Wypadki komunikacyjne

  • Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 22 września 2009 roku, sygn. akt I C 402/09, niepublikowany

    Rozważając wszystkie powyższe okoliczności sąd orzekający doszedł do przekonania, iż w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania przepis art. 362 k.c. Z opinii biegłego jednoznacznie wynika, iż sprawcą szkody jest Mateusz U. ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanym zakładzie ubezpieczeń H. Towarzystwo Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej z siedzibą w Warszawie. W konsekwencji w ocenie Sądu, pozwany bezpodstawnie obniżył wysokość odszkodowania, gdyż jak ustalono w wyniku przeprowadzonego postępowania dowodowego, powód nie przyczynił się od powstania lub zwiększenia szkody, a tym samym obowiązek jej naprawienia przez pozwanego nie uległ zmniejszeniu.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 września 2004 roku, sygn. akt IV CK 672/03, niepublikowany

    Okoliczność, iż koszty wynajęcia pojazdu zastępczego przekroczyły cenę nowego samochodu, nie może automatycznie przesądzać o istnieniu przyczynienia się poszkodowanego do powiększenia rozmiaru szkody. 


  • Wyrok Sądu Rejonowego dla m.st. Warszawy w Warszawie z dnia 20 października 2005 roku, sygn. akt IV C 935/04, niepublikowany

    Po myśli art. 362 k.c. jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania szkody lub jej zwiększenia obowiązek naprawienia szkody ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza stopnia winy obu stron. Poszkodowany przyczynia się do powstania szkody, jeżeli jego zachowanie się jest adekwatną współprzyczyną powstania szkody w ogóle (art. 361 k.c.) (…).
    Zgodnie z powołanym wyżej przepisem w przypadku przyczynienia się do zwiększenia szkody odszkodowanie winno ulec zmniejszeniu stosownie do okoliczności. Określenie stosownie do okoliczności nakazuje wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy,   w   tym   rozmiar   i   waga   uchybień   po   stronie poszkodowanego, motywy niewłaściwego działania.


  • wyrok Sądu Okręgowego w Gliwicach z dnia 18 marca 2008 r., sygn. II C 80/06, niepublikowany
    Fakt, iż poszkodowana była pod wpływem alkoholu, gdy weszła na jezdnię, nie przesądza o tym, iż przyczyniła się ona do wypadku.
  • Wyrok SN z dnia 7 grudnia 1985 r. IV CR 398/85, niepublikowany
    Współudział poszkodowanego w spożywaniu alkoholu z kierowcą i następnie podjęcie decyzji jazdy z nietrzeźwym kierowcą pojazdu mechanicznego, który z powodu swego stanu doprowadził do wypadku i poniesienia szkody przez poszkodowanego (jego bliskich) będzie z reguły uzasadniać przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody (art. 362 k.c.).

  • Wyrok SN z dnia 20 października 1972 r., sygn. akt I CR 354/72, niepublikowany
    O rozmiarach zmniejszenia odszkodowania z uwagi na przyczynienie się poszkodowanego do powstania szkody decydują okoliczności wskazane w art. 362 k.c. w tym m.in. stopień winy obu stron.

  • Wyrok SN z dnia 12 października 2005 r., sygn. akt VI Ca 663/05, niepublikowany
    Przyczynienie się poszkodowanego do zaistnienia wypadku ma wpływ na wysokość przyznanego zadośćuczynienia.

  • Wyrok Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt VI Ca 283/06, niepublikowany
    Stopień przyczynienia się poszkodowanego ma wpływ na wysokość zadośćuczynienia.

  • wyrok SN z dnia 1970.01.20 II CR 624/69 OSNC 1970/9/163
    Również pod rządem przepisów kodeksu cywilnego zachowała aktualność zasada prawna uchwalona przez Sąd Najwyższy w składzie 7 sędziów z dnia 11 stycznia 1960 r. 1 CO 44/59 (OSN 1960, z. IV, poz. 92), według której okoliczność, że wyłączną przyczyną powstania szkody, o jakiej mowa w art. 152-153 k.z. (obecnie art. 435 i 436 k.c.), jest zachowanie się poszkodowanego, któremu ze względu na jego wiek winy przypisać nie można, a zwalnia od odpowiedzialności przewidzianej w tych przepisach, uzasadnia jednak odpowiednie zmniejszenie wysokości odszkodowania na podstawie art. 158 § 2 k.z. (obecnie art. 362 k.c.).

  • uchwała SN z dnia 1975.09.20 III CZP 8/75 OSNC 1976/7-8/151 7 sędziów - zasada prawna
    Zachowanie się małoletniego poszkodowanego, któremu z powodu wieku winy przypisać nie można (art. 426 k.c.), może stosownie do art. 362 k.c. uzasadniać zmniejszenie odszkodowania należnego od osoby odpowiedzialnej za szkodę na podstawie art. 436 k.c.

  • wyrok SN z dnia 1977.10.07 I CR 366/77 OSNC 1978/7/118
    Okoliczność, że posiadacz mechanicznego środka komunikacji odpowiada na zasadzie ryzyka za szkodę wyrządzoną innej osobie, nie wyłącza dochodzenia przez niego odszkodowania za szkodę jemu wyrządzoną na zasadzie art. 415 k.c. od osób za szkodę odpowiedzialnych w granicach ich winy. W sytuacji, gdy osoba, która wyrządziła szkodę posiadaczowi mechanicznego środka komunikacji, jest jednocześnie sama osobą poszkodowaną, powstają dwa samodzielne roszczenia. Poszkodowany ruchem mechanicznego środka komunikacji ma względem posiadacza tego środka roszczenie oparte na zasadzie ryzyka, pomniejszone jednak o stopień jego przyczynienia się do powstania szkody (art. 362 k.c.). Posiadacz mechanicznego środka komunikacji ma natomiast roszczenie do poszkodowanego o szkodę jemu wyrządzoną w granicach własnej winy poszkodowanego. Odpowiedzialność za posiadacza mechanicznego środka komunikacji przejmuje Państwowy Zakład Ubezpieczeń i on również ma roszczenie regresowe do osoby odpowiedzialnej za szkodę w granicach jej winy.

  • wyrok SN z dnia 1978.08.25 III CZP 48/78 OSNC 1979/4/64
    W razie zderzenia się dwóch pojazdów mechanicznych przyczynienie się posiadacza pojazdu przewożącego osobę dla niego obcą do powstania doznanej przez nią szkody nie uzasadnia obniżenia odszkodowania należnego tej osobie od posiadacza drugiego pojazdu.

  • wyrok SN z dnia 1981.06.22 II CR 237/81 niepublikowany
    Przyczynienie się do wypadku nie może jednakże prowadzić do oddalenia powództwa w całości.

  • wyrok SN z dnia 1983.07.14 II CR 212/83 OSNC 1984/2-3/37
    Stosownie do treści art. 16 ustawy z dnia 27 listopada 1961 r. o bezpieczeństwie i porządku ruchu na drogach publicznych (Dz. U. Nr 53, poz. 295 ze zm.), przeznaczeniem świateł w każdym pojeździe jest nie tylko oświetlanie na potrzeby kierującego drogi przed pojazdem na odpowiednią odległość, ale stworzenie innym użytkownikom drogi możliwości skuteczniejszego dostrzeżenia położenia tego pojazdu. Zaniechanie obowiązku zapalenia po zmroku przedniego światła przez kierującego pojazdem, z którym następnie zderzył się czołowo inny pojazd, musi być na tle art. 362 k.c. uznanie za okoliczność przemawiającą za przyjęciem, iż kierowca ten przyczynił się w istotnym stopniu do wypadku i powstałej w jego wyniku szkody.

  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 02.12.1985 r. IV CR 412/85 OSP 1986/4/87
    Osoba, która decyduje się na jazdę samochodem z kierowcą będącym w stanie po spożyciu napoju alkoholowego przyczynia się do odniesionej szkody powstałej w wyniku wypadku komunikacyjnego, gdy stan nietrzeźwości kierowcy pozostaje w związku z tym wypadkiem. Spożycie napoju alkoholowego przed jazdą z takim kierowcą uważać należy za znaczne przyczynienie się do powstania szkody (art. 362 k.c.).

  • wyrok s.apel. w Białymstoku z dnia 1995.10.26 I ACr 241/95 OSA 1996/7-8/35
    Przyjęcie przez sąd, że kierowca samochodu przyczynił się do zaistnienia wypadku komunikacyjnego, zawinionego bezpośrednio przez kierowcę innego pojazdu mechanicznego, który nie został zidentyfikowany, wyłącza możliwość zasądzenia świadczenia na rzecz poszkodowanego od Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

  • wyrok SN z dnia 2000.07.19 II CKN 1123/98 niepublikowany
    Wyłączna wina spowodowania szkody przewidziana w art. 435 § 1 k.c. występuje tylko wtedy, gdy zawinione działanie poszkodowanego lub osoby trzeciej było jedyną przyczyną wypadku. Tylko taki wyłączny związek między tym zawinionym postępowaniem a szkodą zwalnia od odpowiedzialności posiadacza mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody (art. 436 § 1 k.c.). Sytuacja taka nie występuje, jeżeli przyczyną wypadku była nie tylko wina poszkodowanego lub osoby trzeciej, ale gdy składają się na nią także inne elementy podmiotowe i przedmiotowe

  • wyrok SN z dnia 2005.03.09 II CK 481/04 niepublikowany

    Osoba piesza przechodząca przez jezdnię w miejscu oznaczonym powinna mieć zapewnione maksymalne bezpieczeństwo. Kierowca zawsze musi się liczyć z możliwością pojawienia się na jezdni osoby pieszej, jest więc zobowiązany zmniejszyć szybkość do granic pozwalających w razie potrzeby na natychmiastowe zatrzymanie pojazdu. W związku z tym kierowca ma obowiązek obserwowania nie tylko jezdni, ale również przylegającego do jezdni w miejscu przejścia chodnika, aby upewnić się, czy nikt nie wkracza na jezdnię, a jeżeli wkracza, to natychmiast hamować.


Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT