Zderzenie pojazdów - odpowiedzialność na zasadzie winy

  • Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Woli w Warszawie z dnia 4 czerwca 2009 r., sygn. akt I C 1030/08, niepublikowany

    Zgodnie art. 436 § 2 zd. pierwsze k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Stosownie zaś do treści przepisu artykułu 415 k.c. kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Przesłankami odpowiedzialności deliktowej są: powstanie szkody, zdarzenie, z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oznaczonego podmiotu oraz związek przyczynowy pomiędzy owym zdarzeniem a szkodą. Pod pojęciem szkody rozumie się - najogólniej rzecz biorąc - uszczerbek w dobrach prawnie chronionych osoby poszkodowanej. Zderzeniem się pojazdów w rozumieniu art. 436 § 2 k.c. jest każde - bez względu na przyczynę - zetknięcie się tych pojazdów, będących w ruchu.


  • Wyrok Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 27 listopada 2009 roku, sygn. akt I C 197/09, niepublikowany

    Zgodnie z dyspozycją art. art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji ulega modyfikacji podstawowa reguła odpowiedzialności samoistnego posiadacza środka komunikacji oparta na zasadzie ryzyka albowiem w razie zderzenia się pojazdów, jeżeli chodzi o szkody poniesione przez posiadaczy pojazdów, mogą być one dochodzone tylko na zasadach ogólnych, a więc na podstawie art. 415 k.c. Zderzeniem się pojazdów w rozumieniu art. 436 § 2 k.c. jest każde - bez względu na przyczynę - zetknięcie się tych pojazdów będących w ruchu. Zgodnie z treścią art. 415 k.c. kto z winy swojej wyrządził drugiemu szkodę jest obowiązany do jej naprawienia. Przesłankami odpowiedzialności określonymi w art. 415 k.c. są: powstanie szkody, zdarzenie z którym ustawa łączy obowiązek odszkodowawczy oraz związek przyczynowo między owym zdarzeniem a szkodą.


  • Wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 20 października 2005 roku, sygn. akt IV C 935/04, niepublikowany

    Po myśli art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania szkody lub jej zwiększenia obowiązek naprawienia szkody ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza stopnia winy obu stron. Poszkodowany przyczynia się do powstania szkody, jeżeli jego zachowanie się jest adekwatną współprzyczyną powstania szkody w ogóle (art. 361 k.c.) (…).
    Zgodnie z powołanym wyżej przepisem w przypadku przyczynienia się do zwiększenia szkody odszkodowanie winno ulec zmniejszeniu stosownie do okoliczności. Określenie stosownie do okoliczności nakazuje wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy,   w   tym   rozmiar   i   waga   uchybień   po   stronie poszkodowanego, motywy niewłaściwego działania.


  • Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt XXIII GA 158/08, niepublikowany

    Istota sporu dotyczyła tego, który z kierowców czy Mirosław K., czy Sławomir G. - był sprawcą wypadku samochodowego w dniu 23 października 2000 r. Ze stwierdzenia tego faktu wypływałyby bowiem konsekwencje prawne, rzutujące na rozstrzygnięcie.


  • Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lipca 1966 r. Rw 505/66, OSNKW 1966/9-10/110
    Tylko takie nieprawidłowości jednego uczestnika ruchu drogowego zwalniają drugiego uczestnika od winy w razie spowodowania wypadku, które mimo przestrzegania przezeń zasad ruchu stanowią dla niego obiektywne zaskoczenie o tyle, że mimo dołożenia wszelkiej staranności nie mógł ich i nie powinien był spostrzec lub przewidzieć.

  • wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 18 marca 2008 r., Sygn. akt III Ca 9/08, niepublikowany
    Nie do zaakceptowania jest stwierdzenie, że logiczną konsekwencją orzeczenia uniewinniającego powoda od zarzutu popełnienia wykroczenia polegającego na naruszeniu zasad ruchu drogowego jest przyjęcie winy drugiego uczestnika zdarzenia.

  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., sygn. akt I CKU 87/98, niepublikowany
    Zderzeniem się pojazdów w rozumieniu art. 436 § 2 kc jest każde - bez względu na przyczynę - zetknięcie się tych pojazdów będących w ruchu. Powołany przepis wprowadza modyfikację podstawowej reguły odpowiedzialności samoistnego posiadacza na zasadzie ryzyka stanowiąc, że w razie zderzenia się pojazdów jeżeli chodzi o szkody poniesione przez ich posiadaczy, mogą być dochodzone tylko na zasadach ogólnych, a więc na podstawie art. 415 kc. W świetle treści tego przepisu za szkodę odpowiada osoba, której zawinione zachowanie się jest źródłem powstania szkody. Czyn sprawcy pociągający za sobą odpowiedzialność cywilną musi być bezprawny, a więc niezgodny z obowiązującymi zasadami porządku prawnego, a przy tym zawiniony.

  • wyrok SN z dnia 1976.01.02 III CZP 79/75 OSNC 1976/7-8/155
    Zderzeniem pojazdów mechanicznych w rozumieniu art. 436 § 2 k.c. jest każde - bez względu na jego przyczynę - zetknięcie się tych pojazdów w ruchu.

  • wyrok SN z dnia 1978.08.25 III CZP 48/78 OSNC 1979/4/64
    W razie zderzenia się dwóch pojazdów mechanicznych przyczynienie się posiadacza pojazdu przewożącego osobę dla niego obcą do powstania doznanej przez nią szkody nie uzasadnia obniżenia odszkodowania należnego tej osobie od posiadacza drugiego pojazdu.

  • wyrok SN z dnia 1984.12.17 IV CR 509/84 OSNC 1985/9/138
    Ogólne zasady odpowiedzialności (art. 436 § 2 zdania 1 k.c.) co do wzajemnych roszczeń właścicieli (posiadaczy) pojazdów mechanicznych (środków komunikacji) znajdują zastosowanie także wtedy, gdy dochodzi do zderzenia tych pojazdów, a jeden z nich wchodzi w skład przedsiębiorstwa (zakładu), o jakim mowa w art. 435 § 1 k.c.

  • wyrok SN z dnia 1986.04.18 III CRN 57/86 OSNC 1987/8/117
    Z przyjętej powszechnie zasady ograniczonego zaufania kierowcy w stosunku do innych uczestników ruchu drogowego nie można wyprowadzić wniosku, że kierowca pojazdu poruszanego za pomocą sił przyrody, jadąc w terenie nie zabudowanym w porze nocnej, musiał się liczyć z możliwością pojawienia się na drodze przeszkody nie oświetlonej, a w konsekwencji tego prowadzić pojazd z taką szybkością, aby mógł on zatrzymać pojazd w każdej chwili przed taką przeszkodą.

  • wyrok SN z dnia 2002.02.05 V CKN 644/00 OSNC 2002/12/156
    Zderzeniem się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody (art. 436 § 2 k.c.) jest ich zetknięcie się, gdy pozostają wobec siebie w ruchu w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym (ustawa z dnia 1 lutego 1983 r., jedn. tekst: Dz. U. z 1992 r. Nr 11, poz. 41, ze zm. oraz ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r., Dz. U. Nr 98, poz. 602 ze zm.).

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT