Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2009 roku, sygn. akt XX GC 387/08, niepublikowany

Mając zatem na uwadze fakt, że strony łączyła umowa ubezpieczenia, zaszło zdarzenie powodujące powstanie odpowiedzialności ubezpieczeniowej ZU S.A. tj. kradzież ładowacza o wartości na dzień 7 kwietnia 111.213,13 zł i nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność ubezpieczyciela Sąd na podstawie art. 805 §1 kc w zw. z art. 807§ 1 kc i art. 818 kc zasadził w/w kwotę oddalając powództwo w pozostałej części.


Sąd Okręgowy w Warszawie XX Wydział Gospodarczy po rozpoznaniu w dniu 22/04/2009 w Warszawie na rozprawie  sprawy z powództwa P. Sp. z o.o. w Warszawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w Warszawie z udziałem interwenienta ubocznego po stronie powodowej F. Sp. z o.o. w B.

1. zasądza od strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie na rzecz strony powodowej P. Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 111.213,13 zł ( słownie sto jedenaście tysięcy dwieście trzynaście złotych i 13/100) wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 9 maja 2003 roku do dnia zapłaty,

2. w pozostałej części powództwo oddala,

3. zasądza od strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie na rzecz strony powodowej P.  Sp. z o.o. w Warszawie kwotę 22.930,40 zł (słownie dwadzieścia dwa tysiące dziewięćset trzydzieści złotych, 40/100) tytułem kosztów postępowania, w tym kwotę 7215 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

4. zasądza od strony pozwanej Zakładu Ubezpieczeń S.A. w Warszawie na rzecz interwenienta ubocznego po stronie powodowej F.  Sp. z o.o. w B. kwotę 15.405,00 zł (słownie piętnaście tysięcy czterysta pięć złotych, 00/100) tytułem kosztów postępowania w tym kwotę 7215 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego,

5. nakazuje stronie pozwanej Zakładowi Ubezpieczeń S.A. w Warszawie uiścić na rzecz Skarb Państwa - Kasa Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 1123,60 zł (słownie tysiąc sto dwadzieścia trzy złote, 60/100) tytułem uzupełnienia wynagrodzenia za opinię biegłego.

Pozwem z dn. 1 lutego 2006r. P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wystąpiła o zapłatę przez  Zakład Ubezpieczeń Spółkę Akcyjną (dalej: ZU S.A.) kwoty 131.148,00 zł z ustawowymi odsetkami od dnia 9 maja 2003r. do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu podniosła, że strony łączyła umowa ubezpieczenia rzeczy ruchomej tj. uniwersalnego ładowacza rolniczego oddanego do używania korzystającemu P. P. sp. z o.o. (później F.  sp. z o.o.) na podstawie umowy leasingu. W dn. 7 kwietnia 2003r. w/w pojazd został skradziony zaś strona powodowa niezwłocznie zgłosiła powyższy fakt pozwanemu. Pozwany w ogóle nie kontaktował się z powodową spółką w sprawie odszkodowania w związku z czym P. sp. z o.o. po kilku miesiącach wystąpiła do ZU S.A. o informację o stanie sprawy. Pozwana spółka w ogóle nie zareagowała na próby kontaktu podejmowane zarówno przez powoda jak i broker ubezpieczeniowego. Po upływie 2,5 roku powód wystąpił z pisemnym wezwaniem do zapłaty. W odpowiedzi pozwany wskazał, że wydano decyzje odmowną co do wypłaty odszkodowania, która została doręczona użytkownikowi pojazdu. Podstawą odmowy było postępowanie poszkodowanego na etapie likwidacji szkody oraz uznanie, że dochodzenie Policji w sprawie kradzieży zakończone umorzeniem postępowania z uwagi na niewykrycie sprawcy zawierało w sobie wiele istotnych rozbieżności. W ocenie strony powodowej postępowanie pozwanego było wadliwe, albowiem występował on bezpośrednio do użytkownika pojazdu z którym nie wiązał go żaden stosunek prawny. Powód natomiast jako właściciel pojazdu "oczekiwał na kontakt ze strony pozwanej i wyrażał gotowość należytego wykonania obowiązków z umowy ubezpieczenia. Z uwagi na wiążący go z leasingobiorcą stosunek leasingu miał możliwość wpłynięcia na jego zachowanie i dopiero brak wykonania takiego obowiązku mógłby ewentualnie skutkować odmową wypłaty odszkodowania. Strona pozwana nie podjęła żadnych kroków w tym kierunku a co więcej unikała kontaktu z powodem. W tej sytuacji nie może zarzucać stronie powodowej nie wykonanie obowiązków z umowy ubezpieczenia.

W odpowiedzi na pozew ZU S.A. z dnia 14 marca 2006r. (data nadania na Poczcie) wniosło o oddalenie powództwa podnosząc, iż brak było możliwości dokonania podstawowych, niezbędnych ustaleń dotyczących okoliczności szkody. Użytkownik pojazdu nie udzielał wyjaśnień potrzebnych do ustalenia zaistnienia szkody wskutek czego nie można było ustalić ile ładowaczy posiadały fermy należące do wspólników firmy F. sp. z o.o., jakie numery posiadały ładowacze nie skradzione, czy klucze używane do innych ładowaczy były oryginalne. Pojazd był przechowywany w niestrzeżonym pomieszczeniu, w związku z tym należało ustalić gdzie były psy w czasie kradzieży, kto zlecił dozorcy prace w najbardziej odległym budynku fermy w czasie zdarzenia. Brak współpracy Użytkownika pojazdu uniemożliwił przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego szkody.

Strona pozwana wskazał także, że zgodnie z przepisami rozdziału VII ogólnych warunków ubezpieczenia auto-casco z dn. 30 sierpnia 2000r. dotyczącymi postępowania wymieniają równorzędnie właściciela pojazdu i osobę uprawniona do korzystania lub rozporządzania tym pojazdem. Wyjaśnień mogli udzielić wyłącznie użytkownicy ładowacza, wobec czego ich zachowanie stanowiło podstawę wydania decyzji odmownej.

Pismem z dn. 9 maja 2006r. (data nadania na Poczcie) do sprawy przystąpiła spółka „F." spółka z ograniczona odpowiedzialnością z siedziba w B. jako interwenient uboczny po stronie powodowej. Wniosła o zasądzenie od strony pozwanej na rzecz powodowej spółki kwoty 131.148,00 zł z ustawowymi odsetkami oraz zasądzenie na rzecz interwenienta kosztów postępowania.

Wyrokiem z dn. 13 kwietnia 2007r. Sąd Okręgowy w Warszawie Wydział XX Gospodarczy oddalił powództwo w całości.

W uzasadnieniu sąd wskazał, że strony wiązał stosunek prawny umowy ubezpieczenia, jednakże zgodnie z §32 pkt 3 i 4 ogólnych warunków ubezpieczenia dla ustalenia czy szkoda wystąpiła i czy istnieje odpowiedzialność pozwanego niezbędne były ustalenia faktyczne, które pozwany winien mieć możliwość przeprowadzenia, a właściciel pojazdu winien mu to umożliwić. Zgodnie ż §33 ust. 1 taki sam obowiązek ciążył na użytkowniku pojazdu i ich niewykonanie może skutkować oddaleniem roszczeń. W tej sytuacji sąd uznał, że na powodzie ciążył obowiązek wykazania, że zostały dokonane wszelkie czynności umożliwiające wypłatę odszkodowania oraz wysokość szkody (art. 6 kc). Jako, że dowody w tym zakresie zostały złożone po odpowiedzi na pozew, a były one znane stronie już w chwili wniesienia pozwu, sąd uznał je za sprekludowane. W tej sytuacji sąd ustalił, na podstawie dopuszczonych dowodów, iż zaszły okoliczności wyłączające możliwość wypłaty odszkodowania i powództwo oddalił.

Od powyższego orzeczenia apelacje wniosła strona powodowa oraz interwenient uboczny żądając zmiany wyroku ewentualnie uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem z dn. 13 maja 2008r. Sąd Apelacyjny w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał Sądowi Okręgowemu w Warszawie do ponownego rozpoznania-

W uzasadnieniu Sąd II instancji ustalił, że strona powodowa wykonała ciążące na niej obowiązki i wykazała swoje twierdzenia z pozwu składając przy nim polisę ubezpieczenia, wyciąg z Ogólnych Warunków Ubezpieczenia, dowód zgłoszenia kradzieży przedmiotowego ładowacza, postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży, wezwanie do zapłaty, korespondencję z pozwana spółką. Wskazał, że powód świadczył gotowości do współpracy, jednakże to strona pozwana nie zażądała żadnych dokumentów wyjaśnień, nie poinformowała o trudnościach oraz nie przekazała odmowy wypłaty odszkodowania. Nadto strona pozwana w żaden sposób nie podważyła dokumentu urzędowego jakim było postanowienie o umorzeniu dochodzenia wobec nie wykrycia sprawców kradzieży ładowacza.

W przeciwieństwie do oceny sądu I instancji sąd odwoławczy uznał, ze §33 ust. 1 OWU jako pozbawiający powoda ochrony ubezpieczeniowej na skutek okoliczności obciążających osobę trzecią jest nieważny na podstawie art. 807§ 1 kc w zw. z art. 805§l k.c. Sąd Apelacyjny zauważył nadto, że na etapie odpowiedzi na pozew to ZU S.A. nie wykazało, iż to strona powodowa uniemożliwiła pozwanemu dokonanie ustaleń w zakresie szkody.

W ocenie sadu Sądu II instancji nie był sprekludowany wniosek powodowej spółki o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego w zakresie wyceny wartości pojazdu. Zarzut dot. wysokości szkody pojawił się bowiem dopiero w odpowiedzi na pozew. Natomiast sąd odwoławczy podniósł, iż sąd I instancji wbrew dyspozycji art. 47914§2 kpc dopuścił dowód z zeznań świadka Z.B.. Sąd uznał również, zgodnie z treścią art. 79 zd. 1 k.c., za sprekludowane wnioski dowodowe złożone przez interwenienta ubocznego.

W zaleceniach Sąd Apelacyjny wskazał, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy dopuścić dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy do spraw wyceny pojazdów na okoliczność wartości rynkowej skradzionego pojazdu na datę powstania szkody.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dn. 6 maja 2002r. P. sp. z o.o. w Warszawie zawarła z P. P. sp. z o.o. w G. umowę leasingu operacyjnego dotyczącą użytkowania przez P. P. sp. z o.o. ładowacza rolniczego z oprzyrządowaniem o wartości 131.147,56 zł.

Następnie dniu 30 lipca 2002r. strona powodowa zawarła umowę cesji na podstawie, której nastąpiło przejście uprawnień i obowiązków na następcę dłużnika firmę F. sp. z o.o. w G.

W związku z tym, że P. sp. z o.o. w Warszawie i Zakład Ubezpie­czeń S.A. łączyła umowa generalna z dn. 23 stycznia 2002r. powód zawarł umowę ubezpieczenia OC/AC/ASS/NNW z pozwaną spółką dot. ładowacza rolniczego na sumę 131.148,00 zł. Integralna częścią umowy stanowiły Ogólne Warunki Ubezpieczenia Auto - Casco (dalej: OWU AC), Ogólne Warunki Ubezpieczenia NNW Kierowcy i Pasażerów, Ogólne Warunki Ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w ruchu zagranicznym oraz Ogólne Warunki Ubezpieczenia Assistance Polska.

Zgodnie z § 32 Rozdziału VII OWUAC właściciel pojazdu zgłaszający roszczenie o odszkodowanie zobowiązany jest zgłosi szkodę na piśmie, przedstawić posiadane dowody dotyczące zaistnienia szkody i poniesionych kosztów, ułatwić ZU S.A. lub służbom działającym na jego zlecenie ustalenie okoliczności i rozmiaru szkody, udzielić ZU S.A. niezbędnych informacji i oświadczeń od osoby korzystającej z pojazdu podczas powstania szkody oraz udzielić wszelkiej pomocy w dochodzeniu przez ZU S.A. roszczeń przeciwko sprawcy szkody.

W dn. 7 kwietnia 2003 r. nieznany sprawca po uprzednim zerwaniu kłódki w drzwiach hali na terenie farmy drobiu w G. dostał się do jej wnętrza i ukradł przedmiotowy ładowacz.

W tym samym dniu Cezary C. zawiadomił o powyższym fakcie Komisariat Policji w M. oraz stronę powodową. Pismem z dn. 8 kwietnia 2003r. (błędnie datowanym na dzień 8 marzec 2003r.) P.  sp. z o.o. zawiadomiła ZU S.A. Inspektorat w G. o kradzieży i zawnioskowała o przyjęcie faktu do wiadomości jako powstania szkody. Pismo zostało wysłane faksem w dn. 8 kwietnia 2003r. oraz listem poleconym w dn. 9 kwietnia 2003r.

Postanowieniem z dn. 10 maja 2003r. Policja umorzyła dochodzenie w sprawie kradzieży z włamaniem do hali na terenie farmy drobiu G. i kradzieży ładowacza rolniczego wobec niewykrycia sprawcy.

W dniu 21 maja 2003r. pracownik pozwanego Z.B. otrzymał informacje z Policji, że postępowanie w sprawie zostało umorzone.

Od momentu zgłoszenia szkody ZU S.A. prowadziło postępowanie w sprawie likwidacji szkody z udziałem użytkownika pojazdu tj. „F." sp. z o.o.

Pismem z dn. 20 czerwca 2003r. skierowanym do „F." sp. z o.o. pozwana ZU S.A. stwierdziła, że na podstawie analizy dokumentacji nie ma podstaw do przyjęcia odpowiedzialności oraz wypłaty odszkodowania. Powołała się przy tym na treść §§ 33 ust. l OWU AC zgodnie z którym Jeżeli właściciel lub osoba uprawniona do korzystania lub rozporządzania tym pojazdem nie wykonała obowiązków wynikających z przepisów §§30-32 ZU S.A. może oddalić roszczenie lub odpowiednio". Z pisma wynika, że przyczyną odmowy wypłaty świadczenia było uniemożliwienie przez przedstawicieli „F." sp. z o.o. przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego.

Od momentu zgłoszenia szkody pozwana spółka nie kontaktowała się z powodem oraz pomimo kilkakrotnych pism z prośbą o udzielenie informacji o stanie sprawy nie odpowiedziała na nie.  ZU S.A. nie odpowiedziało także na próby kontaktu kierowane do niej przez brokera ubezpieczeniowego strony pozwanej.

Pismem z dn. 15 grudnia 2005r. strona powodowa wezwała ZU S.A. do zapłaty 131.148,00 zł.

W odpowiedzi z dn. 10 stycznia 2006r. pozwana spółka poinformowała, że w dn. 20 czerwca 2003r. odmówiła udzielenia ochrony ubezpieczeniowej z tytułu kradzieży ładowacza rolniczego i decyzje odmowna przekazała „F." sp. z o.o. Wskazała również, że ze względu na zbyt późne otrzymanie postanowienia o umorzeniu dochodzenia (z firmy P. P. sp. z o.o. w dn. 16 czerwca 2003r. ) nie było możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie jako poszkodowany. Ponadto podtrzymała swoje stanowisko, iż przyczyna odmowy wypłaty odszkodowania był brak jakiejkolwiek woli współpracy ze strony użytkownika pojazdu.

Wartość rynkowa uniwersalnego ładowacza rolniczego z teleskopowym podnośnikiem i kabiną w dacie powstania szkody tj. 7 kwietnia 2003r. wynosiła 111.213,13 zł.

Wszystkie powyższe okoliczności zostały ustalone na podstawie dokumentów złożonych przez strony postępowania, które nie budziły wątpliwości co do treści czy też ich autentyczności.

Dlatego też Sąd, na podstawie art. 229 kpc i art. 230 kpc uznał je za bezsporne.

Sąd zważył co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że rozpoznając sprawę sąd I instancji był związany orzeczeniem Sądu Apelacyjnego z dn. 13 maja 2008r. w zakresie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania (art. 386§6 kpc).

W niniejszej sprawie Sąd odwoławczy ocenił, iż §33 ust. 1 OWU AC stanowiących integralną część umowy jako pozbawiający powoda ochrony ubezpieczeniowej na skutek okoliczności obciążających osobę trzecią był nieważny na podstawie art. 807§1 kc w zw. z art. 805§ 1 kc.

W tej sytuacji należało uznać, iż dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozbawione znaczenia miało przeprowadzenie postępowania dowodowego dotyczącego prawidłowości postępowania likwidacyjnego ZU S.A. prowadzonego z udziałem „F." sp. z o.o. oraz zachowania jej przedstawicieli, albowiem dla stosunku prawnego łączącego strony procesu była ona osoba trzecią. Inna byłaby sytuacja gdyby pozwana spółka występowała z wnioskiem o umożliwienie jej kontaktu z „F." sp. z o.o., wnosiła o udzielenie informacji które posiadała tylko w./w spółka do powoda. Wówczas przez pryzmat zachowania użytkownika pojazdu można byłoby oceniać niewykonanie umownych obowiązków przez powodową spółkę. Nie ma jednakże żadnych dowodów, iż takie wystąpienie miało miejsce.

Ocenie podlegało zatem zachowanie samych stron podczas likwidacji szkody. Zdaniem sądu P. sp. z o.o. wykonała wszystkie obowiązki jakie nakładały na nią przepisy umowy oraz OWU AC.

Zgodnie z §32 OWU AC dla ustalenia czy szkoda wystąpiła i czy istnieje odpowiedzialność pozwanego niezbędne było

1. Zgłoszenie szkody na piśmie zgodnie z obowiązującą procedurą,

2. Przedstawić posiadane dowody dotyczące zaistnienia szkody i poniesionych kosztów,

3. Ułatwić ZU S.A. lub służbom działającym na jej zlecenie ustalenie okoliczności i rozmiaru szkody,

4. Umożliwić ZU S.A. uzyskanie niezbędnych informacji i oświadczeń od osoby korzystającej z pojazdu podczas powstania szkody,

5. Udzielić wszelkiej pomocy w dochodzeniu przez ZU S.A. roszczeń przeciwko sprawcy szkody, ustalenia faktyczne, które pozwany winien mieć możliwość przeprowadzenia, a właściciel pojazdu winien mu to umożliwić

Strona powodowa, przedstawiając przy pozwie stosowną dokumentację tj. polisę ubezpieczenia, wyciąg z Ogólnych Warunków Ubezpieczenia, dowód zgłoszenia kradzieży przedmiotowego ładowacza, postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży, wezwanie do zapłaty, korespondencję z pozwana spółką, dopełniła obowiązków wynikających z umowy ubezpieczenia.

Nie można było jej natomiast obciążać obowiązkiem wykazania okoliczności,  że nie wykazała gotowości świadczenia pomocy lub udzielenia wszelkich informacji ZU zmierzających do ustalenia odpowiedzialności ubezpieczeniowej. Taki dowód negatywny winna wykazać strona pozwana  (art. 6 kc). Z akt sprawy wynika natomiast, że to strona pozwana zaniechała jakichkolwiek z nią kontaktów, nie żądała żadnych dodatkowych dokumentów. Co więcej, strona pozwana całkowicie zignorowała powodową spółkę jako właściciela pojazdu i nie raczyła nawet poinformować ją o wynikach postępowania i odmowie wypłaty odszkodowania (pismo z dn. 10 stycznia 2006r.).

Mając na uwadze powyższe w ocenie sądu zarzut pozwanego, iż strona powodowa nie dopełniła obowiązków z §32 OWU AC był całkowicie chybiony.

Strona pozwana podniosła także, że okoliczności kradzieży budziły wątpliwości.

Jak wskazał na to Sad Apelacyjny postanowienie Policji o umorzeniu dochodzenia kradzieży wobec niewykrycia jej sprawców jest dokumentem urzędowym i stanowiło dowód tego co zostało w nim zaświadczone (art. 244§1 kpc). Strona, która zaprzecza prawdziwości dokumentu urzędowego albo twierdzi, że zawarte w nim oświadczenia organu, od którego dokument ten pochodzi, są niezgodne z prawdą powinna okoliczności te udowodnić (art. 252 kpc). Tym samym skoro strona pozwana poddawała w wątpliwość fakt zdarzenia kradzieży, to na niej spoczywał ciężar obalenia postanowienia stwierdzającego zdarzenie kradzieży pojazdu i nie wykrycia sprawców. W ocenie sądu dowód zaoferowany w odpowiedzi na pozew tj. akta szkody nie obaliły domniemania z dokumentu. W zakresie kradzieży akta zawierają bowiem te same dokumenty i protokoły zeznań świadków, które miała do dyspozycji Policja i były przez nią ocenione przed wydaniem postanowienia.

Dlatego też sąd uznał za prawdziwe twierdzenie strony powodowej, iż w dniu 7 kwietnia 2003r. doszło do włamania do hali na farmie drobiu w G. i kradzieży ładowacza.

W zaleceniach zawartych w uzasadnieniu do wyroku z dn. 13 maja 2008r. sąd odwoławczy wskazał, iż Sad Okręgowy winien przeprowadzić dowód z opinii biegłego rzeczoznawcy do spraw wyceny pojazdów na okoliczność wartości rynkowej skradzionego pojazdu na datę powstania szkody.

Sąd przeprowadził zalecony dowód. Przy ocenie wartości pojazdu sąd posłużył się wyceną dokonaną w opinii biegłego Ryszarda C. z dn. 9 lutego 2009r., w której biegły wskazał, że wartość pojazdu w dniu 7 kwietnia 2003r. wynosiła 111.213,13 zł. Sąd nie uznał natomiast za wiarygodna wycenę biegłego Mieczysława M. z dn. 6 października 2008r., albowiem jak słusznie wskazała pełnomocnik strony powodowej w piśmie procesowym z dn. 27 października 2008r.  biegły niewłaściwie zidentyfikował przedmiot badania oraz przyjął niewłaściwy sposób wyliczenia ceny bazowej.

W opinii biegły błędnie przyjął iż pojazdem porównawczym powinna być mini ładowarka  podczas gdy sporem objęty jest uniwersalny ładowacz rolniczy z oprzyrządowaniem co oznaczało ładowarkę teleskopową z kabiną. Już porównanie zdjęć pojazdów wskazuje, iż porównaniu poddano dwa różne pojazdy.

Ponadto biegły ustalił oferty handlowe z 2008r. i odniósł je przy uwzględnieniu wskaźnika cen do roku 2003. Jednakże w ocenie sądu było to niepełne porównanie. Biegły posłużył się bowiem ofertami z portalu Allegro z roku 2008 bez ustalenia czy sprzedawana ładowarka była nowa, jaki miała stopień zużycia itp. Nie zwracał się w ogóle do autoryzowanych przedstawicieli firmy, nie wskazał nawet czy konsultował z nimi swoje dane.

W tej sytuacji sąd uznał opinię M.M. za niewiarygodną i posłużył się opinią R.C..

Biegły R.C. posłużył się w swojej opinii ustaleniem wartości bazowej dla uniwersalnego ładowacza na dzień 6 maja 2002r. o wartości 131.147,56zł i w oparciu o analogiczne dane z programu powszechnie stosowanego Info - Ekspert dot. ciągnika rolniczego ustalił utratę wartości pojazdu w trakcie dwóch pierwszych lat użytkowania na wartość 33%. W tej sytuacji R.C. ustalił wartość na dzień kradzieży ładowacza na kwotę 111.213,13 zł. W ocenie sadu przedmiot badania był prawidłowy, przyjęte zasady wyliczenia wiarygodne i przejrzyste. Dlatego też sąd dał wiarę w/w dowodowi z opinii biegłego.

Nadto strony postępowania nie kwestionowały przedmiotowej opinii i zawartych w niej wniosków wobec czego należało uznać iż ustalona przez biegłego R.C. wartość ładowacza była bezsporna.

Mając zatem na uwadze fakt, że strony łączyła umowa ubezpieczenia, zaszło zdarzenie powodujące powstanie odpowiedzialności ubezpieczeniowej ZU S.A. tj. kradzież ładowacza o wartości na dzień 7 kwietnia 111.213,13 zł i nie wystąpiły okoliczności wyłączające odpowiedzialność ubezpieczyciela Sąd na podstawie art. 805 §1 kc w zw. z art. 807§ 1 kc i art. 818 kc zasadził w/w kwotę oddalając powództwo w pozostałej części.

W związku z tym, że ubezpieczyciel ma 30 dni na przeprowadzenie postępowania likwidacyjnego i wypłatę odszkodowania, licząc od dnia zgłoszenia szkody, sąd zasądził od pozwanej spółki na rzecz powoda odsetki ustawowe od dnia 9 maja 2003r. do dnia zapłaty, albowiem zgłoszenie szkody nastąpiło w dniu 8 kwietnia 2003r.

Z uwagi na to, że strona powodowa wygrała sprawę w znacznej części, o kosztach postępowania rozstrzygnięto na zasadzie art. 98 kpc zasądzając w całości od pozwanego na rzecz powodowej spółki koszty postępowania za obie instancje (art. 108§2 kpc). Orzeczenie zasądzające koszty postępowania od strony pozwanej na rzecz interwenienta ubocznego oparto na treści art. 107 in fine w zw. z art. 98 kpc i art. 108§2 kpc.

Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT