Ubezpieczenie renty odroczonej

  • Wyrok Sądu Okręgowego w Bydgoszczy z dnia 27 października 2005 roku, sygn. akt II Ca 551/05

    (wyrok Sądu Rejonowego w tej samej sprawie – kliknij tutaj)

    Strony zawarły w umowie tzw. umowną klauzulę waloryzacyjną według, której należna powódce renta miała być każdego roku waloryzowana przy pierwszej wpłacie o 24,5% rocznie, a przy następnych wpłatach o 70% rocznie.


  • Wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z dnia 8 lipca 2005 roku, sygn. akt I C 251/05, niepublikowany

    (wyrok Sądu Okręgowego w tej samej sprawie – kliknij tutaj)

    Strony zawarły umowę ubezpieczenia renty odroczonej. Zamieściły w niej umowną klauzulę waloryzacyjną. Przy pierwszej wpłacie składki strony umówiły się, że kwota miesięcznej renty miała być waloryzowana o 24 % corocznie, przy następnych wpłatach o 70 % corocznie.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 maja 1991 roku, sygn. akt II CR 789/90, niepublikowany

    Od 1 października 1990 roku stan prawny (...) uległ (...) zmianie /por. art. 3571 i 3581 k.c. wprowadzony ustawa z dnia 28 lipca 1990 roku o zmianie ustawy - Kodeks cywilny /Dz. U. Nr 55, poz.321// Przywrócona (...) została w kodeksie cywilnym klauzula ,,rebus sic stantibus" /art. 3571k.c./ oraz poważnie ograniczona zasada nominalizmu, odnosząca się do świadczeń pieniężnych /art.3581 § 3 k.c./. Ta ostatnia zmiana, dotycząca ograniczenia zasady nominalizmu, zezwala Sądowi w razie istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza po powstaniu świadczenia pieniężnego, jakim niewątpliwie jest świadczenie dotyczące wypłaty powodowi renty odroczonej przez pozwany Zakład, na zmianę wysokości świadczenia pieniężnego, po rozważeniu interesów obu stron oraz zasad współżycia społecznego, chociaż było ono ustalone w orzeczeniu lub umowie.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2001 roku, sygn. akt II CKN 446/99, niepublikowany

    Względy pewności i bezpieczeństwa obrotu nakazują możliwie w sposób wyczerpujący czynić ustalenia w granicach przyznanej sądowi swobody przy rozstrzyganiu o dostosowaniu umów do zmienionych współczesnych warunków, co gwarantuje wyłączenie dowolności w tym zakresie. Klauzula waloryzacji sądowej stanowi wyjątek od zasady "pacta sunt servanda" i nie może prowadzić do podważenia całego systemu umownego oraz likwidacji stabilności umów.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 maja 2000 roku, sygn. akt I CKN 720/98, niepublikowany

    Nominalne sumy składek uiszczonych ubezpieczycielowi w ramach umowy ubezpieczenia rent odroczonych mogą być waloryzowane na podstawie art. 3581 § 3 k.c.

    Ujemne skutki spadku wartości pieniądza nie mogą obciążać tylko jednej strony zawartej umowy. Stąd sądy orzekające, dokonując przerachowania świadczenia pieniężnego, powinny uwzględniać interesy obu stron umowy. Niezbędne jest jednak także dokonanie oceny konkretnej sytuacji, z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1999 roku, sygn. akt III CKN 489/98, OSNC 2000/7-8/130, Biul.SN 2000/4/13, Prok.i Pr.-wkł. 2001/4/32

    Niedopuszczalne jest w świetle art. 3581 § 3 k.c. uznanie społecznogospodarczego celu umowy i rodzaju zobowiązania za podstawowe kryterium waloryzacji.


  • Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 1996 r., sygn. III CZP 196/95, opubl. OSNC 1996/6/78

    W razie wypowiedzenia przez ubezpieczającego umowy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, wysokość sumy świadczenia (wykupu), ustalona zgodnie z ogólnymi warunkami ubezpieczenia, może być zmieniona na podstawie art. 3581 § 3 k.c.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 listopada 2001 r., sygn. V CKN 489/00, opubl. OSNC 2002/7-8/104, Biul.SN 2002/2/13, Pr.Gosp. 2002/7-8/28, OSP 2002/7-8/107

    W wypadku umowy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci przedmiotem waloryzacji jest świadczenie pieniężne ubezpieczyciela będące elementem jego zobowiązania od chwili zawarcia umowy, bez względu na określony umową termin spełnienia tego świadczenia.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1993 r., sygn. III CRN 46/93, opubl. OSNC 1994/4/93

    Zmiana wysokości świadczenia pieniężnego, płatnego okresowo (renta odroczona lub natychmiast płatna), dokonana przez sąd na podstawie art. 3581 § 3 k.c., nie może polegać na ustaleniu wysokości tego świadczenia w postaci ułamka lub procentu innego świadczenia okresowego (np. średniej emerytury pracowniczej); taka konstrukcja zakłada bowiem stałą waloryzację na przyszłość, czego nie przewiduje art. 3581 § 3 k.c.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 stycznia 1999 r., sygn. II CKN 202/98, opubli. OSNC 1999/6/121, Biul.SN 1999/4/11, Glosa 2000/2/22

    Treść art. 3581 § 3 k.c. wyklucza możliwość mechanicznego przerachowania świadczenia z tytułu umowy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, polegającego na stosowaniu raz ustalonych mierników.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2001 roku, sygn. akt V CKN 199/00, niepublikowany

    W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest już stanowisko akceptujące waloryzację nominalnych sum ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci na podstawie art. 3581 § 3 kc, przy czym sposób ustalenia wysokości świadczenia pozostawia się sędziowskiemu uznaniu, uwzględniającemu indywidualny aspekt stanu faktycznego, przy zachowaniu wymogów określonych w ustawie.
    Powód Arkadiusz K. wystąpił przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń - z żądaniem zapłaty kwoty 13.500 zł, tytułem zwaloryzowanego świadczenia z umowy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci.


  • Wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 22 marca 2006 roku, sygn. akt I ACa 2150/05, niepublikowany

    Przy dokonywaniu waloryzacji świadczenia ubezpieczeniowego na podstawie art. 358 1 § 3 k.c. Sąd musi „wyważyć" interesy stron w granicach zasługujących na ochronę przy utrzymaniu właściwego stosunku między nimi. Słuszny interes może i powinien być uwzględniony, ale tylko do granic kolizji z interesem drugiej strony. Jednocześnie należy pamiętać, że ingerencja sądu powinna następować w minimalnym zakresie, gdyż waloryzacja sądowa stanowi wyjątek od zasady dotrzymania umów i nie może prowadzić do podważenia całego systemu umownego oraz likwidacji stabilności umów.


  • Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 10 kwietnia 1992 roku, sygn. akt III CZP 126/91, OSNC 1992/7-8/121

    Wysokość nominalnej renty miesięcznej, określonej w umowie ubezpieczenia renty odroczonej oraz natychmiast płatnej, a także wysokość nominalnej sumy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, mogą być zmienione na podstawie art. 3581 § 3 k.c.


  • Uchwała SN z dnia 21 października 1994 r., sygn. akt III CZP 135/94, OSNC 1995/2/37
    Zmiana wysokości świadczenia pieniężnego płatnego okresowo (renta odroczona lub natychmiast płatna), dokonana przez sąd na podstawie art. 3581 § 3 k.c., nie wyklucza możliwości ponownej waloryzacji świadczenia w razie późniejszej istotnej zmiany siły nabywczej pieniądza.

  • Wyrok SN z dnia 17 maja 2000 r., sygn. akt I CKN 720/98, niepublikowany
    Nominalne sumy składek uiszczonych ubezpieczycielowi w ramach umowy ubezpieczenia rent odroczonych mogą być waloryzowane na podstawie art. 3581 § 3 k.c.
    Ujemne skutki spadku wartości pieniądza nie mogą obciążać tylko jednej strony zawartej umowy. Stąd sądy orzekające, dokonując przerachowania świadczenia pieniężnego, powinny uwzględniać interesy obu stron umowy. Niezbędne jest jednak także dokonanie oceny konkretnej sytuacji, z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego.

  • Wyrok SN z dnia 5 grudnia 2000 r., sygn. akt IV CKN 184/00, niepublikowany
    Wysokość nominalnej renty miesięcznej, określonej w umowie ubezpieczenia renty odroczonej oraz natychmiast płatnej, a także wysokość nominalnej sumy ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, mogą być zmieniane na podstawie art. 3581 § 3 k.c.
    Zmiana dokonana przez sąd na podstawie art. 3581 § 3 k.c. nie może polegać na ustaleniu tego świadczenia w postaci ułamka lub procentu innego świadczenia okresowego (np. średniej emerytury pracowniczej); taka konstrukcja zakłada bowiem stałą waloryzację na przyszłość, czego nie przewiduje art. 3581 § 3 k.c.

  • Wyrok SN z dnia 25 lipca 2001 r., sygn. akt I CKN 127/01, niepublikowany
    Ustawodawca nie zawarł w treści art. 3581 § 3 k.c. ściśle skonkretyzowanych mierników waloryzacji, nakazując Sądowi każdorazowo rozważenie interesów obydwu stron, zgodnie z zasadami współżycia społecznego. Wypływa stąd wniosek, że o stopniu waloryzacji decydują okoliczności konkretnej sprawy, a ocena jej przesłanek pozostawiona jest sędziowskiemu uznaniu.
    Waloryzacja należności głównej nie wyłącza żądania zasądzenia odsetek. Wysokość odsetek ustawowych należnych w danym okresie powinno się uwzględniać jako jeden z elementów podlegających ocenie Sądu przy zastosowaniu art. 3581 § 3 k.c.
    Do momentu wydania wyroku waloryzacyjnego ze względu na jego konstytutywny charakter nie można przyjmować, aby dłużnik pozostawał w opóźnieniu ze spełnieniem objętego nim świadczenia, co jest, stosownie do art. 481 k.c., ustawową przyczyną płatności odsetek. Wierzyciel zatem nie może żądać odsetek od świadczenia przed ukształtowaniem jego treści przez sąd w wyroku, gdyż do tego czasu dłużnik nie mógł popaść w opóźnienie.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT