Suma ubezpieczenia

  • Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt I ACa 313/11, niepu-blikowany

     

    Sąd rozważał też, czy w okolicznościach sprawy ubezpieczyciel może powoływać się na spełnienie świadczenia z uwagi na wyczerpanie sumy gwarancyjnej w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego. Sąd przywołał w związku z tym, że o wykonaniu zobowiązania zgodnie z zasadami współżycia społecznego można mówić, gdy jest ono zgodne z powszechnym odczuciem społecznym. Podstawowym zadaniem tego ogólnego kryterium oceny wykonania zobowiązania jest wprowadzenie elastyczności za pomocą reguł moralności, słuszności, etyki w sposobie realizacji zobowiązania. Kryterium to może stanowić samodzielny wskaźnik sposobu wykonania zobowiązania (jako wykonanie zgodne z odczuciem społecznym), może też stanowić dodatkowy czynnik, obok treści zobowiązania, określający sposób jego wykonania (tak Sąd Apelacyjny w Poznaniu w wyroku z 26 stycznia 1994 r., I ACr 640/94, Wokanda 1994, nr 11, poz. 48). Sąd ocenił, że ubezpieczyciel naruszył zasady współżycia społecznego poprzez niepoinformowanie Macieja M. o fakcie, że zgodnie z jego oceną obowiązek wypłacania mu świadczenia rentowego wygaśnie wraz wypłatą łącznej kwoty przewyższającej 720.000 zł. Trudno bowiem wymagać od Macieja M., aby zdawał sobie sprawę, że taka sytuacja może nastąpić w tak krótkim okresie czasu. Ponadto, nie posiadając wiedzy fachowej, której trudno oczekiwać od osoby nie będącej prawnikiem, nie można czynić mu zarzutu, że nie wystąpił ze stosownym roszczeniem o waloryzację sumy gwarancyjnej przed 4 lutego 2004 r. kiedy to nastąpiło „wyczerpanie" sumy ubezpieczeniowej wynikającej z rozporządzenia z 1990r.

     

     

    Oceniając natomiast żądanie Macieja M. Sąd odwołał się do przepisu art. 907 § 2 kc, wedle którego  jeżeli obowiązek płacenia renty wynika z ustawy, każda ze stron może w razie zmiany stosunków żądać zmiany wysokości lub czasu trwania renty, chociażby wysokość renty i czas jej trwania były ustalone w orzeczeniu sądowym lub w umowie. Sąd wskazał też, że - stosownie do utrwalonego już poglądu orzecznictwa i doktryny - zmiana stosunków może polegać na znacznym spadku siły na-bywczej pieniądza. Za uchwałą Sądu Najwyższego z 20 kwietnia 1994 r. (III CZP 58/94, OSNC 1994/11/207) przytoczył, że istotny spadek siły nabywczej pieniądza, o którym mowa w art. 3581 § 3 kc, może uzasadnić zmianę wysokości renty odszkodowawczej wyłącznie na podstawie przepisu art. 907 § 2 kc.

     


  • Wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2009 roku, sygn. akt I ACa 144/09, niepublikowany

    Suma gwarancyjna (w tym wypadku 720.000 zł po denominacji wedle § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 18 grudnia 1990 r. w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów (Dz. U. Nr 89, poz. 527) wyznacza kwotową granicę odpowiedzialności pozwanego stanowiąc istotny element tego typu umowy. Przy czym jest to próg minimalny w tym sensie, że poniżej tej kwoty nie można było się umówić.


  • Wyrok Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 grudnia 2011 r.. sygn. akt IV Ca 552/11, niepublikowany

    Zgodnie bowiem z brzmieniem art. 8241 § 1 k.c. suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. (...) Przepis ten określa, iż suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi bowiem górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela. Z tym jednak, że tylko w przypadku, gdy nie umówiono się inaczej (art. 824 § 1 k.c.). Odmienne postanowienia zawarto właśnie w owu. Strona powodowa podniosła odnośnie nich zarzut rażącego naruszenia interesu ubezpieczającego, które miały być jednocześnie sprzeczne z dobrymi obyczajami. Warunki te nie były przy tym indywidualnie konsultowane z ... . Wobec tego uregulowania owu stanowią niedozwoloną klauzulę umowną, a tym samym nie mogą być wiążące dla ustalenia wysokości odszkodowania.


  • Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 16 października 2007 roku, sygn. akt XX GC 556/07, niepublikowany

    (wyrok w tej samej sprawie – Sąd Apelacyjny w Warszawie – kliknij tutaj)

    (…) odnosząc to do uszkodzonych maszyn i urządzeń wartością szkody winien być koszt ich naprawy stosownie do paragrafu 10 ustęp 2 pkt 1 ogólnych warunków ubezpieczenia. Zatem, gdyby rzeczoznawca nie przyjął szkody całkowitej w maszynach i urządzeniach to wyliczenie przez niego szkody nie mogłoby polegać na oszacowaniu jej według cen zakupu nowych maszyn tego samego typu, rodzaju i o zbliżonych parametrach technicznych. W ocenie Sądu Apelacyjnego przyjęcie, że również w przypadku całkowitego zniszczenia mienia miałaby zastosowanie zasada proporcji, nigdy nie zostałby zrealizowany przez ubezpieczyciela paragraf 11 ogólnych warunków ubezpieczenia, że ubezpieczyciel z tytułu umowy ubezpieczenia wypłaca odszkodowanie w kwocie nie większej niż określona suma ubezpieczenia stanowiąca górną granicę odpowiedzialności. Nie jest jednak celem umowy ubezpieczeniowej pozbawienie ubezpieczonego należnej mu ochrony.

    Suma ubezpieczenia nie jest identyczna z wartością ubezpieczeniową. Suma ubezpieczenia jest to kwota pieniężna, na która zawarto ubezpieczenie. Stanowi ona górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela (art. 824 § 1 kc) i jest podstawą do obliczenia wysokości składki ubezpieczeniowej. Suma ta nie musi być więc równa wartości ubezpieczeniowej, może być od niej niższa, ale nie powinna jej przewyższać. W razie nastąpienia wypadku ubezpieczeniowego zakład ubezpieczeń jest obowiązany wypłacić odszkodowanie, a nie sumę ubezpieczenia. Odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia majątkowego nie może być wyższe od poniesionej szkody (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17.XI.1994 r. I A Cr 377/94).

    W stanie faktycznym niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę, że doszło do szkody całkowitej w maszynach i urządzeniach powodowi należne jest odszkodowanie w kwocie stanowiącej sumę ubezpieczenia.


  • Wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 2 października 2008 roku, sygn. akt VI A Ca 140/08, niepublikowany

    (wyrok w tej samej sprawie – Sąd Okręgowy w Warszawie – kliknij tutaj)

    (…) odnosząc to do uszkodzonych maszyn i urządzeń wartością szkody winien być koszt ich naprawy stosownie do paragrafu 10 ustęp 2 pkt 1 ogólnych warunków ubezpieczenia. Zatem, gdyby rzeczoznawca nie przyjął szkody całkowitej w maszynach i urządzeniach to wyliczenie przez niego szkody nie mogłoby polegać na oszacowaniu jej według cen zakupu nowych maszyn tego samego typu, rodzaju i o zbliżonych parametrach technicznych. W ocenie Sądu Apelacyjnego przyjęcie, że również w przypadku całkowitego zniszczenia mienia miałaby zastosowanie zasada proporcji, nigdy nie zostałby zrealizowany przez ubezpieczyciela paragraf 11 ogólnych warunków ubezpieczenia, że ubezpieczyciel z tytułu umowy ubezpieczenia wypłaca odszkodowanie w kwocie nie większej niż określona suma ubezpieczenia stanowiąca górną granicę odpowiedzialności. Nie jest jednak celem umowy ubezpieczeniowej pozbawienie ubezpieczonego należnej mu ochrony.

    Suma ubezpieczenia nie jest identyczna z wartością ubezpieczeniową. Suma ubezpieczenia jest to kwota pieniężna, na która zawarto ubezpieczenie. Stanowi ona górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela (art. 824 § 1 kc) i jest podstawą do obliczenia wysokości składki ubezpieczeniowej. Suma ta nie musi być więc równa wartości ubezpieczeniowej, może być od niej niższa, ale nie powinna jej przewyższać. W razie nastąpienia wypadku ubezpieczeniowego zakład ubezpieczeń jest obowiązany wypłacić odszkodowanie, a nie sumę ubezpieczenia. Odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia majątkowego nie może być wyższe od poniesionej szkody (wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 17.XI.1994 r. I A Cr 377/94).

    W stanie faktycznym niniejszej sprawy, biorąc pod uwagę, że doszło do szkody całkowitej w maszynach i urządzeniach powodowi należne jest odszkodowanie w kwocie stanowiącej sumę ubezpieczenia.


  • Wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 28 stycznia 2009 roku, sygn. akt VI ACa 951/08, niepublikowany

    Dość stwierdzić, iż sama pozwana wystawiając polisę we wrześniu 2000 r. wpisała do umowy wartość pojazdu (w dniu ubezpieczenia) na kwotę 84.250,00 zł. Zatem jego stan nie mógł być taki jak w momencie, w którym świadek M. sprzedawał go za kwotę 12.200,00 zł.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 1990 r., sygn. akt I CR 451/90, niepublikowany

    Suma ubezpieczenia ustalona w umowie stanowi górną granicę odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, choćby wskutek zajścia kilku wypadków w czasie trwania umowy ubezpieczenia łączna kwota szkód poniesionych przez ubezpieczonego przekraczała sumę ubezpieczenia, chyba że strony umówiły się inaczej (art. 805 § 1 i art. 824 § 1 k.c.).


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. akt III CKN 515/98, niepublikowany

    W każdym przypadku należy ustalać rzeczywistą wartość ubezpieczonej rzeczy i ta wartość wyznaczać powinna należną ubezpieczonemu kwotę odszkodowania, nie może jednak przekroczyć pułapu ustalonej umownie sumy ubezpieczenia.


  • Uchwała z dnia 26 listopada 1991 r. Sąd Najwyższy III CZP 122/91 Glosa 1997/6/32
    W sprawach o odszkodowanie z umowy ubezpieczenia, w której określono górną granicę odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń, dopuszczalne jest stosowanie art. 3571 § 1 k.c.

  • Wyrok z dnia 17 listopada 1994 r. sąd apelacyjny w Poznaniu I ACr 377/94 Wokanda 1995/8/48
    Suma ubezpieczenia nie jest identyczna z wartością ubezpieczeniową. Suma ubezpieczenia jest to kwota pieniężna, na która zawarto ubezpieczenie. Stanowi ona górną granicę odpowiedzialności ubezpieczyciela (art. 824 § 1 kc) i jest podstawą do obliczenia wysokości składki ubezpieczeniowej. Suma ta nie musi być więc równa wartości ubezpieczeniowej, może być od niej niższa, ale nie powinna jej przewyższać. W razie nastąpienia wypadku ubezpieczeniowego zakład ubezpieczeń jest obowiązany wypłacić odszkodowanie, a nie sumę ubezpieczenia. Odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia majątkowego nie może być wyższe od poniesionej szkody.
    Ustalenie świadczeń ubezpieczeniowych następuje w toku likwidacji, czyli postępowania likwidacyjnego, która kończy się wydaniem przez zakład ubezpieczeń decyzji o wypłacenie świadczenia i jego wysokości, lub o odmowie wypłaty. Wykorzystanie przez stronę powodową drogi sądowej i wytoczenie powództwa odszkodowawczego nie usprawiedliwia ustalenia odszkodowania według cen z daty orzekania, bowiem i w takiej sytuacji sąd nie może zasądzić więcej niż zakład ubezpieczeń był zobowiązany wypłacić ubezpieczonemu.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT