Przedmiot ubezpieczenia majątkowego

  • Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 1992 r., sygn. III CZP 18/92, opubl. OSNC 1992/9/144

    Nabywca używanego samochodu powinien zachować stosownie do okoliczności - zwłaszcza gdy zbywca nie jest osobą zajmującą się zawodowo obrotem samochodami - szczególną ostrożność w celu upewnienia się, czy samochód nie pochodzi z kradzieży.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1997 r., sygn. I CKN 36/96, opubl. OSNC 1997/5/57

    Strony łączyła umowa ubezpieczenia, a zatem, jeśli odwoływać się do reguł interpretacyjnych woli stron, to w rachubę wchodzi nie art. 65 § 1 k.c., lecz art. 65 § 2 k.c. Według tego przepisu, w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu.


  • Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 1992 r., sygn. akt III CZP 80/92, OSNC 1993/1-2/14

    Ubezpieczającemu, który zawarł umowę ubezpieczenia auto-casco, przysługuje od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie za utracony pojazd także wówczas, gdy okaże się, że wskutek nabycia w dobrej wierze od osoby nieuprawnionej wcześniej już skradzionego pojazdu, w chwili utraty pojazdu nie uzyskał on jeszcze prawa własności na podstawie art. 169 § zd. 1 k.c.


  • Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 31 marca 1993 r., sygn. akt III CZP 1/93 OSNC 1993/10/170

    Ubezpieczającemu przysługuje od ubezpieczyciela - z umowy ubezpieczenia auto-casco - odszkodowanie także wówczas, gdy w chwili utraty nabytego w dobrej wierze, uprzednio skradzionego pojazdu nie uzyskał prawa własności na podstawie art. 169 § 2 k.c., chyba że co innego wynika z umowy.


  • Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 30 kwietnia 1993 r., sygn. akt III CZP 41/93, OSNC 1993/10/179

    Nabywca skradzionego samochodu, który przed nastąpieniem zdarzenia wywołującego szkodę, stał się jego posiadaczem w złej wierze i nie powiadomił o tym zakładu ubezpieczeń, nie ma uprawnienia do świadczenia z umowy ubezpieczenia auto-casco.


  • Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 2 grudnia 1998 r., sygn. akt I CKN 278/98, niepublikowany

    Nie można abstrahować od tego, że w świadomości społecznej ukształtowało się rozumienie ubezpieczenia pojazdów auto-casco - jako ubezpieczenia szerokiego, obejmującego na ogół wszelkie szkody w pojeździe, za wyjątkiem tych, które wyraźnie zostały wyłączone w przepisie, lub w dokumencie ubezpieczenia.


  • Wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 27 maja 2008, sygn. akt XXIII GA 251/08, niepublikowany

    Zgodnie z art. 286 Kodeksu postępowania cywilnego Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych.


  • Wyrok SN z dnia 18 października 1994 r., sygn. akt I CRN 98/94, niepublikowany

    Warunkiem ochrony ubezpieczeniowej AC jest dobra wiara samoistnego posiadacza rzeczy ubezpieczonej aż do momentu utraty tej rzeczy.


  • Wyrok z dnia 26 września 1969 r. Sąd Najwyższy II CR 495/69 OSNC 1970/7-8/136
    Jeżeli do dochodzenia roszczeń odszkodowawczych przeciwko zakładowi pracy przez pracownika, który uległ wypadkowi przy pracy, przysługuje droga sądowa, to w wypadku gdy odpowiedzialność cywilna tego zakładu z tytułu prowadzenia przedsiębiorstwa została ubezpieczona w PZU, poszkodowany uprawniony jest wystąpić do sądu z roszczeniem nie tylko przeciwko zakładowi pracy, ale także przeciwko zakładowi ubezpieczeń.

  • Uchwała z dnia 9 października 1970 r. Sąd Najwyższy III CZP 60/70 OSNC 1971/3/46
    Przepis § 4 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 19 lipca 1963 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia zwierząt gospodarczych (Dz. U. Nr 33, poz. 191) wyłącza przewidzianą w tym rozporządzeniu odpowiedzialność  Zakładu Ubezpieczeń za szkodę spowodowaną padnięciem koni i krów, jeżeli w konkretnym wypadku za powstałą szkodę Zakład Ubezpieczeń ponosi odpowiedzialność stosownie do dyspozycji § 14 rozporządzenia z dnia 28 stycznia 1958 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia mienia ruchomego w gospodarstwach rolnych (Dz. U. Nr 14, poz. 59).

  • Uchwała z dnia 24 stycznia 1972 r. Sąd Najwyższy III CZP 74/71 OSNC 1972/7-8/122
    Poszkodowany nie jest uprawniony na podstawie umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej innej osoby do dochodzenia przed sądem roszczeń od Państwowego Zakładu Ubezpieczeń.

  • Wyrok z dnia 20 grudnia 1972 r. Sąd Najwyższy I CR 597/72 OSNC 1973/10/177
    Jeżeli samochód państwowej jednostki organizacyjnej jest w użytkowaniu osoby, która udała się nim w podróż służbową, zawarta przez tę osobę umowa ubezpieczenia ruchomości domowych obejmuje także jej mienie znajdujące się w tym samochodzie.
    Państwowy Zakład Ubezpieczeń odpowiada również za szkodę powstałą wskutek kradzieży z samochodu części samochodowych w razie wyrządzenia tej szkody poza miejscem stałego postoju samochodu.

  • Wyrok z dnia 15 sierpnia 1974 r. Sąd Najwyższy II CR 399/74 OSNC 1975/5/87
    Paragraf 4 ust. 1 pkt 3 ogólnych warunków ubezpieczenia od uszkodzeń pojazdów samochodowych (auto-casco) jednostek gospodarki nieuspołecznionej z 1967 r. wyłącza odpowiedzialność Zakładu Ubezpieczeń za szkody powstałe w czasie naprawy pojazdu, jak również wskutek użycia pojazdu przed ukończeniem naprawy. Przepis ten jednak nie ma zastosowania w sytuacji, gdy samochód ma być poddany w dwóch różnych warsztatach naprawczych dwom rodzajom napraw: głównym i lakierniczym oraz gdy właściciel (lub osoba przez niego upoważniona) odbiera naprawiony w pierwszym warsztacie samochód jako sprawny technicznie i używa go do jazdy przed dokonaniem napraw lakierniczych.
    Za uszkodzenie przeto pojazdu w takich warunkach Zakład Ubezpieczeń ponosi odpowiedzialność na zasadzie zawartej umowy ubezpieczenia auto-casco.

  • Wyrok z dnia 24 lutego 1977 r. Sąd Najwyższy II CR 25/77 OSNC 1978/2/31
    Szkodami spowodowanymi przez powódź w rozumieniu § 4 ust. 2 pkt 6 ogólnych warunków ubezpieczenia kontraktowanej produkcji roślinnej, zatwierdzonych decyzją Ministra Finansów z dnia 14 IV 1972 r., są szkody powstałe na terenach, które chociażby na krótki czas zostały pokryte wodą na skutek opadów deszczu.

  • Wyrok z dnia 10 czerwca 1980 r. Sąd Najwyższy IV CR 171/80 OSNC 1981/4/62
    Przejściowa nieobecność osoby, która ubezpieczyła mieszkanie i jej domowników, nie przekraczająca 45 dni (np. z powodu wyjazdu rodziny na urlop), nie pozbawia - w świetle ogólnych warunków ubezpieczeń mieszkań, zatwierdzonych decyzją Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1978 r. - tej osoby prawa do uzyskania z PZU odszkodowania za szkodę spowodowaną kradzieżą dokonaną w czasie nieobecności. Natomiast utratę prawa do takiego odszkodowania powoduje fakt opuszczenia mieszkania.

  • Wyrok z dnia 16 września 1980 r. Sąd Najwyższy II CR 295/80 OSNC 1981/4/67
    Zakład ubezpieczeń, zawierając umowę ubezpieczenia lub dokonując ubezpieczenia na podstawie przepisów o obowiązkowych ubezpieczeniach, ma obowiązek ustalić, czy ubezpieczający jest właścicielem i czy ewentualnie spełnia inne jeszcze wymagania istotne z punktu widzenia prawa ubezpieczeń. Niezadośćuczynienie temu obowiązkowi może uzasadniać winę Państwowego Zakładu Ubezpieczeń, polegającą na pozbawieniu określonej osoby możliwości skorzystania z odpowiednich form ubezpieczenia mienia. Nie jest w takim wypadku wyłączona konwersja zastosowanego typu ubezpieczenia na ubezpieczenie, które by zapewniało przynajmniej częściowo rekompensatę strat.

  • Wyrok z dnia 14 lipca 1981 r. Sąd Najwyższy IV CR 222/81 OSNC 1982/2-3/32
    W sytuacji, w której hodowca drobiu w dążeniu do maksymalnego zysku decyduje się na hodowanie drobiu w ilości znacznie przekraczającej obowiązujące w drobiarstwie normy zwierząt na metr kwadratowy powierzchni, dopuszczając do nadmiernego zagęszczenia w pomieszczeniach hodowlanych, musi liczyć się z powstaniem takich zdarzeń jak szybsze niż w normalnych warunkach rozprzestrzenianie się zarazy zwierzęcej. Postępując tak, hodowca podejmuje ryzyko co najmniej przyczynienia się do powstania szkody, co w świetle art. 362 k.c. nie może pozostać bez wpływu na ewentualne należne mu odszkodowanie z tytułu ubezpieczenia.

  • Wyrok z dnia 21 kwietnia 1988 r. Sąd Najwyższy II CR 77/88 OSNC 1990/7-8/104
    Państwowy Zakład Ubezpieczeń odpowiada za szkodę wynikłą z udzielenia przez jego pracownika błędnej informacji zainteresowanemu, który wykazuje niewątpliwy zamiar ubezpieczenia pojazdu nie poddanego ustawowemu ubezpieczeniu komunikacyjnemu auto-casco, o możliwości zawarcia dodatkowej umowy ubezpieczenia AC. W takim przypadku PZU odpowiada na zasadach ogólnych za utratę przez poszkodowanego tego, co otrzymałby w razie zawarcia umowy ubezpieczenia.

  • Wyrok z dnia 12 lutego 1992 r. sąd apelacyjny w Katowicach I ACr 30/92 OSA 1993/5/32
    Szkoda częściowa ma miejsce wówczas, gdy uszkodzony pojazd nadaje się do naprawy, a koszt naprawy nie przekracza wartości w dniu ustalenia przez zakład ubezpieczeń tego odszkodowania.
    Szkoda całkowita występuje wówczas, gdy pojazd uległ zniszczeniu w takim stopniu, że nie nadaje się do naprawy, albo gdy koszty naprawy przekroczyłyby wartość pojazdu w dniu likwidacji szkody.

  • Wyrok z dnia 26 lutego 1992 r. sąd apelacyjny w Łodzi I ACr 25/92 OSA 1992/10/70
    Brak statusu właściciela po stronie powoda nie skutkuje nieważności umowy ubezpieczenia, jeżeli ubezpieczającemu nie można zarzucić złej wiary. Powód uważał się za właściciela i jako taki wyraził wolę zawarcia umowy.
    Zawarcie (...) umowy ubezpieczenia auto-casco wyłącznie w oparciu o ważny dowód rejestracyjny pojazdu, bez sprawdzenia dokumentów żródłowych, bez próby uzyskania informacji z instytucji prowadzącej rejestr samochodów skradzinych, uznać należy za ryzyko działalności ubezpieczyciela, a odmowa wypłaty odszkodowania jest przerzuceniem tego ryzyka na ubezpieczającego.

  • Uchwała z dnia 8 lipca 1992 r. Sąd Najwyższy III CZP 80/92 OSNC 1993/1-2/14
    Ubezpieczającemu, który zawarł umowę ubezpieczenia auto-casco, przysługuje od zakładu ubezpieczeń odszkodowanie za utracony pojazd także wówczas, gdy okaże się, że wskutek nabycia w dobrej wierze od osoby nieuprawnionej wcześniej już skradzionego pojazdu, w chwili utraty pojazdu nie uzyskał on jeszcze prawa własności na podstawie art. 169 § zd. 1 k.c.

  • Uchwała z dnia 7 sierpnia 1992 r. Sąd Najwyższy III CZP 93/92 OSP 1993/9/180
    Okoliczność, że ubezpieczający, który nabył w dobrej wierze od osoby nieuprawnionej skradziony pojazd i nie uzyskał jeszcze prawa jego własności (art. 169 § 2 k.c.), nie powoduje nieważności umowy ubezpieczenia autocasco tego pojazdu zawartej z Państwowym Zakładem Ubezpieczeń Spółka Akcyjna na podstawie ustalonych przez ten Zakład ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco obowiązujących w dniu 1 października 1990.

  • Uchwała z dnia 23 września 1992 r. Sąd Najwyższy III CZP 105/92 Wokanda 1992/12/5
    Ważna jest umowa ubezpieczenia auto-casco samochodu zawarta z ubezpieczycielem przez jego samoistnego posiadacza w dobrej wierze.
    Błąd ubezpieczyciela co do faktu, że ubezpieczony jest właścicielem samochodu, może odpowiednio do okoliczności uzasadnić uchylenie się przez niego od skutków prawnych oświadczenia woli zawarcia umowy auto-casco (art. 84 kc) tylko wówczas, gdy ogólne warunki takiego ubezpieczenia dopuszczają możliwość wstąpienia w stosunek ubezpieczenia jedynie z właścicielem samochodu bądź gdy odpowiednie zastrzeżenie uczyniono w umowie.

  • Wyrok z dnia 13 października 1992 r. sąd apelacyjny w Łodzi I ACr 354/92 OSA 1993/8/56
    Ustalenie wartości pojazdu dla celów określonych w § 15 ogólnych warunków ubezpieczenia auto-casco winno opierać się na kryteriach umożliwiających ustalenie faktycznego stanu pojazdu i faktycznej jego wartości w dniu ustalenia przez PZU odszkodowania. Pomocniczym kryterium mogą być proponowane przez PZU stawki rocznych odpisów amortyzacyjnych, jednak nie może to być kryterium jedyne ani wyłączne, szczególnie w sytuacji, gdy pojazd był remontowany i odnawiany, i z tego powodu faktyczna jego wartość jest wyższa niż wartość wynikająca z przyjęcia jedynie kryterium wieku i rocznych stawek odpisów amortyzacyjnych.

  • Wyrok z dnia 10 listopada 1992 r. sąd apelacyjny w Łodzi I ACr 410/92 OSA 1993/8/57
    Odszkodowanie należne w ramach ubezpieczenia autocasco obejmuje wszystkie koszty przywrócenia pojazdu do stanu poprzedniego. O przywróceniu pojazdu do stanu poprzedniego można zaś mówić jedynie wówczas, gdy stan pojazdu po naprawie, pod każdym względem (stan techniczny, zdolność użytkowa, części składowe, trwałość, wygląd estetyczny itp.) odpowiada stanowi tegoż pojazdu sprzed wypadku.

  • Uchwała z dnia 31 marca 1993 r. Sąd Najwyższy III CZP 1/93 OSNC 1993/10/170
    Ubezpieczającemu przysługuje od ubezpieczyciela - z umowy ubezpieczenia auto-casco - odszkodowanie także wówczas, gdy w chwili utraty nabytego w dobrej wierze, uprzednio skradzionego pojazdu nie uzyskał prawa własności na podstawie art. 169 § 2 k.c., chyba że co innego wynika z umowy.

  • Uchwała z dnia 30 kwietnia 1993 r. Sąd Najwyższy III CZP 41/93 OSNC 1993/10/179
    Nabywca skradzionego samochodu, który przed nastąpieniem zdarzenia wywołującego szkodę, stał się jego posiadaczem w złej wierze i nie powiadomił o tym zakładu ubezpieczeń, nie ma uprawnienia do świadczenia z umowy ubezpieczenia auto-casco.

  • Uchwała z dnia 11 marca 1994 r. Sąd Najwyższy III CZP 20/94 OSNC 1994/10/187
    W sprawie z powództwa ubezpieczyciela przeciwko rolnikowi o zwrot odszkodowania wypłaconego poszkodowanemu na podstawie umowy auto - casco za szkodę objętą obowiązkowym ubezpieczeniem odpowiedzialności cywilnej rolników z tytułu prowadzenia gospodarstwa rolnego - w sytuacji, gdy rolnik nie zawarł takiej umowy - nie zachodzi współuczestnictwo konieczne pozwanego rolnika i Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego.

  • Uchwała z dnia 18 marca 1994 r. Sąd Najwyższy III CZP 25/94 OSNC 1994/10/188
    W razie częściowego uszkodzenia pojazdu do kosztów naprawy wlicza się również koszty transportu nadwozia samochodu zakwalifikowanego do wymiany w sytuacji, gdy zaistniała konieczność sprowadzenia go z innej miejscowości - § 19 umowy ubezpieczenia ogólnych warunków ubezpieczenia pojazdów samochodowych od uszkodzeń auto - casco Towarzystwa Ubezpieczeń i Reasekuracji (...) S.A.

  • Uchwała z dnia 30 maja 1994 r. Sąd Najwyższy III CZP 71/94 OSNC 1994/12/234
    Jeżeli poszkodowany nie złożył ubezpieczycielowi rachunku wykonawcy lub kalkulacji zleceniowej, o których mowa w § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie ogólnych warunków ubezpieczenia obowiązkowego budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego od ognia i innych zdarzeń losowych (Dz. U. Nr 92, poz. 546) wysokość szkody w budynku podlegającym temu ubezpieczeniu określa się według cen z daty ustalenia odszkodowania.

  • Wyrok z dnia 4 czerwca 1997 r. sąd apelacyjny w Warszawie I ACa 347/97 Wokanda 1998/9/45, Apel.-W-wa 1998/3/24
    Z istoty kradzieży samochodu w sposób szczególnie zuchwały wynika, iż pozostawienie przez powoda w pojeździe dowodu rejestracyjnego nie stanowi naruszenia podstawowych obowiązków ubezpieczającego i podstawy do odmowy wypłaty odszkodowania lub jego zmniejszenia.

  • Wyrok z dnia 25 czerwca 1997 r. sąd apelacyjny w Poznaniu I ACr 50/97 OSA 1998/7-8/27
    Nabywcy samochodu w złej wierze, mimo zawarcia umowy ubezpieczenia auto-casco, nie przysługuje od ubezpieczyciela odszkodowanie za skradziony pojazd. Zawartą bowiem poprzez posiadacza w złej wierze umowę ubezpieczenia należy uznać za nieważną z powodu jej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.

  • Wyrok z dnia 16 lipca 1997 r. sąd apelacyjny w Warszawie I ACa 441/97 Wokanda 1998/11/46, Apel.-W-wa 1998/1/6
    Wypadkiem ubezpieczeniowym skutkującym obowiązek wypłaty odszkodowania w oparciu o umowę stron jest częściowo utrata pojazdu na skutek kradzieży odłączonych w związku z remontem i przeglądem jego części składowych.

  • Wyrok z dnia 28 stycznia 1999 r. Sąd Najwyższy III CKN 147/98 OSP 1999/6/118
    Sprzeczne jest z celem ubezpieczenia mienia od kradzieży lub rabunku objęcie nim także przedmiotów materialnych, które nie nadają się do zabrania celem przywłaszczenia (art. 65 k.c.).

  • Wyrok z dnia 24 września 1999 r. Sąd Najwyższy I CKN 1436/98 OSNC 2000/4/66, Biul.SN 2000/2/8, Pr.Gosp. 2000/4/4, M.Prawn. 2000/6/385
    Dopuszczalna jest w świetle art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o działalności ubezpieczeniowej (jedn. tekst: Dz. U. z 1996 r. Nr 11, poz. 62 ze zm.) konstrukcja umowy ubezpieczenia mienia, w której bezpośrednim wierzycielem ubezpieczyciela jest ubezpieczający.

  • Uchwała z dnia 26 września 1996 r. Sąd Najwyższy III CZP 108/96 OSNC 1997/2/15
    Artykuł 362 k.c. nie ma zastosowania do odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń z umowy ubezpieczenia zawartej na podstawie ogólnych warunków obowiązkowego ubezpieczenia budynków wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, określonych rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1990 r. (Dz. U. Nr 92, poz. 546 ze zm.).

  • Wyrok z dnia 19 marca 2002 r. Sąd Najwyższy IV CKN 885/00 OSNC 2003/3/35, Biul. SN 2003/2/8
    Umowa ubezpieczenia budynków w gospodarstwie rolnym zawarta na podstawie przepisów o obowiązkowym ubezpieczeniu budynków może być potraktowana jako umowa ubezpieczenia dobrowolnego, jeżeli budynki nie podlegają ubezpieczeniu obowiązkowemu.

  • Wyrok z dnia 24 sierpnia 2005 r. Sąd Najwyższy II CK 35/05 M.Prawn. 2005/18/875
    Ubezpieczenia domu lub mieszkania może dokonać również osoba, która nie ma tytułu własności, a więc np. wynajmujący. Zaistnienie zdarzenia objętego treścią umowy ubezpieczenia powoduje powstanie po stronie ubezpieczyciela obowiązku wypłaty odszkodowania.

  • Wyrok z dnia 13 maja 2005 r. Sąd Najwyższy I CK 675/04 M.Prawn. 2005/12/572
    W przypadku kradzieży samochodu ze strzeżonego parkingu dla zakresu odpowiedzialności prowadzącego parking i ubezpieczyciela decydujące znaczenie mają okoliczności, w jakich doszło do tego zdarzenia.

  • Wyrok z dnia 11 lutego 2005 r. Sąd Najwyższy III CK 352/04 OSNC 2006/1/14, Biul.SN 2005/5/9, M.Prawn. 2005/5/227, M.Prawn. 2006/3/148
    Niemożliwość okazania przez kierowcę dokumentu stwierdzającego nabyte uprawnienie do prowadzenia pojazdów mechanicznych nie wyłącza odpowiedzialności Zakładu Ubezpieczeń S.A. przewidzianej w § 8 ogólnych warunków ubezpieczenia autocasco, zatwierdzonych uchwałą zarządu z dnia 30 sierpnia 2000 r., nr UZ/195/2000.

  • Wyrok z dnia 29 września 2004 r. Sąd Najwyższy II CK 549/03 M.Prawn. 2004/20/919
    Jeśli poszkodowanemu ukradziono klucze do mieszkania pozostawione w samochodzie, a następnie okradzione jego mieszkanie, to nie przysługuje mu odszkodowanie od zakładu ubezpieczeń. Samochód nie jest pomieszczeniem w rozumieniu ogólnych warunków umowy ubezpieczenia.

  • Wyrok z dnia 16 lipca 2004 r. Sąd Najwyższy I CK 11/04 OSP 2005/6/78
    Przechowywanie w godzinach pracy przez właściciela ubezpieczonego pojazdu kluczyków od samochodu w pomieszczeniu ogólnodostępnym, niezamykanym na czas jego opuszczania przez użytkowników w sposób przyjmowany powszechnie za racjonalny, bo z pozostawionym, po przekręceniu, kluczem w zamku, nie oznacza - wymaganego przez ogólne warunki ubezpieczenia autocasco - zachowania stopnia staranności w zakresie sposobu zabezpieczenia kluczyków poza pojazdem, który można uznać za należyty.

  • Wyrok z dnia 26 czerwca 2003 r. Sąd Najwyższy V CKN 432/01 OSNC 2004/9/145, Biul.SN 2003/12/15
    Nie jest aktem terroryzmu dokonana przez nieustalonego sprawcę detonacja ładunku wybuchowego, której celem nie jest wymuszenie określonych zachowań od władz państwowych i społeczeństwa, lecz wyrządzenie szkody w mieniu ubezpieczonego.


Administracja strony: EPC System - Outsorcing IT