Szkody ze zwierzętami

  • Wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 18 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II Ca 97/12, niepublikowany

    Ze względu na zaistniałe okoliczności, a mianowicie spowodowanie uszkodzenia samochodu przez dzikie zwierzę (sarnę), które wbiegło na drogę pod samochód powoda powodując jego uszkodzenia, dla wyłączenia odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela za tę szkodę przy ustaleniu, że samochód powoda w chwili wypadku nie miał ważnego badania technicznego, konieczne byłoby udowodnienie przez stronę pozwaną (art. 6 k.c.), że zaistniała szkoda lub jej rozmiar mają związek nie z faktem wybiegnięcia pod samochód sarny, ale wynikają z braku ważnego badania technicznego samochodu, jego złego stanu technicznego w chwili wypadku.

    Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie pozwany ubezpieczyciel w ogóle nie zakwestionował okoliczności wypadku i powstania szkody podanych przez powoda i ustalonych przez sąd I instancji i nie podjął żadnej próby wykazania, że zły stan techniczny samochodu powoda miał wpływ na zaistnienie lub wielkość szkody w tym pojeździe, brak było jakichkolwiek podstaw do oddalenia powództwa będącego przedmiotem omawianego procesu i uznania, że odpowiedzialność strony pozwanej jest w tym konkretnym przypadku wyłączona.


  • Wyrok Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 18 kwietnia 2012 roku, sygn. akt II Ca 97/12, niepublikowany

    Ze względu na zaistniałe okoliczności, a mianowicie spowodowanie uszkodzenia samochodu przez dzikie zwierzę (sarnę), które wbiegło na drogę pod samochód powoda powodując jego uszkodzenia, dla wyłączenia odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela za tę szkodę przy ustaleniu, że samochód powoda w chwili wypadku nie miał ważnego badania technicznego, konieczne byłoby udowodnienie przez stronę pozwaną (art. 6 k.c.), że zaistniała szkoda lub jej rozmiar mają związek nie z faktem wybiegnięcia pod samochód sarny, ale wynikają z braku ważnego badania technicznego samochodu, jego złego stanu technicznego w chwili wypadku.

    Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie pozwany ubezpieczyciel w ogóle nie zakwestionował okoliczności wypadku i powstania szkody podanych przez powoda i ustalonych przez sąd I instancji i nie podjął żadnej próby wykazania, że zły stan techniczny samochodu powoda miał wpływ na zaistnienie lub wielkość szkody w tym pojeździe, brak było jakichkolwiek podstaw do oddalenia powództwa będącego przedmiotem omawianego procesu i uznania, że odpowiedzialność strony pozwanej jest w tym konkretnym przypadku wyłączona.


  • Wyrok Sądu Okręgowego w Zamościu z dnia 21 lutego 2007 roku, sygn. akt I C 42/07, niepublikowany

    W świetle nie kwestionowanej przez żadną ze stron okoliczności ustalonej przez Sąd Rejonowy, że droga publiczna, na której doszło do zdarzenia jest drogą powiatową i stanowi własność Powiatu Zamość należy stwierdzić, iż nie tylko art. 50 ust. 1 ustawy nie będzie miał zastosowania z uwagi na charakter szkody, ale przede wszystkim Skarb Państwa nie jest podmiotem biernie legitymowanym. Zakładając jednak hipotetyczną odpowiedzialność Skarbu Państwa to w ocenie Sądu Okręgowego przesłanek odpowiedzialności należałoby poszukiwać w przepisach ogólnych dotyczących odpowiedzialności odszkodowawczej.

    Niezależnie jednak od powyższych okoliczności podstawową przyczyną oddalenia powództwa winien być brak legitymacji biernej po stronie pozwanego. W ocenie Sądu Okręgowego zasadnie strona pozwana zgłaszała zarzut braku legitymacji biernej, która w sprawie niniejszej znajduje się po stronie właściciela drogi, na której zaistniała szkoda. Zgodnie zaś z art.2 a ust.2 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (Dz. U. Z 2004 roku Nr 204 poz. 2086 ze zm.) drogi powiatowe stanowią własność powiatu, a zatem pozwanym w niniejszej sprawie winien być Powiat Zamość, jako ponoszący odpowiedzialność na zasadach ogólnych za szkodę wyrządzoną na drodze stanowiącej jego własność.


  • Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 28 czerwca 2005 roku, sygn. akt VI Ca 431/05, niepublikowany

    Gdyż art. 431 k.c. w ogóle nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Przepis ten, wbrew twierdzeniom, skarżącego, odnosi się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie żyjących w stanie dzikim. Powoływane przez obie zresztą strony orzeczenie SN z dnia 17.10.1991 r. III CZP 100/91 ma charakter odosobniony. Poglądy komentatorów wyrażane wielokrotnie już po publikacji wspomnianego orzeczenia są w tym względzie jednoznaczne. Można tu przytoczyć jeden z nich zawarty w Komentarzu pod red. G. Bieńka o treści następującej " ...Art. 431 stosuje się tylko do zwierząt hodowlanych, a nie do zwierząt żyjących w stanie wolnym (dzikim). Na poparcie tego poglądu Komentator odwołał się do wyroku SN z 17 czerwca 1966 r., I CR 360/66, OSNCP 1967, nr 2, póz. 30), oraz wprost do tekstu przepisu, w którym mówi się o zwierzętach "w stanie wolnym" (Komentarz do kodeksu cywilnego pod red. G. Bieńka, ks. III, tom 1, Warszawa 2002, str. 353, teza nr 4). I dalej: "... 431 nie dotyczy szkód wyrządzonych przez zwierzęta żyjące w stanie wolnym (dzikim)... " (Komentarz.... str. 353, teza nr 6). Dlatego za niezrozumiałą należy uznać, wyrażoną w uzasadnieniu apelacji ocenę skarżącego, iż art. 431 k.c. obejmuje także zwierzynę dziką żyjącą w stanie wolnym, w tym także sarny, a co więcej, że jest to bezsporne. Odpowiedzialność na podstawie art. 431 k.c. tylko wyjątkowych sytuacjach odnosi się do zwierząt dzikich, a mianowicie gdy zwierzęta takie znajdują się pod pieczą człowieka, np. w ogrodach zoologicznych, zwierzyńcach czy cyrkach, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie.


  • Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 grudnia 2007 roku, sygn. akt III CZP 120/07, opubl. OSP, zeszyt 5/2009

    Na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 13 paź­dziernika 1995 r. - Prawo łowieckie (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr. 127, poz. 1066 ze zm.) Skarb Państwa odpowiada tylko za szkody określone w art. 46 ust. 1 tej ustawy.


Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT