Wyrok Sądu Rejonowego w Przemyślu z dnia 8 maja 2009 roku, sygn. akt I C 92/08, niepublikowany

W konsekwencji należy przyjąć, iż doszło do utraty wartości handlowej pojazdu powoda w wyniku powstania szkody w tym pojeździe, tym bardziej, iż samochód ten w chwili zdarzenia nie miał ukończonych jeszcze trzech lat. Zgodnie bowiem z art. 361 § 1 k.c. utratę wartości handlowej pojazdu należy uznać za normalne   następstwo   kolizji,   z   której   szkoda   w   pojeździe   powoda   wynikła.


Sąd Rejonowy po rozpoznaniu sprawy z powództwa A.W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń SA w Warszawie o  zapłatę kwoty 6.501,23 zł
I. zasądza od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń na rzecz powoda A.W. kwotę 6.101,23 zł (słownie: sześć tysięcy sto jeden złotych dwadzieścia trzy złote) z odsetkami ustawowymi od dnia 27.03.2008 r. do dnia zapłaty,
II. w pozostałym zakresie umarza postępowanie w części co do zapłaty kwoty 400 zł,
III. zasądza od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń na rzecz powoda A.W. kwotę 2543 zł (słownie: dwa tysiące pięćset czterdzieści trzy złote) tytułem zwrotu kosztów procesu w tym kwotę 1.200 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego powoda przez pełnomocnika,
IV. nakazuje ściągnąć od pozwanego Zakładu Ubezpieczeń na rzecz Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Przemyślu kwotę 451,10 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt jeden złotych dziesięć groszy) tytułem brakujących kosztów sądowych.
We wniesionym pozwie powód – A.W. domagał się zasądzenia od pozwanego - Zakładu Ubezpieczeń łącznie kwoty 6.501,23 zł, tj. kwoty 4.501,23 zł tytułem odszkodowania za poniesiony przez powoda rzeczywisty koszt naprawy uszkodzonego samochodu jak też zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 2.000,00 zł tytułem odszkodowania za utratę wartości handlowej pojazdu powstałej w wyniku kolizji drogowej zaistniałej w dniu 4.08.2007 r.; z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu oraz obciążenie powoda kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego powoda przez pełnomocnika według norm przepisanych. Na uzasadnienie wniesionego pozwu powód stwierdził, iż w dniu 4.08.2007 r. w pojeździe będącym własnością powoda marki Opel Vectra doszło do zaistnienia szkody w wyniku wypadku komunikacyjnego, która to szkoda spowodowała konieczność naprawy auta. Jak dalej podał powód szkodę zgłosił do pozwanego, gdzie sprawca kolizji był ubezpieczony, wnosząc o wypłacenie mu stosownego odszkodowania. Powód podał, iż oddał samochód do naprawy do Zakładu Blacharstwo, Lakiernictwo za którą naprawę zakład wystawił dwie faktury na łączną kwotę 21.845,29 zł. Pozwany decyzją z dnia 21.08.2007 r. przyznał powodowi pierwsze odszkodowania, w kwocie 15.151,31 zł, a następnie po przedstawieniu przez powoda przedmiotowych faktur przyznał jeszcze dodatkowo kwotę 2.192,75 zł, łącznie wypłacając na rzecz powoda kwotę 21.85,29 zł. Jak podkreślił powód pozwany na uzasadnienie odmowy wypłacenia powodowi rzeczywistych kosztów naprawy pojazdu podał, iż brak jest możliwości identyfikacji części użytych do naprawy przez zakład naprawczy, dlatego uznano jako właściwą kalkulację sporządzoną przez ZU. Powód podał dalej, iż zakład naprawczy pismem z dnia 28.11.2007 r., skierowanym do pozwanego, podał żądane numery katalogowe na części których użył do naprawy, pozwany jednak  nie dokonał   dopłaty  odszkodowania  do   rzeczywistych  kosztów  naprawy.
Powód podkreślił, iż nie zgadza się z tak wyliczonym i wypłaconym odszkodowaniem, uważając, że przyznane mu odszkodowanie jest nie odpowiednie, nie odzwierciedlające pełnej wartości szkody i poniesionych kosztów. Powód stwierdził także, iż żądanie zasądzenie kwoty tytułem odszkodowania za utratę wartości handlowej pojazdu uzasadnia tym, że co prawda naprawa samochodu powoda po wypadku została dokonana przez specjalistyczny zakład należycie, fachowo i rzetelnie to jednak pojazd powoda, który był bezwypadkowy, nie przekroczył w dniu wypadku wieku 3 lat i stracił na skutek kolizji wszystkie te cechy, które posiadał jako oryginalne przez wypadkiem i które są już nie do odzyskania nawet przy najlepszej naprawie. W ostatecznie sprecyzowanym stanowisko powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 4.501,23 zł tytułem odszkodowania za poniesiony rzeczywisty koszt naprawy uszkodzonego pojazdu oraz kwoty 1.600,00 zł tytułem utraty wartości handlowej pojazdu powoda, czyli zasądzenie łącznie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 6.101,23 zł z odsetkami od dnia wniesienia pozwu, cofając pozew ze zrzeczeniem się roszczenia co do kwoty 400 zł.

W odpowiedzi na wniesiony pozew powód wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych. Na uzasadnienie zajętego stanowiska pozwany stwierdził, iż przyjął odpowiedzialność za szkodę powstałą w pojeździe powoda z dnia 4.08.2007 r., której sprawcą był kierowca posiadający zawartą z ZU S.A. w Warszawie umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej. Dlatego też pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego wypłacił powodowi kwotę 17.344,06 zł, którą wypłacił poszkodowanemu A.W. Jak dalej stwierdził pozwany, powód przedstawił ubezpieczycielowi 2 faktury VAT o nr X oraz o nr Y dotyczącą głównie zakupu części zamiennych do naprawy pojazdu, która została zakwestionowana przez pozwanego. W fakturze tej nie podano numerów katalogowych wyszczególnionych w niej części zamiennych, nie przedstawiono też na żądanie ubezpieczyciela faktur źródłowych zakupionych części. Dlatego też pozwany w związku z brakiem możliwości identyfikacji części zamiennych na podstawie faktur obliczył koszt zakupu części zamiennych według cen kosztorysowych, gdyż zdaniem pozwanego powód nie udowodnił, że koszty zakupu części odpowiadały podanym tam cenom. Jak podkreślił pozwany w toku postępowania dokonał oceny technicznej uszkodzonego pojazdu oraz wykonał analizę kosztów naprawy pojazdu, która doprowadziła do ustalenia kosztów naprawy samochodu na kwotę 17.344,06 zł, która została wypłacona powodowi. Zdaniem pozwanego powód nie udowodnił również zasadności żądania w zakresie zapłaty kwoty 2.000 zł tytułem utraty wartości handlowej pojazdu po naprawie wypadkowej z uwagi na to, iż powód zlecił naprawę pojazdu po wypadku specjalistycznemu zakładowi naprawczemu i jak sam przyznał naprawa została wykonana należycie, prawidłowo i fachowo. W wyniku naprawy samochód odzyskał wszelkie walory techniczne i użytkowe, a także estetycznie i w tej sytuacji wartość pojazdu powoda po naprawie nie uległa obniżeniu. Pozwany dodał również w piśmie przygotowawczym z dnia 20.05.2008 r., iż powód nie przedstawił na żądanie ubezpieczyciela faktur źródłowych zakupionych części i dlatego w związku z brakiem faktury pozwany w dalszym ciągu określa wysokość odszkodowania w oparciu o koszt zakupu części zamiennych według cen kosztorysowych. Pozwany podkreślił także, iż rynkowy ubytek wartości dotyczy pojazdów, które uległy uszkodzeniu po raz pierwszy, zaś pojazd powoda przed zdarzeniem posiadał uszkodzenia dachu oraz błotnika przedniego lewego i również z tego powodu brak jest podstaw do uwzględnienia w rozliczeniu szkody rynkowego ubytku wartości handlowej pojazdu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 04.08.2007 r. doszło do kolizji drogowej w wyniku której uszkodzeniu uległ samochód osobowy marki Opel Vectra stanowiący własność powoda Andrzeja W.. Sprawcą zdarzenia był kierowca samochodu marki Opel Corsa, który posiadał umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej w Zakładzie Ubezpieczeń. W dniu 6.08.2007 r powód zgłosił pisemnie zaistniałą szkodę u pozwanego.

Pozwany ubezpieczyciel przyjął odpowiedzialność za zaistniałą szkodę i w tym zakresie przeprowadzi postępowanie likwidacyjne.

W szczególności samochód powoda przed zdarzeniem posiadał nie naprawione uszkodzenie w postaci niewielkiego zgniecenia w przedniej części dachu na długości około 5 cm i głębokości 2 mm, które to uszkodzenie powstało w wyniku upadku gałęzi na zaparkowany samochód i nie miało charakteru kolizyjnego, co znalazło odzwierciedlenie w zgłoszeniu pisemnym szkody przez powoda pod pozycją nie naprawione uszkodzenie przed zgłoszoną szkodą. Powód A.W. oddał uszkodzony samochód do naprawy do Zakładu Usługowo - Handlowego Blacharstwo, Lakiernictwo w W.  Pozwany dokonał kalkulacji szkody i rozliczył szkodę w pojeździe powoda w dniu 21.08.2007 r. na kwotę 15.151,31 zł. Przy czym w trakcie prowadzonego postępowania pozwany nie sporządził oceny technicznej pojazdu po kolizji z dnia 04.08.2007 r. jak też nie wykonał dokumentacji fotograficznej dotyczącej zaistniałej szkody. W dniu 23.08.2007 r. zakład naprawczy zgłosił dodatkowe uszkodzenie w pojeździe powoda.

Z tytułu przeprowadzonej naprawy w dniu 21.09.2007 r. zostały wystawione przez zakład naprawczy dwie faktury VAT o nr X i nr Y na łączną kwotę 21.845,29 zł na rzecz powoda.

Po przedstawieniu przez powoda wyżej wymienionych faktur pismem z dnia 10.10.2007 r. pozwany przyznał dodatkowo powodowi kwotę 2.192,75 zł tytułem odszkodowania, łącznie wypłacając na rzecz powoda z tytułu powstałej szkody kwotę 17.344,06 zł.

Pozwany na uzasadnienie odmowy wypłacenia powodowi rzeczywistych kosztów naprawy podał, iż brak jest możliwości identyfikacji części użytych do naprawy przez zakład naprawczy, dlatego uznał jako właściwą kalkulację sporządzoną w postępowaniu likwidacyjnym. W związku z tym zakład naprawczy pismem z dnia 28.11.2007 r., skierowanym do pozwanego podał żądane numery katalogowe na części których użył do naprawy pojazdu powoda, w piśmie tym zakład naprawczy stwierdził również, iż żądanie przedłożenia dalszych dokumentów (faktur zakupu części jest bezpodstawne), ponieważ stanowi to tajemnicę handlową tego zakładu.
 
Powód w piśmie z dnia 5.11.2007 r. wezwał pozwanego do dobrowolnej zapłaty rzeczywistych kosztów naprawy uznając, iż stanowisko pozwanego odmawiające zapłaty całkowitej szkody było nieuzasadnione. Pozwany w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty w piśmie z dnia 12.11.2007 r. stwierdził, iż nie znajduje podstaw do zmiany swojego stanowiska.

Wartość rynkowa samochodu powoda przed powstaniem szkody wynosiła 54.300,00 zł. Wartość rynkowa pojazdu powoda po prawidłowo wykonanej naprawie uszkodzeń wyniosła 52.700,00 zł, tym samym nastąpiła utrata wartość rynkowej samochodu powoda w wyniku zdarzenia z dnia 4.08.2007 r. w kwocie 1.600,00 zł.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie wyżej powołanych dowodów z dokumentów, których prawdziwość i autentyczność nie była kwestionowana przez żadną ze stron. Sąd powyższe ustalenie oparł również na dowodzie z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej, techniki przemysłowej i kalkulacji warsztatowej Jacka G. pisemnej i ustnej, którą należy uznać za fachową logiczną i jednoznaczną. W opinii tej biegłego wyczerpujący ustalił okoliczności będące przedmiotem zleconej opinii i w sposób wyczerpujący ustosunkował się do zarzutów strony pozwanej.

Przy ustalaniu stanu faktycznego Sąd nie oparł się dowodzie z opinii pisemnej biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego Antoniego B. albowiem opinia ta była nie jednoznaczna, a ponadto ten biegły nie przeprowadził oględzin przedmiotowego pojazdu.

Sąd zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, iż w dniu 4.08.2007 r. miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której został uszkodzony pojazd powoda A.W. marki Opel Vectra. Bezspornie sprawcą tego zdarzenia był kierowca posiadający umowę obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej u pozwanego ubezpieczyciela i w związku z tym pozwany przyjął swoją odpowiedzialność za zaistniałą szkodę i w tym zakresie przeprowadził postępowanie likwidacyjne.

Zawarcie bowiem zgodnie z art. 805 k.c. i art. 822 k.c. umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej OC posiadaczy pojazdów mechanicznych nakłada na ubezpieczyciela obowiązek wyrównania szkody w razie nastąpienia określonego w umowie wypadku. Adresatem tego świadczenia odszkodowawczego jest osoba trzecia, która doznała uszczerbku majątkowego lub niemajątkowego, jakkolwiek samo zdarzenie wyrządzające szkodę obciąża ubezpieczonego a nie ubezpieczyciela. Ubezpieczyciel staje się zobowiązanym wobec poszkodowanego z racji, wiążącej go umowy z ubezpieczającym. Obowiązek świadczenia ubezpieczyciela z umowy ubezpieczenia OC powstaje więc z chwilą powstania stanu odpowiedzialności cywilnej jego kontrahenta. Ta zasada znajduje również potwierdzenie w art. 34 ustawy z dnia 22.05.2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczyli Komunikacyjnych (Dz. U z 2003 r Nr 124, poz. 1152 ze zm.) zgodnie z którym z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

Pozwany w trakcie przeprowadzonego postępowania likwidacyjnego wypłacił na rzecz powoda łącznie kwotę 17.344,06 zł , opierając na sporządzonej w toku tego postępowania analizie kosztów naprawy. Powód zaś poniósł rzeczywiste koszty naprawy w wysokości 21.845,29 zł, wynikające z wystawionych przez zakład naprawczy faktur VAT z dnia 21.09.2007 r. Pozwany odmowę wypłacenia pozostałych kosztów naprawy na rzecz powoda w wysokości 4.501,23 zł uzasadnił brakiem możliwości identyfikacji części użytych do naprawy przez zakład naprawczy, mimo że zakład naprawczy ustosunkował się do tego żądania pozwanego przedkładając wykaz katalogowy części użytych do naprawy samochodu powoda, uzasadniając przy tym odmowę dalszego przedkładania kolejnych dokumentów. Tymczasem jednoznacznie z opinii biegłego Jacka G. wynika, iż wyliczone przez tego biegłego koszty naprawy samochodu powoda wynosiły 22.340,09 zł, tym samym w całości były zasadne rzeczywiste koszty naprawy samochodu jakie poniósł powód w łącznej kwocie 21.845,29 zł. W konsekwencji Sąd podzielił stanowisko powoda, iż zgodnie z art. 363 § 1 k.c. wypłacone powodowi w toku postępowania likwidacyjnego odszkodowanie nie było odpowiednie i nie odzwierciedlało pełnej wartości szkody i rzeczywistych kosztów poniesionych przez powoda w zakresie naprawy jego pojazdu.

Również nie było zasadne stanowisko pozwanego odmawiające powodowi wypłatę należności z tytułu utraty wartości handlowej pojazdu powoda w wyniku zaistniałej szkody do kwoty 1.600,00 zł. . Pozwany w tym zakresie początkowo stwierdził bezsporny fakt, iż naprawa pojazdu powoda została wykonana prawidłowo i odzyskał ten pojazd wszelkie walory techniczne i użytkowe i tym samym miało to powodować, iż roszczenie powoda w tym zakresie nie było zasadne. Następnie pozwany stwierdził w tym przedmiocie, iż rynkowy ubytek wartości dotyczy pojazdów, które uległy uszkodzeniu po raz pierwszy. Zdaniem pozwanego pojazd powoda posiadał wcześniejsze uszkodzenia dachu oraz błotnika przedniego lewego i tym samym brak było podstaw do uwzględnienia w rozliczeniu szkody rynkowego ubytku wartości handlowej pojazdu. Jak wyżej zostało stwierdzone stanowisko to nie było zasadne w zakresie zapłaty szkody w kwocie 1.600 zł, która stanowiła rzeczywisty ubytek wartości handlowej pojazdu powoda. Bezspornie pojazd powoda posiadał przed zdarzeniem z dnia 4.08.2007 r. niewielki uszkodzenie dachu, które zostało zgłoszone przez powoda,   a   które   powstało   w  wyniku   upadku   gałęzi   na   zaparkowany   pojazd, pozwany natomiast nie wykazał istnienia jakichkolwiek innych uszkodzeń przedmiotowego pojazdu przed zaistnieniem szkody albowiem uszkodzenie błotnika na które powoływał się pozwany nie zostało udowodnione w toku sprawy. W szczególności pozwany nie sporządził w tym zakresie żadnej dokumentacji fotograficznej, zaś notatka służbowa sporządzona na tą okoliczność nie została podpisana. W konsekwencji należy przyjąć, iż doszło do utraty wartości handlowej pojazdu powoda w wyniku powstania szkody w tym pojeździe, tym bardziej, iż samochód ten w chwili zdarzenia nie miał ukończonych jeszcze trzech lat. Zgodnie bowiem z art. 361 § 1 k.c. utratę wartości handlowej pojazdu należy uznać za normalne   następstwo   kolizji,   z   której   szkoda   w   pojeździe   powoda   wynikła. Nie może zmieniać tego fakt istnienia niewielkiego uszkodzenia dachu w pojeździe powoda przez zaistnieniem szkody, które to uszkodzenie nie miało charakteru kolizyjnego. Fakt ten został uwzględniony przez biegłego przy ustalaniu rzeczywistej utraty wartości handlowej pojazdu powoda, w postaci dokonania w tym zakresie stosownej korekty.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 805 k.c. i art. 822 k.c. jak też art. 363 § 1 k.c. i art. 361 § 1 k.c. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.

W związku z tym, iż powód cofnął w części pozew ze zrzeczeniem się roszczenia Sąd na podstawie art. 203 § 1 k.p.c. w zw. z art. 355 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie w części albowiem wydanie wyroku w tym zakresie stało się zbędne.

O odsetkach ustawowych za opóźnienie w zapłacie przez stronę pozwaną należności na rzecz strony powodowej Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. Albowiem jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności.

O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 100 k.p.c. obciążając nimi w całości stronę pozwaną jako stronę która przegrała proces w zasadzie w całości, gdyż powód uległ tylko co do nieznacznej części swojego roszczenia. Na koszty procesu w przedmiotowej sprawie składają się: uiszczona przez powoda opłata od pozwu w kwocie 326 zł., oraz opłata skarbowa od udzielonego pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych jak też wydatki poniesione przez powoda w kwocie 1.000,00 zł. Ponadto do niezbędnych kosztów procesu zaliczyć należy wynagrodzenie pełnomocnika powoda w kwocie 1.200 zł. Jest to należna minimalna stawka wynagrodzenia pełnomocnika wynikająca z § 6 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

O obowiązku zwrotu przez pozwanego na rzecz Skarbu Państwa brakujących kosztów sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28.07.2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 ze zm.).

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT