazać, iż wypłacona suma odpowiadała wysokości poniesionej szkody, czego nie uczynił w spornym zakresie.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach uzasadnia treść art. 98 k.p.c.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT