- Przed wyjazdem sprawdźmy w ogólnych warunkach ubezpieczenia (OWU), czy sporty, które zamierzamy uprawiać ubezpieczyciel zalicza do amatorskich, wysokiego ryzyka czy ekstremalnych.
- Jeżeli planujemy uprawiać sporty wysokiego ryzyka lub ekstremalne, trzeba wykupić dodatkowe rozszerzenie ochrony. Bez niego ubezpieczyciel może odmówić pokrycia kosztów leczenia lub ratownictwa.
- Sporty wysokiego ryzyka podnoszą zazwyczaj składkę polisy o około 100%, a ekstremalne nawet o 200-300%.
Samo ubezpieczenie turystyczne może nie wystarczyć – istotne są definicje w OWU
Coraz więcej osób decyduje się podczas krajowych czy zagranicznych wyjazdów na aktywny wypoczynek – wspinaczkę, surfing, nurkowanie, jazdę konną czy kolarstwo górskie. Standardowa polisa turystyczna nie zawsze zapewnia ochronę podczas takich aktywności. Najczęściej obejmuje ona jedynie rekreacyjne, amatorskie uprawianie sportu, m. in. takich dyscyplin jak: jazda na rowerze, badminton, piesze wędrówki górskie czy jogging.
Towarzystwa ubezpieczeniowe dzielą aktywności sportowe najczęściej na trzy grupy: sporty rekreacyjne (amatorskie), wysokiego ryzyka oraz sporty ekstremalne. Osobną kategorią jest też wyczynowe uprawienie sportów. Ubezpieczyciele oceniają poziom ryzyka wypadku, trudność aktywności, potrzebne umiejętności oraz warunki, w których sport jest uprawiany.
Od tej klasyfikacji zależy, czy wystarczy podstawowa polisa turystyczna, czy konieczne będzie wykupienie dodatkowego rozszerzenia ochrony.
Nie ma jednak jednej obowiązującej listy sportów wysokiego ryzyka i ekstremalnych. Każde towarzystwo ubezpieczeniowe tworzy własne definicje oraz katalog aktywności. W praktyce oznacza to, że ta sama dyscyplina może być objęta podstawową ochroną w jednej firmie, a w innej wymagać dodatkowej składki.
– Przed zakupem polisy warto dokładnie przeczytać ogólne warunki ubezpieczenia i sprawdzić, jak ubezpieczyciel definiuje i klasyfikuje poszczególne aktywności sportowe. To właśnie w OWU znajdują się informacje, jakie aktywności są objęte podstawową ochroną, a które wymagają rozszerzenia ubezpieczenia – podkreśla Eliza Gużewska, zastępca dyrektora Departamentu Klienta Rynku Ubezpieczeniowo-Emerytalnego w Biurze Rzecznika Finansowego.
– Wyjeżdżając za granicę w szczególności, gdy zamierzamy uprawiać różne sporty warto mieć pewność, że nasza polisa turystyczna obejmuje koszty leczenia, ratownictwa, transportu medycznego, ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW) oraz OC w życiu prywatnym i pomoc w podróży (Assistance) związane z naszą aktywnością na odpowiednio wysokie sumy ubezpieczenia.
To, czy ubezpieczyciel pokryje koszty leczenia, transportu medycznego lub akcji ratowniczej po wypadku związanym z naszą aktywnością, zależy przede wszystkim od zapisów OWU.
Różnice w klasyfikacji sportów do poszczególnych kategorii bywają zaskakujące
O zakresie ochrony często decydują szczegóły. Przykładów nie brakuje.
W części towarzystw trekking staje się sportem ekstremalnym po przekroczeniu wysokości 2500 m n.p.m., podczas gdy inne przyjmują granicę dopiero od wysokości 4500 m n.p.m.
Podobne rozbieżności dotyczą m.in. jazdy na quadzie, nart wodnych czy kolarstwa górskiego. Niektórzy ubezpieczyciele wyłączają z podstawowej ochrony całe kolarstwo górskie, inni jedynie zjazdy typu downhill.
Również korzystanie z atrakcji turystycznych może zostać zakwalifikowane w różny sposób. Przykładowo parki linowe zwykle będą objęte standardową polisą, natomiast już zjazd tyrolką może zostać uznany za sport ekstremalny.
Zdarzają się także mniej oczywiste sytuacje.
– Do Rzecznika Finansowego zgłosił się klient, któremu odmówiono wypłaty świadczenia po upadku z konia podczas rekreacyjnej jazdy po plaży w trakcie konnego obozu wędrownego. Ubezpieczyciel uznał tę aktywność za sport wysokiego ryzyka, a polisa nie była rozszerzona o odpowiednią ochronę – mówi Eliza Gużewska.
Inny przykład dotyczył spokojnego rejsu niewielką łodzią wzdłuż wybrzeża Madery. W świetle definicji zawartych w OWU aktywność ta została zakwalifikowana jako żeglarstwo oceaniczne, czyli sport ekstremalny.
Ekspertka dodaje, że w razie wątpliwości warto dopytać i poprosić agenta lub ubezpieczyciela o pisemne potwierdzenie, jak dana aktywność jest klasyfikowana.
Rozszerzenie ochrony kosztuje więcej, ale może uchronić przed wysokimi wydatkami
Rozszerzenie ochrony na sporty wysokiego ryzyka lub ekstremalne wiąże się siłą rzeczy z wyższą składką.
W praktyce polisa obejmująca sporty wysokiego ryzyka może kosztować nawet dwukrotnie więcej od standardowej, a ochrona obejmująca sporty ekstremalne – nawet trzykrotnie więcej. Jeżeli podstawowa polisa kosztuje przykładowo około 100 zł, to rozszerzenie o sporty wysokiego ryzyka może podnieść składkę do około 200 zł, a o sporty ekstremalne nawet do około 300 zł.
Ostateczna cena zależy od zakresu ochrony oraz zasad taryfikacji ryzyka stosowanych przez konkretnego ubezpieczyciela.
Podwyższona składka może jednak okazać się niewielkim wydatkiem w porównaniu z kosztami leczenia za granicą, transportu medycznego czy akcji ratowniczej z użyciem śmigłowca, które mogą sięgać nawet kilkudziesięciu czy kilkuset tysięcy euro lub dolarów. W Ameryce Północnej, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, koszty leczenia, ratownictwa i transportu medycznego mogą być bardzo wysokie.
Należy również pamiętać, że Europejska Karta Ubezpieczenia Zdrowotnego (EKUZ) nie pokrywa kosztów akcji ratowniczych ani transportu medycznego do kraju.
Przed wyjazdem zachęcamy do przeczytania poradnika ekspertów Biura Rzecznika Finansowego w formule pytań i odpowiedzi: https://rf.gov.pl/edukacja/baza-wiedzy/najczestsze-pytania-i-odpowiedzi-faq/ubezpieczenie-turystyczne-w-pytaniach-i-odpowiedziach/.