Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie, Wydział Gospodarczy, z dnia 5 marca 2008 roku, sygn. akt XXGC 478/07, niepublikowany

Jeżeli ubezpieczyciel pokrył tylko część szkody, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed roszczeniem ubezpieczyciela. Powyższy przepis stwierdza, że zakład ubezpieczeń nabywa roszczenie przeciwko sprawcy szkody z chwilą wypłaty odszkodowania.


Pozwem z dnia 15 maja 2007 r. powód Towarzystwo Ubezpieczeń wnosił w postępowaniu upominawczym o zasądzenie od pozwanych solidarnie ad. 1 Zakład Ubezpieczeń w Warszawie oraz ad. 2 M. Sp. z o.o. w Warszawie o zapłatę kwoty 858.595,02 zł wraz z ustawowymi odsetkami, liczonymi w stosunku do pozwanego ad. 1 od dnia 19 lutego 2007 r., a w stosunku do pozwanego ad. 2 od dnia 22 lutego 2007 r. do dnia zapłaty oraz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych z zastosowaniem trzykrotności stawki minimalnej.

W uzasadnieniu powód podniósł, iż w dniu 28 grudnia 2003 r. zawarł z M. S.A. w Warszawie umowę ubezpieczenia od kradzieży z włamaniem i rabunku.  Ochroną ubezpieczeniową zostało objęte mienie M. S.A. znajdujące się m.in. w oddziale spółki w Lublinie. Pomieszczenia magazynowe pod w/w adresem M. S.A. wynajmował od Centrali Sp. z o.o. Na podstawie umowy najmu S. Sp. z o.o. zobowiązał się do zapewnienia M. S.A. ochrony fizycznej w ramach ogólnego nadzoru nad nieruchomością. Obiekt wynajmowany przez M. S.A. wyposażony był w system alarmowy podłączony do centralnego systemu monitorowania alarmów, a także strzeżony był przez ochronę. Usługi ochrony zgodnie z umową najmu lokalu zorganizowane zostały przez S. Sp. z o.o., który w dniu 31 marca 2003 r. zawarł z pozwanym ad. 2 umowę ochrony mienia. Umowa o ochronę przewidywała m.in., że firma ochroniarska ponosi odpowiedzialność majątkową za szkody materialne, spowodowane kradzieżą z włamaniem oraz inne szkody wynikające z udowodnienia nienależytego wykonania zadań ochrony.

W nocy z 15 na 16 maja 2004 r. doszło do kradzieży z włamaniem do wynajmowanego przez M. S.A. magazynu, w wyniku której zostały skradzione środki obrotowe M. S.A. głównie wyroby tytoniowe, artykuły kosmetyczne, artykuły chemii gospodarcze, słodycze, kawa oraz środki pieniężne. W związku z powyższym Wydział Dochodzeniowo -Śledczy Komendy Policji prowadził w tej sprawie śledztwo, nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową, które w dniu 30 września 2004 r. wobec niewykrycia sprawców przestępstwa zostało umorzone. W toku prowadzonego śledztwa i ustalono, iż pracownicy pozwanego ad. 2, którzy w nocy z   15 na 16 maja 2004 r. wykonywali ochronę obiektu w Lublinie złożyli fałszywe zeznania, I co do okoliczności pełnienia przez w/w osoby służby ochrony, czego wynikiem było  skierowanie przeciwko powyższym osobom aktu oskarżenia. Prawomocnym wyrokiem Sąd Rejonowy Wydział Karny rzekł o winie pracowników pozwanego ad. 2  uznając, iż zeznali oni nieprawdę, że w nocy z 15 na 16 maja 2004 r. czyli w dacie włamania do przedmiotowego obiektu dokonywali obchodu terenu i sprawdzania stanu zabezpieczenia co 1.5 godziny, gdy w rzeczywistości tych obchodów nie dokonywali.
W dniu 17 maja 2004 r. poszkodowany M. S.A. w związku z posiadaną polisą ubezpieczeniową zgłosił powodowi szkodę. Likwidator szkód powoda udał się na miejsce  zdarzenia, gdzie wraz z pracownikami poszkodowanego sporządził w dniu 17 maja 2000 r.  protokół   szkody,   szkice   sytuacyjne   magazynu   M. S.A.   i   prawdopodobnego przemieszczania się sprawców po strzeżonym terenie. W dniu 18 czerwca 2004 r. M. S.A. zgłosił powodowi roszczenie o wypłatę odszkodowania na podstawie w/w polisy, o łącznej wysokości 858.595,02 zł. W załączeniu poszkodowany przedłożył powodowi dokumenty ostatniej inwentaryzacji towaru w magazynie sprzed zaistnienia szkody tj. z dnia 23 listopada 2003 r., dowody zakupu środków obrotowych w dacie ostatniej inwentaryzacji tj. od dnia 24 listopada 2003 r. do dnia szkody, spis z natury po szkodzie tj. na dzień 18 maja 2004 r. oraz opis stanu towaru w magazynie przed szkodą tj. na dzień 15 maja 2004 r.
Powód wypłacił poszkodowanemu M. S.A. odszkodowanie w wysokości 858.595,02 zł. Wypłata odszkodowania nastąpiła w dwóch transzach. W dniu 13 października 2004 r. została wypłacona kwota 200.000 zł, a następnie po ostatecznym wyliczeniu szkody powód - przelał w dniu 24 listopada 2004 r. na rachunek M. S.A. pozostałą kwotę 658.595,02 zł. Pismem z dnia 18 października 2005 r. powód zwrócił się do pozwanego ad. 2 z prośbą o przekazanie polisy ubezpieczeniowej odpowiedzialności cywilnej działalności gospodarczej, ważnej w dacie szkody w związku z wypłatą odszkodowania przez powoda na rzecz M. S.A. W odpowiedzi na powyższe pismo pozwany ad. 2 poinformował powoda, iż przekazał roszczenie do swojego ubezpieczyciela tj. zakładu ubezpieczeń
w Lublinie.
W dniu 11 stycznia 2007 r. powód wezwał pozwanego ad. 1 oraz pozwanego ad. 2 do wypłaty kwoty 858.595,02 zł z tytułu wypłaty przez powoda odszkodowania na rzecz M. S.A. W załączeniu powód przesłał pozwanemu ad.  1  oryginalne akta szkody .  W nawiązaniu do powyższego pisma w sprawie zwrotu odszkodowania  wypłaconego   poszkodowanej   M.   S.A.   przez   powoda  z  polisy ubezpieczenia mienia od kradzieży z włamaniem i rabunku, pozwany ad.1 poinformował, iż przedmiotowej sprawie zostały podjęte dodatkowe czynności  w celu określenia jego odpowiedzialności. Pismem z dnia 6 kwietnia 2007 r. powód ponownie wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 858.595,02 zł. Pozwany ad.  1 w odpowiedzi na powyższe pismo poinformował powoda, iż na dzień 17 kwietnia 2007 r. nie jest możliwe wydanie decyzji w prawie refundacji wypłaconego przez powoda odszkodowania. W dniu 17 maja 2007 r. powód wniósł pozew w przedmiotowej sprawie.
W odpowiedzi na pozew z dnia 3 sierpnia 2007 r. pozwany ad. 1 wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie, oddalenie powództwa w całości, oddalenie wniosków dowodowych zawartych w pozwie, zasądzenie od powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. W uzasadnieniu pozwany ad. 1 w pierwszej kolejności podniósł zarzut braku legitymacji biernej powoda, gdyż w ocenie pozwanego ad. 1 pomiędzy M. S.A. a pozwanym ad. 2 nie istniał żaden stosunek zobowiązaniowy na podstawie którego powód mógłby dochodzić w/w kwoty. Pozwany nie widzi również podstaw do uwzględnienia pozwu z uwagi  na rażące niedbalstwo pracowników pozwanego ad. 2 . W związku z tym pozwany ad. 1 stwierdził, iż na podstawie art. 827 k.c. istnieją podstawy do uchylenia się od odpowiedzialności, a co za tym idzie wypłaty odszkodowania.    Pozwany ad. l zarzucił nieudowodnienie wysokości szkody. Pozwany ad. 1 podniósł, że powód w pozwie wskazał, iż szkoda obejmuje utratę zarówno ruchomości jak i środków pieniężnych bez podania w jakich wartościach składają się one na wysokość wypłaconego odszkodowania. W ocenie pozwanego ad. 1  dla wykazania wysokości szkody koniecznym byłoby wykazanie jakie ruchomości i w jakiej wartości zostały skradzione, czego według pozwanego ad. 1 poszkodowany nie dopełnił. Pozwany ad. 1 zarzucił, iż odszkodowanie wypłacone przez powoda zostało wypłacone na rzecz nieuprawnionego podmiotu, gdyż jak wynika z dołączonej do pozwu umowy cesji wierzytelności, świadczenie powinno być spełnione na rzecz D. Bank Polska S.A., na którego rzecz poszkodowany M. S.A. przelał wierzytelność z umowy ubezpieczenia. Pozwany ad. 1 zgłosił również zarzut przedawnienia roszczenia.  Pozwany ad. 1 zarzucił  także brak podstaw odpowiedzialności solidarnej z uwagi na fakt, iż powód takiej odpowiedzialności w pozwie nie wykazał.

W piśmie z dnia 16 sierpnia 2007 r. powód wniósł o oddalenie odpowiedzi na pozew pozwanego ad. 1 z uwagi na jej bezzasadność. Pismem z dnia 31 sierpnia 2007 r. pozwany ad. 1 wniósł o wydanie zarządzenia o zwrocie pisma procesowego strony powodowej z dnia 16 sierpnia 2007 r. z uwagi na barki formalne w/w pisma, rozpoznanie sprawy na rozprawie, oddalenie powództwa w całości, przyjęcie, że okoliczności w postaci rażącego niedbalstwa pracowników pozwanego ad. 2 w trakcie wykonywania umowy o ochronę została przyznana, przyjęcie, że okoliczność w postaci wypłaty świadczenia przez powoda do rąk osoby nieuprawnionej została przyznana, zobowiązanie powoda do wyjaśnienia czy zmiana żądania pozwu w zakresie dochodzenia zasądzenia należności in solidum zamiast solidarnie jest połączone z cofnięciem pozwu oraz wskazanie na jakiej podstawie powód dokonał zmiany roszczenia, oddalenie wniosku dowodowego o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego do spraw finansowych i księgowości oraz o zasądzenie kosztów procesu.
W odpowiedzi na pozew z dnia 4 stycznia 2008 r. pozwany ad. 2 wniósł o oddalenie powództwa z uwagi na brak legitymacji procesowej powoda, a także braku wskazania związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem pozwanego ad. 2 i powstaniem szkody, oraz nie udowodnieniem wysokości szkody, zwrot kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przypisanych w wysokości trzykrotności stawki minimalnej.

W uzasadnieniu pozwany ad. 2 podniósł, iż nie zawierał z M. S.A jakiejkolwiek umowy dotyczącej ochrony jej mienia, co jest równoznaczne z brakiem pomiędzy pozwanym ad. 2 a M. S.A. stosunku cywilno-prawnego na podstawie którego powód może dochodzić w/w roszczenia. Pozwany ad. 2 podniósł także zarzut braku po stronie powoda legitymacji procesowej czynnej, gdyż jak wynika z dokumentów załączonych do pozwu pomiędzy M. S.A., a D. Bank Polska S.A. doszło do zawarcia umowy cesji na mocy której M. S.A. przelała na D. Bank Polska S.A. wszelkie wierzytelności, prawa oraz przysługujące jej roszczenia m.in. z polisy na podstawie której powód wypłacił M. S.A. odszkodowanie z tytułu kradzieży z włamaniem do magazynu wynajmowanego przez M. S.A. W ocenie pozwanego ad. 2 z powyższego jednoznacznie wynika, iż M. S.A. nie przysługiwało w stosunku do powoda jakiekolwiek roszczenie o wypłatę odszkodowania z tytułu kradzieży z włamaniem, jak miała miejsce w nocy z 15 na 16 maja 2004 r. W związku z tym wypłatę przez powoda na rzecz M. S.A. kwoty odszkodowania w wysokości 858.595,02 zł należy uznać jako świadczenie wypłacone podmiotowi nieuprawnionemu i jako takie jest świadczeniem nienależnym. Pozwany ad. 2 wniósł również o uznanie, iż wysokość dochodzonego przez powoda roszczenia nie została udowodniona, gdyż dołączony do pozwu plik dokumentów księgowych nie wskazuje wysokości szkody.
W odpowiedzi na powyższe pismo powód wniósł o jego oddalenie. W kwestii dotyczącej zarzutu braku legitymacji procesowej czynnej powoda wynikającej z niezastosowania się przez powoda do postanowień umowy cesji wierzytelności zawartej pomiędzy powodem, a D. Bank Polska S.A., powód stwierdził, iż umowa cesji na którą powołali się pozwani stanowi jedynie projekt umowy cesji, przekazany przez M. S.A. powodowi do wglądu.

Na rozprawie w dniu 21 lutego 2008 r. pełnomocnik powoda podniósł, iż roszczenie wobec pozwanego ad. 2 wynika z odpowiedzialności deliktowej i co za tym idzie popiera powództwo na podstawie deliktu w stosunku do pozwanego ad. 2 a w stosunku do pozwanego ad. 1 popiera powództwo na podstawie umowy ubezpieczenia.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 18 grudnia 2003 r. M. S.A. zawarł z powodem umowę ubezpieczenia rzeczy w transporcie krajowym (cargo) od ryzyka rabunku lub usiłowania w czasie przewożenia ubezpieczonego mienia, jego załadunku lub wyładunku oraz transportowania pieszo, ryzyka utraty lub uszkodzenia mienia, ryzyka uprowadzenia środka transportu wraz z kierowcą. Umowa obejmowała również ubezpieczenie środków obrotowych - w tym środków płatniczych będących środkami obrotowymi - w lokalizacjach magazynowych ubezpieczającego od kradzieży z włamaniem, rabunku i wandalizmu.

Powyższa umowa ubezpieczenia obejmowała również mienie M. S.A. znajdujące się mi.in. w oddziale spółki w Lublinie. Pomieszczenia znajdujące się pod wskazanym powyżej adresem, M. S.A. wynajmowało od Centrali S. Sp. z o.o.

Na podstawie § 3 pkt 3.1.5 w/w umowy najmu, wynajmujący zobowiązał się do zapewnienia najemcy ochrony fizycznej w ramach ogólnego nadzoru nad nieruchomością. Wynajmowany przez M. S.A. obiekt wyposażony był w system alarmowy, a także był strzeżony przez ochronę. Lokalny system sygnalizacji włamania i napadu oraz centrum elektronicznego dozoru mienia i monitorowania wykonała i obsługiwała Agencja Usługowa A. K. A. Sp. z o.o. z którą M. S.A. zawarł w dniu 28 grudnia 1999 r. umowę monitoringu.

Usługi w zakresie ochrony obiektu znajdującego się w Lublinie zgodnie z umową najmu z dnia 18 grudnia 2003 r. zorganizowane zostały przez wynajmującego, który w dniu 31 marca 2003 r. zawarł z pozwanym ad. 2 umowę ochrony mienia. Zgodnie z § 6 pkt 1 w/w umowy, zleceniobiorca ponosi odpowiedzialność majątkową za szkody materialne, spowodowane kradzieżą z włamaniem oraz inne szkody wynikające z udowodnienia nienależytego wykonania zadań ochrony.

Pomiędzy M. S.A., a D. Bank Polska S.A. doszło do zawarcia umowy cesji na zabezpieczenie należności z umowy ubezpieczenia. Zgodnie z pkt 1 powyższej umowy cesji M. S.A. zobowiązała się do dokonania przelewu na rzecz D. Bank Polska S.A. wszelkich wierzytelności i praw przysługujących mu roszczeń wraz z odsetkami do łącznej kwoty 20.000.000 zł, wynikających z umów ubezpieczenia zawartych z powodem  w zakresie ubezpieczenia od ognia i innych zdarzeń losowych oraz  w zakresie ubezpieczenia rzeczy w transporcie krajowym (cargo) w pełnym zakresie oraz ubezpieczenia środków obrotowych - w tym środków płatniczych będących środkami obrotowymi - w lokalizacjach magazynowych M. S.A. od kradzieży z włamaniem, rabunku i wandalizmu.

Pismem z dnia 6 maja 2004 r. M. S.A. zawiadomił powoda o dokonaniu powyższej cesji, zobowiązując i upoważniając jednocześnie powoda do przekazywania wszelkich płatności wynikających z w/w umów ubezpieczenia bezpośrednio na rachunek D. Bank Polska S.A. Powód w dniu 6 maja 2004 r. potwierdził odbiór zawiadomienia o dokonaniu cesji i zobowiązał się do stosowania jej postanowień.

W nocy z 15 na 16 maja 2004 r. doszło do kradzieży z włamaniem do magazynu w Lublinie, w wyniku której skradziono środki obrotowe M. S.A. głównie  w postaci wyrobów tytoniowych, artykułów kosmetycznych, artykułów chemii gospodarczej, słodyczy, kawy oraz środków pieniężnych. W związku z powyższym Wydział Dochodzeniowo - Śledczy Komendy Policji prowadził w tej sprawie śledztwo, nadzorowane przez Prokuraturę Rejonową, które w dniu 30 września 2004 r. wobec niewykrycia sprawców przestępstwa zostało umorzone.

W toku prowadzonego śledztwa ustalono, iż pracownicy pozwanego ad. 2 , którzy w nocy z dnia 15 na 16 maja 2004 r. wykonywali ochronę obiektu w Lublinie złożyli fałszywe zeznania, co do okoliczności pełnienia przez w/w osoby służby, czego wynikiem było skierowanie przeciwko powyższym osobom aktu oskarżenia. Prawomocnym wyrokiem Sąd Rejonowy Wydział Karny rzekł o winie pracowników pozwanego ad. 2 uznając, iż zeznali oni nieprawdę, że w nocy z 15 na 16 maja 2004 r. czyli w dacie włamania do przedmiotowego obiektu dokonywali obchodu terenu i sprawdzania stanu zabezpieczenia co 1.5 godziny, gdy w rzeczywistości tych obchodów nie dokonywali.

W dniu 17 maja 2004 r. poszkodowany M. S.A. w związku z posiadaną polisą ubezpieczeniową zgłosił powodowi szkodę. Likwidator szkód powoda udał się na miejsce zdarzenia, gdzie wraz z pracownikami poszkodowanego sporządził w dniu 17 maja 2000 r. protokół   szkody,   szkice   sytuacyjne   magazynu   M. S.A.   i   prawdopodobnego przemieszczania się sprawców po strzeżonym terenie.
W dniu
18 czerwca 2004 r. M. S.A. zgłosił powodowi roszczenie o wypłatę odszkodowania na podstawie w/w polisy, o łącznej wysokości 858.595,02 zł. W załączeniu poszkodowany przedłożył powodowi dokumenty z ostatniej inwentaryzacji towaru w magazynie sprzed zaistnienia szkody tj. z dnia 23 listopada 2003 r., dowody zakupu środków obrotowych w dacie ostatniej inwentaryzacji tj. od dnia 24 listopada 2003 r. do dnia szkody, spis z natury po szkodzie tj. na dzień 18 maja 2004 r. oraz opis stanu towaru w magazynie przed szkodą tj. na dzień 15 maja 2004 r.
Powód wypłacił poszkodowanemu M. S.A. odszkodowanie w wysokości 858.595,02 zł. Wypłata odszkodowania nastąpiła w dwóch transzach. W dniu 13 października 2004 r. została wypłacona kwota 200.000 zł, a następnie po ostatecznym wyliczeniu szkody powód przelał w dniu 24 listopada 2004 r. na rachunek M. S.A. pozostałą kwotę 658.595,02 zł.

Pismem z dnia 18 października 2005 r. powód zwrócił się do pozwanego ad. 2 z prośbą o przekazanie polisy ubezpieczeniowej odpowiedzialności cywilnej działalności gospodarczej, ważnej w dacie szkody w związku z wypłatą odszkodowania przez powoda na rzecz M. S.A.

W odpowiedzi na powyższe pismo pozwany ad. 2 poinformował powoda, iż przekazał roszczenie do swojego ubezpieczyciela tj. zakładu ubezpieczeń S.A. w Lublinie.

W dniu 11 stycznia 2007 r. powód wezwał pozwanego ad. 1 oraz pozwanego ad. 2 do zapłaty kwoty 858.595,02 zł z tytułu wypłaty przez powoda odszkodowania na rzecz M. S.A. W załączeniu powód przesłał pozwanemu ad. 1 oryginalne akta szkody.

W nawiązaniu do powyższego pisma w sprawie zwrotu odszkodowania wypłaconego poszkodowanej M. S.A. przez powoda z polisy ubezpieczenia mienia od kradzieży z włamaniem i rabunku, pozwany ad. 1 poinformował, iż w przedmiotowej sprawie zostały podjęte dodatkowe czynności w celu określenia odpowiedzialności pozwanego ad. 1.

Pismem z dnia 6 kwietnia 2007 r. powód ponownie wezwał pozwanych do zapłaty kwoty
858.595,02 zł.
Pozwany ad. 1 w odpowiedzi na powyższe pismo poinformował powoda, iż na dzień 17 kwietnia 2007 r. nie jest możliwe wydanie decyzji w sprawie refundacji wypłaconego przez powoda odszkodowania. Pozwany ad. 1 stwierdził, że w/w sprawie zostały podjęte niezbędne do ustalenia odpowiedzialności pozwanego ad. 1 za szkodę. W dniu 17 maja 2007 r. powód wystąpił z powyższym pozwem.
Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie powołanych dowodów z dokumentów.

Sąd zważył co następuje:

Powództwo Towarzystwa Ubezpieczeń  jest nieuzasadnione i podlega w całości oddaleniu. Z uwagi na fakt, iż powód w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń S.A. oparł roszczenie na zasadzie umowy ubezpieczenia, zaś w stosunku do M. Sp. z o.o. na zasadzie odpowiedzialności deliktowej, Sąd w pierwszej kolejności ustosunkuje się do pierwszego z roszczeń.

Wśród zarzutów podniesionych przez pozwanego ad. 1 na pierwszy plan wysuwa się kwestia braku legitymacji procesowej powoda z uwagi na wykonanie zobowiązania wynikającego z umowy ubezpieczenia na rzecz podmiotu nieuprawnionego.

W myśl art. 828 § 1 k.c. jeżeli nie umówiono się inaczej, z dniem zapłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela roszczenie ubezpieczającego przeciwko osobie trzeciej odpowiedzialnej za szkodę przechodzi z mocy prawa na ubezpieczyciela do wysokości zapłaconego odszkodowania. Jeżeli ubezpieczyciel pokrył tylko część szkody, ubezpieczającemu przysługuje co do pozostałej części pierwszeństwo zaspokojenia przed roszczeniem ubezpieczyciela. Powyższy przepis stwierdza, że zakład ubezpieczeń nabywa roszczenie przeciwko sprawcy szkody z chwilą wypłaty odszkodowania. Jak wynika z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego - pomiędzy poszkodowaną spółką M. S.A., a D. Bank Polska S.A. doszło do zawarcia umowy cesji wierzytelności w wyniku której M. S.A. zobowiązała się do dokonania przelewu na rzecz D. Bank Polska S.A. wszelkich wierzytelności i praw przysługujących mu roszczeń wraz z odsetkami do łącznej kwoty 20.000.000 zł, wynikających z umów ubezpieczenia zawartych z powodem potwierdzonych polisami w zakresie ubezpieczenia od ognia i innych zdarzeń losowych oraz  w zakresie ubezpieczenia rzeczy w transporcie krajowym (cargo) w pełnym zakresie oraz ubezpieczenia środków obrotowych - w tym środków płatniczych będących środkami obrotowymi - w lokalizacjach magazynowych M. S.A. od kradzieży z włamaniem, rabunku i wandalizmu. Z zapisu powyższej umowy wynika, iż cesjonariusz nabył przyszłe wierzytelności wynikające z w/w umów ubezpieczenia. Sąd nie podzielił stanowiska strony powodowej, według którego załączona do pozwu umowa cesji była tylko projektem tej umowy przekazanej przez M. S.A. powodowi do wglądu. Wraz z w/w umową cesji powód przedłożył również zawiadomienie powoda o dokonaniu cesji, w którym to zawiadomieniu M. S.A. zobowiązało i upoważniło jednocześnie powoda do przekazywania wszelkich płatności wynikających z w/w umów ubezpieczenia bezpośrednio na rachunek D. Bank Polska S.A. Powód potwierdził odbiór zawiadomienia o dokonaniu cesji i zobowiązał się do stosowania jej postanowień. Jeżeli powód złożył oświadczenie o tym, że zobowiązuje się przestrzegać postanowień umowy cesji, to nie można uznać za przekonywującą argumentację powoda, iż był to tylko projekt umowy cesji.

Zgodnie z art. 512 k.c. dopóki zbywca nie zawiadomił dłużnika o przelewie, spełnienie świadczenia do rak poprzedniego wierzyciela ma skutek względem nabywcy, chyba że w chwili spełnienia świadczenia dłużnik wiedział o przelewie. Mając na uwadze powyższe w ocenie Sądu niewątpliwie doszło do zawarcia umowy cesji wierzytelności pomiędzy M. S.A. a D. Bank Polska S.A. zaś powód został o niej prawidłowo zawiadomiony na mocy art. 512 k.c. W związku z tym, iż przedmiotowa umowa cesji wyraźnie wskazuje, iż świadczenie z polisy powinno być wypłacone na rzecz D. Bank Polska S.A. nie zaś na rzecz M. S.A., a zatem należy uznać, że zostało ono spełnione na rzecz osoby nieuprawnionej. Skoro zaś na zakładzie ubezpieczeń ciążył obowiązek wykonania zobowiązania, to w świetle powyższego należy uznać, iż nie zostało ono wykonane, a co za tym idzie nie można mówić o przejściu roszczeń o których mowa w art. 828 § 1 k.c. W związku z tym powód nie posiada legitymacji procesowej, która by go uprawniała do wystąpienia z przedmiotowym roszczeniem do pozwanego ad 1 ubezpieczyciela.

Należy zważyć, że legitymacja procesowa jest szczególnym uprawnieniem wynikającym z określonej sytuacji materialnoprawnej i oznacza, że dany podmiot jest uprawniony, czyli legitymowany do występowania w charakterze strony w konkretnym procesie w stosunku do jego przedmiotu. Dany podmiot zatem, ażeby móc wystąpić w danym procesie w charakterze strony w znaczeniu procesowym, musi być podmiotem do tego właściwym, tzn. musi posiadać szczególną kwalifikację pozwalającą na wystąpienie z danym powództwem właśnie przez niego. Aby zatem ochrona prawna w drodze konkretyzacji norm prawa materialnego mogła być przez Sąd udzielona, musi ona być po pierwsze żądana na rzecz osoby, której służy dane uprawnienie materialne wobec innej osoby, po drugie z żądaniem udzielenia tej ochrony musi wystąpić osoba do tego uprawniona. Sprawa dotycząca określonego stosunku prawnego nie może być wszczęta przez jakikolwiek podmiot prawny, lecz jedynie przez podmiot określony, któremu służy do tego uprawnienie. O istnieniu czy braku legitymacji procesowej decyduje prawo materialne na podstawie podanego w pozwie stanu faktycznego. W przypadku powoda, który oparł powództwo w stosunku do pozwanego ad. 1 na podstawie art. 828 § 1 k.c. legitymacja procesowa czynna nie przysługuje, gdyż jak wynika z ustalonego przez Sąd stanu faktycznego nie doszło do konkretyzacji normy wynikającej z powyższego przepisu.

Odnosząc się do roszczenia w stosunku do pozwanego ad. 2 w którym powód w pozwie z dnia 15 maja 2007 r. powołał się na przepisy kodeksu cywilnego regulujące odpowiedzialność kontraktową, zaś w toku postępowania dokonał modyfikacji powództwa uznając, iż odpowiedzialność pozwanego ad. 2 wynika z odpowiedzialności deliktowej, Sąd uznał, iż jest ono nieuzasadnione, chociaż bezsporne jest, że wina pracowników pozwanego ad 2 polegająca na niewykonaniu obowiązków pilnowania mienia została wykazana w postępowaniu karnym. Brak też podstaw do uznania za trafne zarzutów pozwanego ad.2 odnośnie nie wykazania wysokości szkody, w ocenie Sądu zarzuty te są ogólnikowe nie poparte konkretnymi ustaleniami co pozwany kwestionuje i w jakim zakresie. Jeśli pozwany kwestionuje wysokość szkody to zgodnie z art. 6 kc winien to wykazać.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, iż pracownicy strzegący magazynu wynajmowanego przez M. S.A., a zatrudnieni przez pozwanego ad. 2 nie dopełnili ciążących na nich obowiązków, co jednoznacznie wynika z treści wyroku Sądu Rejonowego Wydział Karny załączonego do pozwu. Wynikiem niedopełnienia obowiązków pracowników firmy ochroniarskiej była kradzież z włamaniem do strzeżonego magazynu, a co za tym idzie powstanie szkody. W ocenie Sądu brak jest jednak podstaw do odpowiedzialności pozwanego ad 2 wobec powoda skoro powód nie ma legitymacji procesowej z art.828 kc do wystąpienia z powództwem.

W ocenie Sądu szkoda na którą powołuje powód wynika nie tylko z faktu nie wywiązania się przez pozwanego ad. 2 z umowy świadczenia usług ochrony - czego konsekwencją była kradzież mienia należącego do M. S.A., lecz również z faktu wypłaty świadczenia na rzecz podmiotu nieuprawnionego. Powód jako zakład ubezpieczeń ponosi ryzyko zaistnienia przyszłych  zdarzeń   określonych   w   umowach   ubezpieczeniowych   oraz   ogólnych regulaminach ubezpieczenia a możliwość dochodzenia roszczeń przez ubezpieczyciela wobec osób trzecich ustawodawca przewidział w art. 828 k.c

W tym stanie rzeczy nie zachodzą wskazane przez powoda przesłanki wynikające z art. 415 k.c. Odnosząc się do wniosku pozwanego ad 2 dotyczącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przypisanych w wysokości trzykrotności stawki minimalnej, Sąd uznał, iż jest on niezasadny. Zawiłość merytoryczna oraz faktyczna rozpatrywanej sprawy w żaden sposób nie uzasadnia żądania pozwanego ad. 2.

Sąd rozstrzygnął o kosztach procesu na podstawie art. 98 § 1 k.p.c.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT