Wyrok Sądu Rejonowego w Suwałkach z dnia 31 lipca 2009 roku, sygn. akt V GC 24/09, niepublikowany

Skoro biegły wskazał, że naprawa pojazdu wykonana przez powódkę nie podniosła wartości pojazdu i nie spowodowała, że pojazd ma wyższą wartość, aniżeli przez dniem zaistnienia szkody, a przy tym wymiana elementu uszkodzonego zamiast jego naprawy na nowy powoduje podwyższenie wartości pokolizyjnego pojazdu w porównaniu do wartości, jaką zyskałby on w przypadku naprawienia uszkodzonego elementu, to należy stwierdzić, że właśnie wymiana elementu uszkodzonego na nowy przybliża powódkę do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego i bardziej rekompensuje jej poniesioną szkodę. Wybór sposobu naprawy należy do poszkodowanego, przy czym musi on zawsze baczyć, aby naprawa była celowa i ekonomicznie uzasadniona.


Sąd Rejonowy po rozpoznaniu na rozprawie sprawy z powództwa Przedsiębiorstwa X w Suwałkach Spółki z Ograniczoną Odpowiedzialnością przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w Warszawie o zapłatę
I. Zasądza od pozwanej Towarzystwa Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w Warszawie na rzecz powódki Przedsiębiorstwa X kwotę 1.871,87 zł (jeden tysiąc osiemset siedemdziesiąt jeden złotych i osiemdziesiąt siedem groszy) wraz z ustawowymi odsetkami obliczonymi od tej kwoty od 7 lipca 2008r. do dnia zapłaty.
II. Zasądza od pozwanej Towarzystwa Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w Warszawie na rzecz powódki Przedsiębiorstwa X kwotę 711,00 zł tytułem kosztów procesu, w tym kwotę 617,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.
III. Przyznaje biegłemu sądowemu Krzysztofowi Jackowi K. wynagrodzenie w kwocie 90,52 zł, które zarządza wypłacić z zaliczki zapisanej pod poz. 177/09 na koncie nr 3 sum depozytowych tut. Sądu.
IV. Zarządza zwrócić pozwanej Towarzystwa Ubezpieczeń Spółki Akcyjnej w Warszawie kwotę 157,41 zł tytułem nadpłaconej kwoty na poczet opinii biegłego, które należy wypłacić z zaliczki zapisanej pod poz. 177/09 na koncie nr 3 sum depozytowych tut. Sądu.
Powódka Przedsiębiorstwo X w pozwie skierowanym przeciwko Towarzystwu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie domagała się zasądzenia kwoty 1.871,87 zł wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od tej kwoty od dnia 7 lipca 2008r. do dnia zapłaty. Ponadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że w dniu 5 czerwca 2008r. samochód marki Opel Combo stanowiący przedmiot jej prawa własności, został uszkodzony w kolizji drogowej. Sprawca kolizji korzystał z ochrony ubezpieczeniowej w zakresie obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie Ubezpieczeniowym. Pozwana wypłaciła powódce odszkodowanie za w/w szkodę w kwocie 3.215,52 zł netto, zaś powódka poniosła koszty naprawy pojazdu po szkodzie w kwocie wyższej - 5.087,39 zł netto. Pozew opiera się na różnicy należnej powódce z tytułu poniesionej szkody, a należności wypłaconej przez pozwaną.

Wezwane do zapłaty odszkodowania Towarzystwo Ubezpieczeń nie dokonało przelewu należności ze wskazanego tytułu, stąd też powódka wystąpiła na drogę sądową.

W dniu 6 lutego 2009r. Referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym orzekł zgodnie z żądaniem pozwu, wydając nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym.

Pozwana Towarzystwo Ubezpieczeń S.A. w Warszawie w terminie wniosła sprzeciw od przedmiotowego nakazu zapłaty, domagając się uchylenia go w całości i oddalenia powództwa oraz zasądzenia na jej rzecz od strony powodowej zwrotu kosztów postępowania w sprawie, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Ponadto pozwana wniosła o dopuszczenie dowodu z akt szkodowych, prowadzonych przez pozwaną oraz z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej na okoliczność ustalenia, czy kwalifikacja części do wymiany uszkodzonej pokrywy drzwi tylnych była zasadna, czy też część tę należało naprawić.

W uzasadnieniu sprzeciwu pozwana wskazała, że kwestionuje wartość szkody wyliczoną przez powódkę, albowiem producent samochodu przewiduje w technologii naprawy odbudowę drzwi tylnych, a nie ich wymianę.

Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy ustalił, co następuje:

W dniu 6 czerwca 2008r. około godziny 7.00 w Suwałkach na skrzyżowaniu ulic U. i S. doszło do kolizji drogowej, w wyniku której uszkodzony został samochód marki Opel Combo stanowiący przedmiot prawa własności powódki. Sprawca kolizji korzystał z ochrony ubezpieczeniowej w zakresie  obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym Towarzystwie Ubezpieczeniowym (fakty bezsporne potwierdzone dokumentacją zawartą w aktach szkodowych).

W dniu 5 czerwca 2008r. pracownik pozwanego Towarzystwa Marek J. przeprowadził oględziny pojazdu powódki i stwierdził, że na skutek kolizji drzwi ściany tylnej pod tablicą były wgięte, a dalsze uszkodzenia mogą być uwidocznione po zdemontowaniu zderzaka. Powódka nie kwestionowała powyższej oceny (fakt bezsporny). W dniu 10 czerwca 2008r. dokonano ponownych oględzin pojazdu i wskazano w nim dodatkowe uszkodzenia . W odpowiedzi na wezwanie pozwanej odnośnie wyboru sposobu rozliczenia szkody, powódka przedstawiła fakturę VAT i kosztorys sporządzony przez Autoryzowany Serwis Opel w Suwałkach. Zarówno w kalkulacji, jak i w fakturze ujęto wymianę tylnej pokrywy bagażnika na nową. Element ten nie został ujęty przez pozwaną jako taki w jej kosztorysie, bowiem pozwana stwierdziła, że część ta nadawała się do naprawy, nie kwalifikowała się zaś do wymiany.

Ostatecznie powódce wypłacono kwotę 3.215,52 zł tytułem należnego odszkodowania. W rozliczeniu szkody ujęto naprawę, a nie nowy element: pokrywę drzwi tylnych bagażnika (fakt bezsporny).

Naprawa pojazdu wykonana przez powódką nie podniosła wartości pojazdu i nie spowodowała, że pojazd ma wyższą wartość, aniżeli przez dniem zaistnienia szkody.

Sąd Rejonowy Sąd Gospodarczy zważył, co następuje :

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania doprowadziła Sąd do przekonania, że wysunięte przez powódkę żądanie zasądzenia na jej rzecz określonej pozwem kwoty zasługuje na uwzględnienie. Podstawą roszczeń powódki art. 822 § 1 i 4 kc, według którego przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej zakład ubezpieczeń zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony, a uprawniony do odszkodowania ma prawo dochodzić swych roszczeń bezpośrednio od ubezpieczyciela.

W niniejszej sprawie bezsporną była okoliczność ponoszenia odpowiedzialności przez pozwanego ubezpieczyciela za szkodę powstałą w pojeździe powódki w wyniku wypadku ubezpieczeniowego z dnia 5 czerwca 2008r. Pozwana uznała bowiem swoją odpowiedzialność co do zasady, co potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach szkody. Sporna była wszakże kwestia wysokości należnego odszkodowania, a w szczególności wymiana pokrywy tylnej bagażnika uszkodzonego pojazdu, zamiast jej naprawy.

Sposób naprawienia powstałej szkody polegać winien na zapłaceniu kwoty koniecznej do przywrócenia samochodu do stanu poprzedniego (art. 363 k.c.), ewentualnie oceny, czy było to uzasadnione z ekonomicznego punktu widzenia: Na okoliczność ustalenia powyższego Sąd dopuścił zatem dowód z opinii biegłego sądowego z zakresu techniki pojazdów samochodowych i maszyn, kalkulacji napraw pojazdów i maszyn, rekonstrukcji wypadków drogowych Krzysztofa Jacka K., który miał udzielić odpowiedzi na pytanie, czy sporną pokrywę bagażnika uszkodzonego pojazdu należało naprawić czy wymienić. Biegły w swej pisemnej opinii wskazał, że z ekonomicznego punktu widzenia, jak również przez pryzmat dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy i technologii naprawy producenta - należało ją naprawić. Tym niemniej na rozprawie w dniu 24 lipca 2009r., opiniując ustnie wskazał, że już przez sam fakt kolizji zmniejsza się wartość rynkowa pojazdu i będzie ona zawsze niższa po naprawie w porównaniu do pojazdu bezkolizyjnego niezależnie od tego, czy elementy uszkodzone będą wymienione, czy też naprawione. Naprawa pojazdu wykonana przez powódkę nie podniosła wartości pojazdu i nie spowodowała, że pojazd ma wyższą wartość, aniżeli przez dniem zaistnienia szkody. Tym niemniej wymiana elementu uszkodzonego zamiast jego naprawy na nowy powoduje podwyższenie wartości pokolizyjnego pojazdu w porównaniu do wartości, jaką zyskałby on w przypadku naprawienia uszkodzonego elementu.

Oceniając opinie sporządzone w sprawie przez pryzmat ich fachowości oraz rzetelności Sąd doszedł do przekonania, że stanowią one pełnowartościowy dowód w sprawie. Biegły zawarł w nich pełne sprawozdanie z przebiegu czynności dowodowych podejmowanych przez siebie i dokonywanych przy użyciu specjalistycznego i legalnego oprogramowania. W opiniach zawarte zostały spostrzeżenia biegłego oraz odpowiedzi na postawione przez Sąd pytania wraz z logicznymi wnioskami. Przedmiotowe dowody są tym bardziej wiarygodne, że pochodzą od osoby, która zawodowo zajmuje się opiniowaną problematyką. Z uwagi na powyższe Sąd w pełnej rozciągłości - poza oceną uzasadnienia ekonomicznego naprawy pojazdu powódki, o czym będzie jeszcze mowa - podzielił wnioski płynące ze sporządzonych przez biegłego opinii i postanowił poczynić w oparciu o nie ustalenia faktyczne.

Sąd pragnie podkreślić, że reguły określające sposób wyliczenia szkody zostały wskazane przez ustawodawcę w art. 363 kc, co w konsekwencji sprowadza się do przyjęcia, że ubezpieczyciel winien zwrócić poszkodowanemu wszelkie celowe, ekonomicznie uzasadnione wydatki, poniesione w celu przywrócenia stanu poprzedniego rzeczy uszkodzonej (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 1972r., sygn. akt II CR 425/72, OSNC 1973/6/111). Trzeba przy tym wskazać, że o przywróceniu stanu poprzedniego można jednak mówić tylko wówczas, gdy stan samochodu po naprawie pod każdym istotnym względem (stan techniczny, zdolność użytkowa, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itp.) odpowiada stanowi tegoż samochodu sprzed wypadku (por,, w tym zakresie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 1971r. (III CRN 450/70).

Zaprezentowane przez Sąd Najwyższy stanowisko znajduje pełną akceptację orzekającego w niniejszej sprawie Sądu. Na rzecz powódki należało zatem zasądzić kwotę żądaną pozwem tytułem brakującego odszkodowania za uszkodzenie pojazdu. Kwotę tę zasądzono w wartości netto zgodnie z żądaniem powódki. Trzeba też wskazać, że w ocenie Sądu naprawa pojazdu powódki poprzez wymianę pokrywy bagażnika na nową zamiast jej naprawy - wbrew pisemnej opinii biegłego - była ekonomicznie uzasadniona. Skoro bowiem biegły wskazał, że naprawa pojazdu wykonana przez powódkę nie podniosła wartości pojazdu i nie spowodowała, że pojazd ma wyższą wartość, aniżeli przez dniem zaistnienia szkody, a przy tym wymiana elementu uszkodzonego zamiast jego naprawy na nowy powoduje podwyższenie wartości pokolizyjnego pojazdu w porównaniu do wartości, jaką zyskałby on w przypadku naprawienia uszkodzonego elementu, to należy stwierdzić, że właśnie wymiana elementu uszkodzonego na nowy przybliża powódkę do przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego i bardziej rekompensuje jej poniesioną szkodę. Trzeba zwrócić też uwagę, że pojazd powódki w dniu zaistnienia kolizji był samochodem stosunkowo nowym, wcześniej nie uczestniczył w kolizji, a przy tym w ocenie Sądu nie można zmuszać poszkodowanego w kolizji do dokonywania czynności naprawczych w sposób wskazany przez pozwaną. Wybór sposobu naprawy należy bowiem do poszkodowanego, przy czym musi on zawsze baczyć, aby naprawa była celowa i ekonomicznie uzasadniona. Takie zaś cechy nosi w ocenie Sądu naprawa dokonana przez powódkę w okolicznościach niniejszej sprawy.

O należnych powódce odsetkach rozstrzygnięto w oparciu o treść art. 481 § 1 i 2 kc. w zw. z art. 817 § 1 kc.

O kosztach procesu Sąd rozstrzygnął zgodnie z art. 98 § 1 kpc, mając na uwadze, iż pozwana uległa powódce w całości, przy czym zasądzona kwota kosztów zastępstwa procesowego zgodna jest z § 6 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1349 ze zm.) — pkt II sentencji wyroku. Orzeczenie o kosztach obejmowało rozstrzygnięcie o wydatkach poniesionych przez pozwaną na poczet opinii sporządzonej przez biegłego oraz opłaty sądowe oraz o wynagrodzeniu biegłego za ustne opiniowanie na rozprawie w dniu 24 lipca 2009r. (pkt III i IV sentencji wyroku).

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT